داستان آمدن شاه عباس به تهران از این قرار بود که می خواست یکی از والیان سرکشی که خراسان را به تصرف خودش درآورده بود، تنبیه کند. شاه عباس برای این کار از قزوین به سمت مشهد حرکت می کند اما در راه دچار بیماری می شود و برای مداوا در تهران می ماند. او بعد از پنجاه روز وقتی از دوا و درمان در این شهر ناامید می شود به حرم عبدالعظیم می رود و مداوا می شود.

به گزارش همشهری آنلاین از قرار به شاه عباس در تهران خیلی بد می گذرد و بعدها با این که تنها شاه سلسله صفوی بوده که بنایی در ارک (خارج از شهر) می سازد، هرگز به تهران پا نمی گذارد. بعضی گفته اند چون در تهران بیمار شده بود و برخی هم گفتند از پذیرایی مردم راضی نبوده.

در زمان شاه عباس جهانگردان مشهوری از ایران دیدن کردند و پیترو دلاواله یکی از همین بازدیدکننده هاست که در سال 1618 میلادی به تهران آمد و درباره اش نوشت:

... از رودخانه نسبتا عمیقی به نام جاجرود رد شدم که پل چوبی کهنه ای برای عبور و مرور داشت. بالاخره ظهر روز چهارشنبه 6 ژوئن بعد از رفتن 12 فرسخ به شهری به نام تهران رسیدم. این شهر در یک فرسنگی مقبره یکی از مقدسان آیین اسلام قرار دارد. شاه در همان حوالی توقف کرده بود ولی در تهران خانه ای ندارد. هرگز هم به آنجا نمی رود. به نظر می رسد یک بار در این شهر به علت خوردن میوه زیاد بیمار شده و دانه هایی روی بدنش بیرون زده است. عده ای هم می گویند چون اهالی آن طور که باید از شاه پذیرایی نکردند. من به دیدار تهران مایل شدم و به این قصد از میان اردو عبور کردم. با این که مردم این شهر به خارجی ها جا نمی دهند، محل مناسبی را در یکی از باغ ها پیدا کردم و در سایه درختان به خواب خوشی رفتم.

او تهران را شهر بزرگی توصیف می کند که از قزوین وسیع تر است ولی عده کمی در آن ساکن هستند. شهری که تمامش با باغ های بزرگی پوشیده شده و همه رقم میوه در آن یافت می شود. اما به خاطر گرمی زیاد هوا باید میوه ها را صبح زود چید و برای فروش به اطراف فرستاد. او خیابان های شهر را با نهرهای زیاد و فوق العاده ای توصیف می کند که درختان را مشروب می کنند و باغ ها را آبیاری. او همچنین کسی است که تهران را شهر چنار لقب داده و لقبش آن قدر به مذاق تهران پژوهان خوش آمد و تکرار شد که حالا همه ما می گوییم تهران شهر چنارهاست.

او در توصیفاتش می گوید که خیابان ها پر از درخت چنار است و همه برگ های پهن و قطور دارند و اعتراف می کند که در تمام عمرش چنارهایی به این زیبایی و قطوری ندیده است. تنه این درختان به اندازه ای قطور است که اگر دو مرد دست به دست یکدیگر بدهند باز هم نمی توانند یک درخت را بغل بگیرند و من باید واقعا تهران را شهر چنار بنامم. از این گذشته عمارت یا چیز زیبای دیگری در این شهر نیست.

شاه عباس وقتی به تهران می رسد و از دیدن آن همه میوه های رنگارنگ هول می کند و آن قدر می خورد تا بیمار می شود و بعد پشت سر تهرانی ها بد می گوید. حتی در ارک برای خود عمارت می سازد اما هرگز پایش را در شهر نمی گذارد. اما به گواه جهانگردان، تهران زیبا بوده و تهرانی باوقار و مهربان. مسافر انگلیسی به نام سر توماس هربرت [...] درباره سفرش در سال 1627 میلادی به تهران در توصیف مردم می نویسد: نهری با دو شاخه از وسط شهر می گذرد و باغ و بوستان را مشروب می کند و باغبانان بابت خیر و برکت این نهر سپاسگزارند. اهالی خوش رو و باوقارند...