به گزارش ورزش سه، با نزدیک شدن به آغاز جام جهانی ۲۰۲۶، رسانه‌های معتبر بین‌المللی در حال بررسی وضعیت ۴۸ تیم حاضر در این رقابت‌ها هستند و در این بین تیم ملی ایران نیز یکی از موردتوجه‌ترین تیم‌های حاضر در این رقابت‌هاست. بر همین اساس، نشریه اتلتیک در گزارشی مفصل به سراغ تیم ملی ایران رفته است. این رسانه ضمن مرور مسیر صعود شاگردان امیر قلعه‌نویی، به نقاط قوت و ضعف فنی، وضعیت ستاره‌های تیم، حواشی پیرامون فهرست نهایی و چالش‌های خارج از زمین مسابقه پرداخته و تصویری از شرایط فعلی ایران در آستانه بزرگ‌ترین رویداد فوتبال جهان ارائه کرده است. 

در ادامه گزارش اتلتیک درباره تیم ملی ایران را می‌خوانید:

* ایران چگونه صعود کرد؟
در مسیر صعود، چند دست‌انداز و چند نمایش نه‌چندان قانع‌کننده وجود داشت، اما در نهایت ایران بدون نگرانی جدی و دو بازی زودتر از پایان مرحله مقدماتی جواز حضور در جام جهانی را به دست آورد. تنها شکست ایران در کل رقابت‌های ۱۶ مسابقه‌ای و دو مرحله‌ای مقدماتی، مقابل قطر رقم خورد؛ آن هم زمانی که صعود تیم از قبل قطعی شده بود.

* سابقه ایران در جام جهانی چگونه است؟
این چهارمین حضور متوالی ایران در جام جهانی خواهد بود؛ به این معنا که از سال ۲۰۱۴ تاکنون، ایران در جام‌های جهانی بیشتری نسبت به تمام تاریخ خود پیش از آن شرکت کرده است. با این حال، ایران هنوز نتوانسته از مرحله گروهی عبور کند.

بهترین عملکرد تیم در جام جهانی ۲۰۱۸ رقم خورد؛ جایی که ایران با نمایشی دراماتیک مراکش را شکست داد و مقابل پرتغال به تساوی رسید، اما شکست خفیف برابر اسپانیا مانع از صعودش به مرحله حذفی شد.

در جام جهانی قبلی، ایران مقابل انگلیس و ایالات متحده آمریکا شکست خورد. تنها موفقیت تیم، پیروزی برابر ولز بود؛ مسابقه‌ای که گل‌های دقایق ۹۸ و ۱۰۱، در حالی که ولز از آن مقطع با ۱۰ بازیکن بازی می‌کرد، سه امتیاز را برای ایران به ارمغان آورد.

* سرمربی تیم چه کسی است؟
این نخستین جام جهانی ایران از سال ۲۰۰۶ خواهد بود که کارلوس کی‌روش روی نیمکت تیم حضور ندارد. جانشین او، امیر قلعه‌نویی، پس از جام جهانی ۲۰۲۲ برای دومین دوره هدایت تیم ملی را بر عهده گرفت.

روی کاغذ، کارنامه قلعه‌نویی قابل قبول به نظر می‌رسد؛ صعود به جام جهانی نسبتاً آسان به دست آمد و درصد پیروزی‌های او به بیش از ۷۰ درصد رسیده است. با این حال، نارضایتی‌هایی از شیوه کاری او وجود دارد. یکی از مهم‌ترین انتقادها این است که او همچنان به نسل قدیمی تیم تکیه دارد؛ بازیکنانی در دهه چهارم زندگی خود مانند علیرضا جهانبخش و سامان قدوس، هافبک سابق برنتفورد.

* آن‌ها چگونه بازی می‌کنند؟
نباید انتظار فوتبال زیبا، تهاجمی و چشم‌نواز را از ایران داشته باشید. از دوران کارلوس کی‌روش، تیم بسیار منظم و مستحکم بوده است؛ بدون زرق‌وبرق، با دو خط چهارنفره فشرده و دو مهاجم در خط حمله که یکی از آن‌ها معمولاً مهدی طارمی بود. این سبک تا حد زیادی جواب داد و از نظر کسب نتیجه همچنان مؤثر است.

با این حال، تمایل زیادی وجود داشت که تیم فوتبال جذاب‌تر و هجومی‌تری ارائه کند؛ تغییری که در تئوری باید با ظهور نسل جدیدی از بازیکنان اتفاق می‌افتاد. اما نه آن نسل جدید به شکل کامل خود را نشان داده و نه تحول تاکتیکی مورد انتظار واقعاً محقق شده است.

* بازیکن کلیدی آن‌ها چه کسی است؟
احتمالاً همچنان مهدی طارمی مهم‌ترین مهره ایران به شمار می‌رود. او پس از یک فصل حضور در اینتر ایتالیا، اکنون برای قهرمان یونان، المپیاکوس، گلزنی می‌کند. همچنین از نظر استعداد و توانایی فنی، علیرضا جهانبخش همچنان احتمالاً در ترکیب ایده‌آل ایران جای دارد. 

* درباره فهرست نهایی تیم چه نکات مهمی وجود دارد؟
غیبت سردار آزمون در فهرست نهایی ۲۶ نفره ایران چندان غافلگیرکننده نبود، زیرا او پیش‌تر نیز در فهرست اولیه تیم حضور نداشت. با این حال، این اتفاق قابل توجه است، زیرا به نظر می‌رسد دلایل آن صرفاً فنی و فوتبالی نبوده باشد.

البته آزمون فصل دشواری را از نظر مصدومیت و افت فرم پشت سر گذاشته است، اما باور اینکه مهاجمی ۳۱ ساله با ۵۷ گل ملی که هشت گل از آن‌ها را در مرحله مقدماتی جام جهانی به ثمر رسانده، صرفاً به دلایل فنی از فهرست کنار گذاشته شده باشد، دشوار به نظر می‌رسد.

شاخص‌ترین چهره جدید در فهرست ایران، دنیس اکرت است؛ مهاجمی متولد آلمان که به‌تازگی تصمیم گرفته برای ایران بازی کند، آن‌قدر تازه که هنگام اعلام فهرست هنوز حتی نخستین بازی ملی خود را انجام نداده بود.

* دیگر چه چیزهایی باید درباره آن‌ها بدانیم؟
در میان تمام تیم‌های حاضر در جام جهانی که ممکن است با مسائل و حاشیه‌های خارج از زمین دست‌وپنجه نرم کنند، احتمالاً ایران بیش از همه با چنین چالش‌هایی مواجه خواهد بود.

موضوع تعداد هواداران ایرانی که اجازه ورود به ایالات متحده برای تماشای مسابقات تیم ملی را خواهند داشت، مسئله‌ای است که احتمالاً تا آغاز مسابقات در ماه ژوئن همچنان محل بحث و توجه خواهد بود.

اکنون این پرسش مطرح است که آیا مجموع این فشارها و حاشیه‌های بیرونی می‌تواند مانع از آن شود که ایران توانایی واقعی خود را در زمین مسابقه نشان دهد یا خیر.