احمد زیدآبادی در کانال کانال تلگرامش نوشت: چقدر آرزو می کنم بر روزمرگی های زندگی و سیاست، نقطهٔ پایانی گذاشته می شد و من فراغت می یافتم در بارهٔ مولاعلی کتابی به قطر و حجم "چراغ زمین" می نگاشتم.

علی انسانی همه جانبه نگر و جامع الاطراف بود. او هیچ حرفی نمی زد و هیچ کاری نمی کرد مگر آنکه در بارهٔ منشأ و ابعاد و تأثیر آن حرف یا عمل، به عمیق ترین صورت ممکن اندیشیده بود.

یاد زنده یاد سیدمحمود طالقانی به خیر. در چند ماهی که فرصت خطبه خوانی در مراسم نماز در دانشگاه تهران را پیدا کرد، عمده سخنش تبیین نگرش سیاسی و نوع سیاست ورزی علی بود.

گویی هنوز طنین آن صدای گرم و گیرا و نافذ و دل نشین در فضا موج می زند که به نقل از مولاعلی فریاد می زد:

"الیَمینُ و الشِّمالُ مَضَلَّهٌ، و الطَّریقُ الوُسطی هِی الجادَه"

(راست روی و چپ روی- افراط و تفریط - گمراهی است! مسیر مستقیم، راه تعادل و میانه روی است.)

بعد از طالقانی، دیگر کمتر کسی با آن سوز صدا و شور درونی از علی و آموزه های آن سخن گفت و به تدریج کار دست واعظان و مداحانی افتاد که خود هیچ معرفت و شناخت واقعی از علی نداشتند و بنا به طبع خویش، علی را دستمایهٔ غلوهای خردسوز و تصفیه حساب های قدرت محور سیاسی قرار دادند!

بدین ترتیب، علی نه فقط فراموش که به کلی تحریف شد و این خود بهانه ای به دست اسلام ستیزان کینه توز داد تا ذهن مخاطبان درماندهٔ خود را نسبت به علی، به انواع بهتان ها آلوده کنند.

این قصه ای به غایت دردناک و به قول فردوسی بزرگ "یکی داستان است پر آب چشم"! که به موقعش باید تبیین و تشریح شود و امیدوارم که آن موقع به زودی فرا رسد.

باری، مقصود از این نوشته نقل توصیه و اندرزی نغز و ژرف و بسیار عبرت آموز و هشداردهنده از مولاعلی به فرماندار خود در ایران به هنگام انتصاب و اعزام او به سرزمین محل مأموریت است:

"اِسْتَعْمِلِ اَلْعَدْلَ وَ اِحْذَرِ اَلْعَسْفَ وَ اَلْحَیْفَ فَإِنَّ اَلْعَسْفَ یَعُودُ بِالْجَلاَءِ وَ اَلْحَیْفَ یَدْعُو إِلَی اَلسَّیْفِ!"

(به عدل و داد رفتار کن و از اعمال زور و استبداد و انتقام و ستم بپرهیز، زیرا زورگویی و استبداد موجب آوارگی و جلای مردم از وطن می شود و بیدادگری شمشیر به میان آورد!)

کلمات قصار نهج البلاغه شماره 476.