نیوشا طبیبی در اعتماد نوشت: دقایقی از سخنرانی معاون محترم ریاست جمهوری و رییس سازمان بهینه سازی، درباره الزام دولت به خصوصی سازی عرضه برق به مردم در شبکه های اجتماعی منتشر شده است. ایشان از لزوم پاپس کشیدن دولت از حد فاصل تولید تا مصرف برق نکاتی را بیان داشتند که لابد گام نهادن در مسیر بهینه سازی مصرف و کوچک کردن دولت و امور دیگری است که لازمه کارآمدسازی و بهینه سازی است.

سال هاست که فریاد و فغان بخش خصوصی از بنگاه داری دولت و رقابت با مردم در عرصه تولید و تجارت، به آسمان است. واضح است که کسی را یارای رقابت با دولت نیست و آنچه بر جا می ماند، زمین خوردن کسب و کارهای خصوصی است که البته نتایج اجتماعی و سیاسی هم دارد.

امتناع دولت از دخالت در امور صنعتی و تولیدی و کسب و کارها البته پدیده مبارکی است. شأن حاکمیت نظارت و مراقبت و سیاست گذاری است و نه انتفاع تجاری، اما در کدام حوزه ها؟ برق و آب و گاز، نیاز روزانه و حیاتی مردم ایران است و نباید آن را به بنگاه های خصوصی واگذار کرد، اگر بنگاه هایی خارج از نظارت و نفوذ دولت و اعمال حاکمیت، چنان بزرگ شوند که انحصار زیرساخت های حیاتی مردم را در دست بگیرند چه اتفاقی می افتد؟ به راحتی توانایی لازم برای چانه زنی با دولت را پیدا خواهند کرد و این به ضرر منافع عمومی است.

گام نهادن در مسیری که پیش از ما سرمایه داری غربی از آن راه رفته، کاری نادرست است. ما هر جا که به ابتکار خود توانسته ایم الگوی حاکمیتی خود را برقرار کنیم، نتایج قابل قبولی هم گرفته ایم. شکی نیست که ابتکارات ما برای حکمرانی، باید در بوته آزمایش قرار گیرند و محک بخورند و حک و اصلاح شوند، اما چه نیازی است که از الگویی پیروی کنیم که عملا بر ضد منافع مردم محروم و اقشار آسیب پذیر است؟

به طور نمونه، اسپانیا کشوری است که از الگوهای سرمایه داری غربی پیروی می کند، اگرچه دولت های چپگرای آن توانسته اند برخی قوانین لازم برای حمایت از محرومان را به اجرا در بیاورند. در این کشور، شرکت های تلفن و انرژی و بانک ها، بزرگ ترین چپاولگران مردم هستند.

دریافت قبوض انرژی، مایه نگرانی و ترس بسیاری از خانواده های اسپانیایی است. مردم اسپانیا اکثرا کارمند و کارگر هستند و با دستمزدی که از بقیه کشورهای اروپای غربی کمتر است روزگار می گذرانند. البته هزینه های زندگی هم از کشورهای دیگر اروپای غربی بسیار کمتر است، اما با این همه شرکت های توزیع انرژی و مخابرات که خصوصی هستند، با اجحاف از مردم پول می گیرند.

و نمونه ای دیگر از کشور خودمان، چند سال پیش که جدال خصوصی سازی بالا گرفته بود، سازمان بهزیستی، اداره آسایشگاه ها و اقامتگاه ها را به بخش خصوصی واگذار کرد! موضوع بسیار تکان دهنده است، بخش خصوصی قطعا باید برای عملیات خود سود دریافت کند، لابد برای بیشتر کردن این سود، کارهای مختلفی هم خواهد کرد، این طبیعت یک بنگاه است.

ولی این آسایشگاه ها و اقامتگاه ها، بنگاه تجاری نبودند که درآمدی داشته باشند، این اماکن برای نگهداری و درمان کسانی تاسیس شده اند که نیازمند مراقبت و حفاظت هستند. از اینها که پولی در نمی آید! دولت هم می خواهد با این اقدام پولی کمتر از گذشته پرداخت کند، نتیجه می شود فجایعی که چند باری خبر آن به بیرون درز پیدا کرد.

در این شرایط اقتصادی و روحی و روانی مردم، تمرکز بر واگذاری زیرساخت های حیاتی به بخش خصوصی، آغاز یک پروژه نارضایی سازی است. شرکت های خصوصی حق دارند برای تامین سود خود قیمت گذاری کنند و دستی آزاد در رساندن برق به خانه ها داشته باشند. نمی توانید آن ها را به سرمایه گذاری ترغیب کنید و آن وقت از آن ها بخواهید به اندکی قناعت کنند، این با روح سرمایه داری در تضاد و تعارض است.

صادقانه عرض کنم، حتما هر کاری برای میهن مناسب تر است انجام می دهید اما مبادا در پیروی از الگوهای غربی که آزمایش شده اند، مردم را به فلاکت بیندازید. حوزه های فراوان دیگری وجود دارند که رسیدگی به آن ها و محدود کردن تصدی گری دولت در آن ها بسیار مهم هستند، اما دست بردن در زندگی روزمره مردم نتایجی نامیمون خواهد داشت.

الگوهای کاپیتالیستی ممکن است بر روی کاغذ درست نمایانده شوند، ممکن است تصور رفاه و سعادت را به دست بدهند اما به حذف و تضعیف بخش بزرگی از محرومان جامعه منجر می شود. ما بدون تردید می توانیم راه های میانه ای هماهنگ با اقلیم اقتصادی و اجتماعی خاص خودمان بیابیم.

در صلاحیت معاون محترم تردیدی نیست و نمی خواهم به دولتی که آزمون موفقی را در اداره کشور پشت سر گذاشته خرده ای بگیرم، اما واگذاری امور حیاتی مردم به بخش خصوصی، تصویری مهیب از آینده به دست می دهد. قرار نبوده که جمهوری اسلامی ایران، شبیه کشورهای سرمایه داری بشود. اینجا باید کشور مهربانی و رافت و رواداری باشد.