به نقل از اطلاعات آنلاین، تحویل این جنگنده های دوربرد روسی از اواسط سال 2027 آغاز و تا پایان سال تکمیل می شود و مقدمات لازم برای تأمین زیرساخت های لازم برای ایران در آینده نزدیک آغاز خواهد شد. این قرارداد در حالی امضا شده است که ایران درگیر خصومت های مداوم با ایالات متحده و تعدادی از شرکای راهبردی آن در خاورمیانه از جمله اسراییل، امارات متحده عربی، قطر و عربستان سعودی و دیگر کشورها است.

در اواخر سال 2025، اسناد فاش شده دولت روسیه نشان داد که روسیه قرار است 48 جنگنده Su-35 را برای تجهیز مجدد نیروی هوایی ایران تحویل دهد، که پس از سال ها گزارش از سال 2022 مبنی بر ثبت سفارش برای این هواپیما، انجام شد. تعدادی از گزارش ها نشان می دهد وزارت دفاع ایران در حال برنامه ریزی برای افزایش سفارش های خود به 64 فروند Su-35 و احتمالاً بسیار بیشتر است تا بخش بیشتری از نزدیک به 300 جنگنده منسوخ دوران جنگ ویتنام خود را از رده خارج کند.
جنگنده Su-30SM2 از همان موتور AL-41F-1S مانند Su-35 استفاده می کند و اشتراکات چشمگیری در نگهداری و عملیات دارد، زیرا هر دو مشتقات به شدت بهبودیافته جنگنده برتری هوایی Su-27 شوروی هستند. Su-30SM2 تقریباً 40 درصد ارزان تر از Su-35 و نگهداری و کار با آن بسیار ساده تر است، اگرچه فاقد بسیاری از ویژگی های پیشرفته این جنگنده از جمله رادارهای باند L نصب شده در ریشه بال است. هزینه و نیاز به نگهداری بسیار کمتر و عملکرد قابل مقایسه کلی سوخو-30، آن را در بازارهای صادراتی بسیار محبوب تر کرده است.

Su-30SM/SM2 یکی از چهار نوع جنگنده ای است که در حال حاضر برای تجهیز نیروهای هوافضای روسیه تولید می شود، در کنار جنگنده تهاجمی Su-34M با قیمت مشابه، جنگنده برتری هوایی Su-35S و جنگنده نسل پنجم Su-57 که هزینه تهیه آن بیش از دو برابر است. در اوایل فوریه، آنتون علیخانوف، وزیر صنعت و تجارت روسیه، اعلام کرد قراردادهایی در خاورمیانه برای صادرات Su-57 امضا شده است.
در اواسط آوریل، شرکت بزرگ صادرات دفاعی روسیه تأیید کرد که چند کشور سفارش Su-57 را ثبت کرده اند. این امر گمانه زنی هایی را مبنی بر اینکه احتمالاً ایران هم Su-57 سفارش داده است افزایش داد، بدون اینکه هیچ کشور خاورمیانه ای دیگری به عنوان مشتری بالقوه احتمالی در نظر گرفته شود.

بنابراین، بسیار محتمل است که جنگنده های Su-30SM2 به عنوان بخشی از یک ناوگان مختلط در کنار جنگنده های Su-35 و Su-57، و به دلیل پیکربندی دو صندلی آنها، به طور بالقوه تا حد زیادی هواپیمای آموزشی در نظر گرفته شوند. احتمالاً سرعت تحویل جنگنده های سوخو-30 عامل اصلی بوده که وزارت دفاع ایران را به سمت دستیابی به این توافق سوق داده است.
گرچه نیروی هوایی ایران در حال حاضر یکی از قدیمی ترین ناوگان های جنگنده در جهان را اداره می کند که عمدتاً از جنگنده های F-4D/E و F-5E/F مربوط به جنگ ویتنام در دهه 1970 تشکیل شده، اما در عملیات تهاجمی با آنها به نتایجی چشمگیر دست یافته است. این شامل استفاده از F-4ها برای حملات هوایی علیه گروه های غیردولتی متحد غرب در عراق و حتی به پرواز درآوردن F-4ها و F-5ها برای حملات نفوذی عمیق به حریم هوایی به شدت محافظت شده عربستان سعودی و کویت بوده است.

شکست های دفاع هوایی ایالات متحده و شرکای منطقه ای آن در مقابله با چنین حملاتی، سوالات جدی را در مورد میزان توانایی آنها در دفاع در برابر حملات جنگنده های مدرن مانند Su-30SM2 که بسیار سریع تر و مانورپذیرترند، سیستم های جنگ الکترونیکی مدرن را در خود جای داده اند و از سلاح های هدایت شونده دقیق استفاده می کنند که به آنها امکان می دهد حملات را بسیار مؤثرتر انجام دهند، مطرح کرده است.