به کزارش "ورزش سه"، محمد صلاح هرچند دیگر در آنجا نخواهد بود تا شاهدش باشد، اما قبل از جدایی کاملاً مشخص کرد که چه خواسته‌ای برای بازگشت باشگاهش به اوج دارد. 

این ستاره مصری ماه گذشته، در حالی که پس از به ثمر رساندن ۲۵۷ گل و کسب ۸ جام بزرگ آماده ترک آنفیلد می‌شد، گفت: «می‌خواهم لیورپول دوباره همان تیم هجومی و هوی متالی شود که حریفان از آن هراس داشتند.»

به طور خلاصه: او فوتبال یورگن کلوپ را می‌خواست، نه فوتبال آرنه اشلوت را. او در بخش دوم به خواسته‌اش رسید؛ چرا که با تغییر نظر ریچارد هیوز, مدیر ورزشی باشگاه، دوران اشلوت در لیورپول به پایان رسید و او اخراج شد. اکنون سوال این است که آیا سرمربی جدید می‌تواند بخش اول خواسته صلاح را برآورده کند یا خیر.

این مرد جدید، آندونی ایرائولا، سرمربی سابق بورنموث است؛ کسی که پیش از این نیز توسط هیوز در ساحل جنوبی انگلیس منصوب شده بود و توانست «گیلاس‌ها» را به رتبه ششم لیگ برتر برساند و تنها ۳ امتیاز با ربودن آخرین سهمیه لیگ قهرمانان از لیورپول فاصله داشت.

بورنموث تحت هدایت ایرائولا به پیشرفت خود ادامه داد، آن هم در حالی که تابستان گذشته بیشتر بازیکنان کلیدی خود و در میانه فصل نیز آنتوان سمنیو را فروخت. در سوی مقابل، لیورپول مسیر معکوس را طی کرد؛ ۲۴ امتیاز کمتر از اولین فصل حضور اشلوت، ۲۳ گل زده کمتر در لیگ، دریافت گل‌های بیشتر نسبت به هر فصلی زیر نظر کلوپ و تحمل سه برابر شکست بیشتر نسبت به فصل قهرمانی‌شان در ۲۰۲۵-۲۰۲۴.

 ایرائولا همان کسی است که می‌تواند اعضای این گروه هوی متال را دوباره دور هم جمع کند؟

آنچه او در اختیار دارد و اشلوت در یافتن آن ناکام بود، «هویت» است. شاید تعجب‌آور باشد که آمار خام لیورپول در فصل گذشته فاصله چندانی با فصل قهرمانی 20-2019 زیر نظر کلوپ نداشت. از نظر تعداد شوت‌ها، سرعت انتقال توپ به زمین حریف، تعداد حملات مستقیم و توالی پاس‌های بیش از ۱۰ تا که به شوت ختم شدند، آمارها تقریباً مشابه بودند. 

حتی در خلاف جهت تصور عمومی، لیورپولِ اشلوت در فصل گذشته فرارهای سریع و ضدحملات منجر به شوت بیشتری نسبت به تیم قهرمان کلوپ ایجاد کرد. اما تفاوت اینجا بود که شما دقیقاً می‌دانستید تیم کلوپ چه برنامه‌ای دارد، در حالی که هرگز متوجه سبک بازی تیم اشلوت نمی‌شدید. او سیستم‌های متعددی را امتحان کرد؛ از ۲-۱-۳-۴ و ۲-۴-۴ گرفته تا لوزی، سیستم سه دفاعه، بازی با وینگر و بدون وینگر. در نهایت، هیچ‌کس نفهمید هویت لیورپول چیست.

اما بورنموثِ ایرائولا هویت مشخصی داشت. مانند راکرهای هوی متال کلوپ، گیلاس‌ها با پرس شدید، بی‌امان و بالا شناخته می‌شدند؛ حریفان را در گوشه زمین تنگنا قرار می‌دادند، آن‌ها را وادار به اشتباه می‌کردند و در نهایت بی‌رحمانه ضربه می‌زدند.

بورنموث در بازپس‌گیری توپ در یک‌سوم پایانی زمین و تعداد ریکاوری توپ در سراسر زمین سرآمد بود و در همین جاست که آن‌ها عملکردی بهتر از لیورپول داشتند. تیم اشلوت از حملات مستقیم خود تنها نیمی از گل‌های بورنموث را به ثمر رساند، در حالی که تیم کلوپ در این فاز ویرانگر بود.

ایرائولا همچنین به دنبال بازی گرفتن بیشتر از مدافعان کناری خود نسبت به اشلوت خواهد بود؛ چیزی شبیه به روزهایی که ترنت الکساندر-آرنولد و اندرو رابرتسون به عنوان یکی از خلاق‌ترین زوج‌های دفاعی لیگ به جلو می‌تاختند. 

اشلوت در استفاده از میلوش کرکز، مدافع کناری سابق بورنموث، و جرمی فریمپونگ ناکام بود، اما هر دو بازیکن برای درخشش زیر نظر ایرائولا کاملاً مناسب هستند. مدافعان کناری بورنموث بالا بازی می‌کنند و به عنوان روزنه هجومی عمل می‌کنند. آدرین تروفر، جانشین کرکز در بورنموث، فصل گذشته در میان خلاق‌ترین مدافعان لیگ بود و در جریان تساوی ماه گذشته مقابل منچستر سیتی، موقعیت او در زمین نشان داد که ایرائولا بدون توجه به نام حریف، تا چه حد از مدافعان خود بازی رو به جلو می‌خواهد.

همچنین این امیدواری وجود دارد که ایرائولا بتواند به فلورین ویرتز کمک کند تا همان‌طور که جاستین کلایورت و جونیور کروپی هاب خلاق خط میانی بورنموث را تشکیل دادند، در این تیم شکوفا شود. 

کلایورت و کروپی علاوه بر شرکت در پرس تیمی، در زمان مالکیت توپ آزادی عمل کاملی برای بازیسازی و تعیین ریتم بازی بین خطوط داشتند؛ درست مانند گیتاریست بیس یک گروه موسیقی، در حالی که هم‌تیمی‌هایشان در اطراف آن‌ها به جلو حرکت می‌کردند.

آندر موریلو، هم‌تیمی سابق ایرائولا و مدیر ورزشی آاک لارناکا، زمانی سبک فوتبال او را «راک اند رول» توصیف کرده بود. به نظر می‌رسد این بهترین توصیف ممکن باشد.