افراد سالمندی که با ضعف زندگی می کنند، ذخیره فیزیولوژیکی کمتری دارند. ذخیره فیزیولوژیکی ظرفیت اضافی بدن برای مقابله با بیماری، آسیب یا استرس است.

به گزارش ایسنا به نقل از اس ای، برخی از قدرتمندترین مداخلات برای کاهش یا بهبود ضعف، معمولی ترین آن ها نیز به شمار می روند که شامل حرکت منظم، تغذیه کافی و ارتباط اجتماعی معنادار می شوند. این مداخلات برای موردی که اکنون به عنوان یکی از قوی ترین پیش بینی کننده های بستری شدن در بیمارستان، ناتوانی، بهبودی ضعیف از بیماری یا جراحی، بستری شدن در خانه سالمندان و مرگ در سنین بالاتر شناخته می شود، بسیار ساده به نظر می رسد.

یک اتفاق نسبتا کوچک، مانند عفونت قفسه سینه، تغییر دارو یا حتی چند روز بستری شدن در رختخواب می تواند باعث از دست دادن ناگهانی استقلال شود. در همین حال، یک فرد مسن تر و قوی تر ممکن است به سرعت از یک بیماری جدی تر بهبود یابد.

نحوه پیر شدن ما می تواند بسیار متفاوت باشد. یک فرد 82ساله ممکن است فعال و مستقل باقی بماند، در حالی که دیگری برای بلند شدن از روی صندلی تقلا می کند و پس از مدت کوتاهی بستری در بیمارستان، به طور فزاینده ای وابسته می شود.

شناخت روزافزون این موضوع که ضعف و ناتوانی، نه تنها سن بلکه نحوه پیر شدن افراد را شکل می دهد، نحوه تفکر پزشکان و محققان در مورد زندگی آینده را تغییر می دهد.

در حالی که زندگی طولانی تر یکی از بزرگترین دستاوردهای جامعه است، ضعف و مدیریت آن به طور فزاینده ای به نگرانی های مهم بهداشت عمومی و بالینی تبدیل شده است.

بررسی ضعف و ناتوانی اکنون در بسیاری از مراکز مراقبت های بهداشتی برای بزرگسالان بالای 65 سال امری عادی است. ارزیابی به طور فزاینده ای بر میزان قدرت یا ضعف فرد از نظر جسمی، شناختی و اجتماعی تمرکز دارد.

دو روش اصلی برای ارزیابی ضعف و ناتوانی وجود دارد. روش اول، ضعف و ناتوانی را به عنوان یک سندرم فیزیکی در نظر می گیرد که با ضعف، خستگی، سرعت راه رفتن آهسته، کاهش وزن غیرعمدی و فعالیت بدنی کم مشخص می شود.

افرادی که یک یا دو مورد از این ویژگی ها را دارند، ممکن است پیش ضعیف در نظر گرفته شوند، در حالی که افرادی که چندین مورد از این ویژگی ها را دارند، ضعیف در نظر گرفته می شوند.

رویکرد دوم، ضعف و ناتوانی را به عنوان تجمع مشکلات سلامتی در طول زمان در نظر می گیرد. در این مدل، بیماری های مزمن، مشکلات حرکتی، مشکلات حافظه، از دست دادن شنوایی یا بینایی، تغذیه نامناسب و انزوای اجتماعی، همگی در کاهش توانایی بدن برای مقابله با یک رویداد استرس زا مانند زمین خوردن، عفونت یا بستری شدن در بیمارستان نقش دارند.

اغلب از ضعف و ناتوانی به گونه ای صحبت می شود که گویی دائمی است، چیزی که فرد به سادگی به آن تبدیل می شود. شما یا قوی هستید یا ضعیف، مستقل هستید یا وابسته، قوی هستید یا رو به زوال، اما تحقیقات نشان می دهد که واقعیت بسیار سیال تر است.

ضعف و ناتوانی در طیفی از قوی بودن تا پیش از ضعف و ناتوانی، ضعف خفیف، ضعف متوسط و ضعف شدید وجود دارد و افراد ممکن است در طول زمان در هر دو جهت حرکت کنند.

اگرچه ضعف و ناتوانی اغلب پیشرفت می کند، اما بسته به علت اصلی و حمایت های موجود، گاهی اوقات می تواند به تأخیر بیفتد یا بهبود یابد.

یک بررسی بزرگ که شامل بیش از 42 هزار سالمند بود، نشان داد که در طول یک دوره پیگیری متوسط تقریبا چهار ساله، حدود 14 درصد از افراد وضعیت ضعف و ناتوانی خود را بهبود بخشیدند، تقریبا 30 درصد ضعیف تر شدند و کمی بیش از نیمی از آن ها پایدار ماندند.

این یافته ها نشان می دهد که ضعف و ناتوانی پویا است و برای برخی افراد، به طور بالقوه برگشت پذیر است. پزشکان به جای اینکه صرفاً بپرسند که آیا کسی ضعیف است یا خیر، به طور فزاینده ای به دنبال این هستند که فرد در کجای طیف ضعف و ناتوانی قرار دارد و چه حمایت هایی ممکن است به ایجاد تاب آوری کمک کند.

نشانه های اولیه مانند کاهش سرعت حرکت، خستگی یا کاهش وزن ناخواسته اکنون به عنوان فرصتی مهم برای مداخله از طریق تغییرات نسبتا ساده در سبک زندگی شناخته می شوند.

فعالیت بدنی منظم که شامل ورزش مبتنی بر مقاومت است، مانند استفاده از وزنه، باندهای الاستیک یا وزن بدن برای ایجاد قدرت حداقل دو بار در هفته می تواند به بهبود ضعف و ناتوانی یا کاهش سرعت پیشرفت آن کمک کند.

این مزایا می تواند حتی بیشتر باشد، وقتی ورزش با مداخلات تغذیه ای یا شناختی مانند حافظه، توجه و فعالیت های حل مسئله ترکیب شود. به نظر می رسد بهبودی همچنین به چیزی بیش از سلامت جسمی بستگی دارد.

در مطالعه ای روی بیش از 5000 بزرگسال 75ساله و بالاتر، تقریبا یک سوم از کسانی که در شروع مطالعه ضعیف بودند، در عرض دو سال به وضعیت ضعیف تری رسیدند.

احتمال بهبودی در بین کسانی که در فعالیت های اجتماعی مبتنی بر ورزش شرکت می کردند، سلامت خود را مثبت تر ارزیابی می کردند، به جامعه خود اعتماد داشتند و مرتبا با همسایگان تعامل داشتند، بیشتر بود.

فعالیت هایی که حافظه، توجه و حل مسئله را به چالش می کشند، می توانند از سلامت شناختی پشتیبانی کنند و ممکن است به معکوس کردن ضعف کمک کنند. تاب آوری روانشناختی، توانایی سازگاری با استرس یا رویدادهای دشوار زندگی و بهبودی از آن ها در طول زمان، همچنین با پیامدهای بهتر برای ضعف و ناتوانی مرتبط دانسته شده است.

امروزه ضعف و ناتوانی چیزی بیش از یک بخش اجتناب ناپذیر از پیری شناخته شده است و در حالی که همچنان پیش بینی کننده قدرتمندی برای احتمال بستری شدن در بیمارستان، ناتوانی و مرگ در مراحل بعدی زندگی است، شواهد فزاینده ای نشان می دهد که اغلب می توان از آن پیشگیری کرد، سرعت آن را کاهش داد یا بهبود بخشید.