به نقل از فرادید: این شیء 4٫1 سانتی متر طول و در پهن ترین بخش خود 2٫1 سانتی متر عرض دارد. همچنین حدود 1٫6 سانتی متر از نوک آن به سمت عقب خم شده است. اگر این بخش خمیده باز شود، شکل کلی آن شبیه منقاری نوک تیز خواهد بود. به نظر می رسد این ابزار پیش از آنکه دور انداخته شود، آسیب دیده بوده است. باستان شناسان برآورد می کنند که طول اصلی آن در زمان سالم بودن بین 15 تا 20 سانتی متر بوده است.

این قطعه آهنی یکی از صدها شییی بود که طی کاوش های انجام شده بین سال های 1996 تا 2003 در محوطه باستان شناسی هایاشی-فوجیشیما در استان فوکویی ژاپن کشف شد. این حفاری ها بقایای یک سکونتگاه بزرگ متعلق به اواخر دوره یایویی را آشکار کرد که در آن کارگاهی تخصصی برای ساخت مهره های تزیینی وجود داشت. در این محوطه شمار زیادی ابزار آهنی مرتبط با این کارگاه نیز به دست آمد. در مجموع 944 شیء شامل قطعات فلزی و مهره های تزیینی از این کارگاه کشف شد.

از آنجا که اشیای آهنی پس از حدود دو هزار سال ماندن در خاک های آبرفتی به شدت دچار خوردگی شده بودند و خطر تخریب بیشتر آن ها وجود داشت، در سال 2021 برنامه ای برای حفاظت و مرمت این آثار آغاز شد. در چارچوب این برنامه، اشیای فلزی با استفاده از پرتو ایکس و اسکن سی تی بررسی شدند.

تصویربرداری اشعه ایکس از این قطعه آهنی کوچک و خمیده نشان داد که در یک سمت آن دندانه هایی منظم وجود دارد. همین ویژگی باعث شد برای نخستین بار مشخص شود که این شیء در واقع یک ارّه بوده است. پژوهشگران معتقدند این ابزار احتمالاً برای بریدن چوب به کار می رفته، هرچند ممکن است در فرایند ساخت مهره های تزیینی برای تراش سنگ های نرم نیز مورد استفاده قرار گرفته باشد.

در دوره یایویی هنوز فناوری تولید آهن در جزایر ژاپن وجود نداشت. از این رو، سطح پیشرفته مهارت لازم برای ساخت چنین اره ای نشان می دهد که این ابزار در جای دیگری ساخته شده و سپس به ژاپن وارد شده است. باستان شناسان معتقدند منشأ آن به احتمال زیاد چین بوده است.
توموکاتسو اوئوزو، معاون مرکز پژوهشی مربوط به این پروژه، گفت: این اثر می تواند مدرک مهمی برای نشان دادن گسترش فرهنگ استفاده از ابزارهای آهنی در سواحل دریای ژاپن در دوره یایویی باشد .

در چین نیز اره هایی با شکل مشابه که به قرون دوم و سوم میلادی تعلق دارند، کشف شده اند. پژوهشگران بر این باورند که فناوری های فرآوری آهن از سرزمین اصلی چین، از طریق شبه جزیره کره به شمال کیوشو منتقل شده و سپس از مسیر سواحل دریای ژاپن به استان فوکویی رسیده است.

این کشف نه تنها قدیمی ترین نمونه شناخته شده اره در ژاپن را معرفی می کند، بلکه شواهد تازه ای را درباره ارتباطات تجاری و انتقال فناوری میان چین، کره و ژاپن در حدود دو هزار سال پیش در اختیار پژوهشگران قرار می دهد.