به نقل از خبرآنلاین از گاردین، مارتین اسکورسیزی، رابرت دنیرو، جودی فاستر و پل شریدر، کارگردان، بازیگران و نویسنده فیلم ماندگار راننده تاکسی ، در جشنواره تریبکای نیویورک گرد هم آمدند تا پنجاهمین سالگرد این اثر کلاسیک را جشن بگیرند و درباره تأثیر ماندگار آن بر فرهنگ معاصر سخن بگویند.

اسکورسیزی در این مراسم با اشاره به مضامین اصلی فیلم گفت: این فیلم درباره انزوا، تنهایی و ناتوانی در برقراری ارتباط با دیگران است. به نظر من این موضوع جهانی است و همیشه با نسل های جوان ارتباط برقرار خواهد کرد.

در مراسمی که به مناسبت پنجاهمین سالگرد راننده تاکسی و همزمان با بیست وپنجمین دوره جشنواره تریبکا برگزار شد، اسکورسیزی، دنیرو، جودی فاستر و پل شریدر در مرکز هنرهای نمایشی تریبکا گرد هم آمدند تا درباره روند ساخت فیلم و دلایل ماندگاری آن گفت وگو کنند.

پل شریدر، نویسنده فیلم، گفت: واضح است که چیزی در این فیلم وجود دارد که از بین نمی رود. اگر در سال 1976 قرار بود پنجاهمین سالگرد فیلمی را جشن بگیریم، درباره اثری از سال 1926 صحبت می کردیم. بنابراین دوام و تأثیر این فیلم واقعاً پدیده ای خاص است.

راننده تاکسی که در فوریه 1976 اکران شد، از همان ابتدا به اثری تأثیرگذار در سینمای آمریکا تبدیل شد. این فیلم جایزه نخل طلای جشنواره کن را به دست آورد و در چهار رشته اسکار، از جمله بهترین فیلم، بهترین بازیگر مرد برای رابرت دنیرو و بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای جودی فاستر نامزد شد. فاستر هنگام فیلمبرداری تنها 12 سال داشت.

داستان فیلم زندگی تراویس بیکل، راننده تاکسی بی خوابی را روایت می کند که شب ها در خیابان های تاریک و جرم خیز نیویورک پرسه می زند. او در حالی که با احساس عمیق تنهایی و بیگانگی دست وپنجه نرم می کند، به تدریج به سمت خشونت کشیده می شود.

اسکورسیزی درباره فیلمنامه شریدر گفت: هر صفحه از فیلمنامه مثل تیغی برنده بود.

رابرت دنیرو نیز افزود: وقتی همه ما فیلمنامه را خواندیم، به نوعی با آن همذات پنداری کردیم. امروز هم می بینم که مردم همچنان تنها هستند؛ به ویژه در عصر اینترنت و پس از همه گیری کرونا. افراد بیش از پیش منزوی می شوند و گاهی وارد دنیاهایی می شوند که نباید وارد آن شوند و نسبت به مسائل منفی وسواس پیدا می کنند.

شرکت کنندگان در این نشست تأکید کردند که بسیاری از دغدغه هایی که فیلم نیم قرن پیش مطرح کرده بود، امروز نیز همچنان موضوعیت دارند. تصویر مرد جوانی که احساس طردشدگی می کند، ذهنی آشفته دارد و به خشونت گرایش پیدا می کند، امروزه در قالب افراط گرایی اینترنتی و گروه های تندرو در فضای مجازی نیز قابل مشاهده است.

جودی فاستر گفت: از همان بار اول که فیلمنامه را خواندم، احساس کردم چیزی کاملاً واقعی و اصیل درباره تنهایی و سرگشتگی شخصیت اصلی در آن وجود دارد. او خودش را نمی شناسد و مخاطب تنها شاهد فروپاشی تدریجی او و تلاشش برای برقراری ارتباط با دیگران است. همین ویژگی او را به یک ضدقهرمان جذاب تبدیل می کند.

برخی حاضران همچنین به شباهت تنهایی تراویس بیکل با شرایط انسان در عصر دیجیتال اشاره کردند؛ عصری که افراد گاه برای جبران کمبود روابط انسانی به فناوری و حتی هوش مصنوعی روی می آورند.

اسکورسیزی در بخش دیگری از نشست از تغییرات گسترده نیویورک طی پنج دهه گذشته سخن گفت. او با یادآوری روزهای ساخت فیلم در دهه 1970 گفت: آن زمان می شد خشونت و آشفتگی را در فضای شهر حس کرد. خیابان ها پر از زباله بود و نیویورک شرایط بسیار متفاوتی نسبت به امروز داشت.

پل شریدر نیز با حسرت از نیویورک آن دوران یاد کرد و گفت: شهر زنده بود. وقتی در دهه 60 به نیویورک آمدم، احساس می کردم در بهترین نقطه جهان زندگی می کنم.

در بخش پایانی نشست، اسکورسیزی درباره تحولات صنعت سینما و فناوری های جدید صحبت کرد. او با اشاره به امکانات گسترده امروز برای فیلمسازان جوان گفت: اکنون با فناوری می توان تقریباً هر کاری انجام داد. دیگر بهانه ای برای فیلم نساختن وجود ندارد. مهم ترین چیز اراده و پشتکار است.

دنیرو نیز خطاب به فیلمسازان جوان توصیه کرد: اگر اثرتان را به شیوه خودتان خلق کنید، هرگز اشتباه نخواهید کرد. هیچ کس نمی تواند آنچه شما انجام می دهید یا آنچه را هستید تقلید کند.

در پایان، شریدر با اشاره به ماندگاری راننده تاکسی گفت: فیلم های زیادی 50 سال پیش ساخته شدند، اما این فیلم انگار هر دهه دوباره با نسل جدید تماشاگران پیمان می بندد و برای آن ها معنای تازه ای پیدا می کند.

ترجمه: زینب کاظم خواه