تنگه باب المندب این روزها تنها یک مرز آبی نیست، بلکه به نقطه جوش اقتصاد و ژئوپلیتیک جهان تبدیل شده است. با اعلام ممنوعیت تردد کشتی های اسراییلی از این شاهراه حیاتی، زنگ خطر برای تجارت بین المللی به صدا درآمده است؛ تصمیمی که اگرچه در ظاهر محدود به نظر می رسد، اما پس لرزه های آن از بازار جهانی نفت تا شرکت های بزرگ بیمه و غول های کشتیرانی را در بر گرفته است.

به گزارش فرارو، آمارهای بین المللی به روشنی گویای اهمیت استراتژیک این منطقه است. در حال حاضر، بیش از 12 درصد از کل تجارت جهانی در حوزه های انرژی (نفتی و غیرنفتی) از طریق باب المندب انجام می شود. این آبراه، تنها مسیر دسترسی به دریای سرخ از اقیانوس هند، دریای عرب و خلیج عدن به شمار می رود و هرگونه اختلال در آن، به معنای ایجاد گره کور در زنجیره تامین کالا در جهان است.

تنگه باب المندب یکی از کلیدی ترین کریدورهای ترانزیت نفت خام است که شرق و غرب جهان را به یکدیگر متصل می کند. این مسیر به ویژه برای تامین انرژی کشورهای اروپایی از طریق دریای مدیترانه، شاهرگی غیرقابل جایگزین است.

برای درک بهتر اهمیت این مسیر، کافی است به حجم صادرات منطقه نگاهی بیندازیم. طبق آمارها، روزانه 7 میلیون بشکه نفت از طریق دریای سرخ صادر می شود که بخش عمده ای از آن به مقصد چین و بازارهای شرق آسیا می رود. (عربستان نیز پس از بسته شدن احتمالی تنگه هرمز، همواره روی صادرات از طریق باب المندب حساب ویژه باز کرده است).

همین اهمیت استراتژیک باعث شد تا تنها با انتشار خبر ممنوعیت تردد کشتی های اسراییلی ، بازار نفت واکنش هیجانی نشان داده و قیمت طلای سیاه تا مرز 98 دلار در هر بشکه جهش کند. تداوم این وضعیت و ایجاد اختلال بیشتر در عبور و مرور نفتکش ها، می تواند بهای سوخت را در سراسر جهان با نوسانات جدی مواجه کرده و موج جدیدی از تورم را به اقتصاد جهانی تزریق کند.

اگرچه یمن اعلام کرده است که این محدودیت تنها مختص به شناورهای مرتبط با اسراییل است، اما روان شناسی بازار و حساسیت های امنیتی، کل صنعت کشتیرانی را در این مسیر تحت الشعاع قرار داده است.

با بالا رفتن ریسک امنیتی، عبور شناورها از این منطقه با چالش های جدی مواجه شده است. این مسئله مستقیماً بر دو فاکتور کلیدی نرخ حمل ونقل و حق بیمه کشتی ها تاثیر می گذارد. شرایط به گونه ای پیش می رود که احتمال دارد شرکت های بزرگ بیمه، از پوشش ریسک عبور از این آبراه امتناع کنند.

در صورت وقوع چنین سناریویی، خطوط کشتیرانی مجبور خواهند شد مسیرهای امن تر اما بسیار طولانی تر را جایگزین کنند؛ یعنی انصراف از عبور از دریای سرخ و کانال سوئز، و انتخاب مسیر طولانی دور زدن قاره آفریقا . تصمیمی که نه تنها هزینه های ترانزیت را به شدت افزایش می دهد، بلکه زمان رسیدن کالاها به مقصد را روزها به تاخیر انداخته و هزینه نهایی مصرف کننده را در سراسر جهان بالا خواهد برد.

منبع: فرارو