اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت امور خارجه، روز یکشنبه در مراسم یادمان شهدای میناب که به همت دانشگاه آزاد اسلامی برگزار شد، اظهار داشت: در همان روز 9 اسفند 1404 لامرد فارس صحنه آزمایش جدیدترین سلاح مرگبار آمریکا بود موشکی خوشه ای که با انفجار به 180 هزار ترکش مرگ آور تبدیل می شد.

به گزارش ایرنا، وی افزود: پاسداشت یاد این کودکان تنها ادای دین به گذشته نیست، بلکه مسئولیتی برای صیانت از حقیقت، عدالت و انسانیت و پیمانی با آینده است.

سخنگوی وزارت امور خارجه گفت: ملت های جهان با همه گوناگونی ها، در برخی چیزها مشترک اند و این اشتراک بخشی از طبع و فطرت انسانی است. همه ملت ها کودکان از دست رفته خود را گرامی می دارند. اندوه به خاطر فقدان کودک، پاسداشت فطرت و وجدان انسانی است. کودکان معصوم ترین و اولین قربانیان جنگ هستند؛ چه آنهایی که قربانی گلوله، بمب و موشک می شوند، چه آنهایی که جسم و روحشان زخم های دائمی برمی دارد و چه آنهایی که تا پایان عمر داغ سنگین از دست دادن پدر، مادر و عزیزانشان را به دوش می کشند.

بقایی افزود: امروز در اینجا گرد هم آمده ایم تا از کودکان معصومی یاد کنیم که بال های کوچکشان پرپر شد و سینه آسمان را شکافتند تا قصه تلخ و چرکین زمین را برای مالک آسمان ها روایت کنند؛ کودکانی که جسمشان در خاک آرام گرفت و روحشان به جاودانگی پر کشید. کودکان مدرسه شجره طیبه میناب، عمرشان کوتاه بود اما رد حضورشان چنان عمیق بر جان جامعه ما نشسته است که به بخشی از حافظه تاریخی ایرانیان بدل شده اند.

وی تصریح کرد: شاید کسی بپرسد چرا هنوز از کودکان میناب سخن می گوییم، از کودکان لامرد و از بسیاری از کودکان ایرانی که در جریان جنگ تحمیلی خرداد سال گذشته و در جریان 40 روز جنگ تحمیلی اخیر جان دادند. چرا همچنان داغشان تازه است و نامشان را بر زبان می آوریم؟

سخنگوی وزارت امور خارجه ادامه داد: پاسخ این پرسش را نباید فقط در قلمرو عاطفه جست وجو کرد. اندوه و غم هموطن خوردن شریف است، اما برای زنده نگاه داشتن یک خاطره تاریخی کافی نیست. آنچه ما را به یاد آنان فرا می خواند، مسئولیتی است که در برابر حقیقت داریم؛ مسئولیتی که ما را وادار می کند چراغ حافظه را روشن نگاه داریم تا تاریکی فراموشی بر گذشته و بر وجدان انسانی ما سایه نیفکند.

بقایی گفت: ملت ها تنها با مرزها و نقشه ها شناخته نمی شوند. آنچه مردمان یک سرزمین را به یکدیگر پیوند می دهد، رشته نامریی خاطرات مشترک است؛ رنج هایی که با هم چشیده اند، امیدهایی که با هم پرورده اند و آرزوهایی که با هم در دل داشته اند. هرگاه این خاطرات به دست فراموشی سپرده شود، بخشی از هویت یک ملت نیز ناپدید می شود.

وی اظهارداشت: کودکان شهید مدرسه تنها نام هایی در یک فهرست یا قربانیانی در یک واقعه تاریخی نیستند. آنها نشانه بی گناهی اند؛ نشانه آن حقیقت تلخ که در هنگامه جنگ و خشونت، بی دفاع ترین انسان ها سنگین ترین هزینه ها را می پردازند.

سخنگوی وزارت خارجه بیان کرد: وقتی از کودکان میناب سخن می گوییم، در واقع از کرامت انسان حرف می زنیم؛ از حق هر کودک برای زیستن، برای آموختن، برای رؤیا دیدن و برای ساختن آینده ای که شایسته اوست؛ حقی که نباید به خاطر هوسرانی و جاه طلبی شیطانی جمعی پایمال شود.

وی اظهارداشت: کودکان شهید مدرسه تنها نام هایی در یک فهرست یا قربانیانی در یک واقعه تاریخی نیستند. آنها نشانه بی گناهی اند؛ نشانه آن حقیقت تلخ که در هنگامه جنگ و خشونت، بی دفاع ترین انسان ها سنگین ترین هزینه ها را می پردازند.بقایی خاطر نشان کرد: باید یادآور شویم که صلح و امنیت موهبت هایی خودبه خود و مفروض نیستند. آنچه امروز بدیهی می نماید، حاصل رنج های بسیار و بهای سنگینی است که نسل های پیشین پرداختند. شاید تلخ ترین وجه ماجرا این باشد که با مرگ یک کودک، تنها یک زندگی خاموش نمی شود؛ جهانی از امکان ها از بین می رود. رؤیاهایی که هنوز شکل نگرفته اند می میرند، استعدادهایی که هنوز شکوفا نشده اند پژمرده می شوند و آینده هایی که هرگز فرصت ظهور نمی یابند از میان می روند.

سخنگوی وزارت خارجه گفت: اما در کنار آنان که رفتند، باید از آنان نیز یاد کنیم که ماندند. معمولاً وقتی از کودکان قربانی جنگ سخن می گوییم، ذهن ما به سوی کودکانی می رود که جان خود را از دست داده اند، اما جنگ تنها ویرانی نمی آفریند. گاه کودکی را زنده می گذارد تا سالیان دراز بار آن حادثه را به دوش بکشد؛ در تن خود، در حافظه خود و در شب های بی خواب خود.

بقایی افزود: باید از کودکانی نیز سخن گفت که در یک لحظه خانواده، خانه، امنیت و بخشی از کودکی خویش را از دست دادند؛ کودکانی که جنگ برای آنان پایان نمی یابد، حتی وقتی صدای انفجار خاموش شده است.

وی با بیان اینکه کیان قاسمیان یکی از آنهاست افزود: کودکی که در جریان جنگ تحمیلی سال گذشته، در یک لحظه مادر، پدر و برادر دوماهه خود را از دست داد. رایان قاسمیان، کوچک ترین قربانی جنایت آمریکا و رژیم صهیونیستی در جریان جنگ 12 روزه بود. کیان نیز به شدت آسیب دید و تا امروز بیش از 40 عمل جراحی دردناک را تحمل کرده است. اما همه زخم ها بر پوست و استخوان نمی نشینند. بعضی زخم ها در حافظه خانه می کنند؛ زخم فقدان، زخم دلتنگی و زخم لحظه ای که زندگی را برای همیشه به دو بخش پیش از آن و پس از آن تقسیم می کند.

سخنگوی وزارت خارجه ادامه داد:برای بسیاری از کودکان، جنگ سال ها ادامه دارد. آنان با دردهای جسمی، معلولیت، اضطراب، کابوس های شبانه و اندوهی بزرگ زندگی می کنند که هیچ دارویی درمان آن نیست. آنان شاهدان زنده حقیقت اند؛ شاهدانی که هر روز هزینه واقعی بی رحمی متجاوزان را به ما یادآوری می کنند.

سخنگوی وزارت خارجه اضافه کرد: وقتی نام کودکان مدرسه شجره طیبه میناب را بر زبان می آوریم، در حقیقت از همه آن کودکان سخن می گوییم؛ از همه آنان که فرصت زندگی از ایشان گرفته شد یا زخمی بر جانشان نشانده شد که سال ها با آنها خواهد بود.

بقایی افزود: به همین دلیل، نام کودکان میناب نباید تنها در یادمان ها مرور یا در صفحه ای از کتاب تاریخ نوشته شود. این نام ها باید در حافظه فرهنگی ما زندگی کنند؛ در روایت ها، در آموزش نسل های آینده و در کوشش دائمی ما برای پاسداری از حقیقت و عدالت.

وی در پایان گفت: یاد و نام همه کودکان شهید شجره طیبه میناب را گرامی می داریم. آنان اگرچه فرصت نیافتند رؤیاهای خود را تا انتها زندگی کنند، اما مسئولیتی بزرگ بر دوش ما گذاشتند؛ مسئولیت صیانت از حقیقت، صیانت از حافظه جمعی ایرانیان و صیانت از انسانیت و ارزش های انسانی. آنان بخشی از حافظه ملی ایران شدند؛ حافظه ای که پاسداشت آن تنها ادای دینی به گذشته نیست، بلکه پیمانی با آینده است.