پیروزی 3 بر یک مقابل گامبیا، شاید در نگاه نخست امیدوارکننده باشد، اما نگرانی هایی را نیز در دلِ هواداران فوتبال در ایران جای داده است. اینکه رقیب در رتبه ی 116 رنکینگ فیفا قرار داشت و با تمام توانِ خود راهی این مسابقه نشده بود، همه و همه اتفاقاتی عجیب و قابل تأمل بود که در ترکیه دیدیم و به نظاره نشستیم.

در روزهایی که برنامه ی اغلب تیم های ملی در جهان فوتبال پُر بود، فدراسیون فوتبال با گامبیا به توافق رسید تا یک بازی تدارکاتی مقابل ایران برگزار کند. گفته می شود تمام هزینه های اقامت، ترانسفر و غذا نیز بر عهده فدراسیون فوتبال ایران بود تا گامبیا به ترکیه بیاید و در این بازی دوستانه شرکت کند؛ دیداری که البته به خصوص در نیمه اول چنگی به دل نزد و انتظارات را برآورده نکرد.

در ترکیب گامبیا، چند بازیکن سرشناس غیبت داشتند و مشخص نیست در قراردادی که میان دو فدراسیون فوتبال امضاء شده بود، آیا گامبیا را برای حضور با تمام قوا مجبور می کرد یا نه؟ به این اسامی و ارزش حدودی آن ها در تارنمای ترانسفرمارکت دقت کنید: یانکوبا مینته ( وینگر راست- برایتون- 40 میلیون یورو )، الیو فادیرا ( وینگر چپ- ساسولو- 4/5 میلیون یورو )، موسی بارو ( وینگر چپ-التعاون-7 میلیون یورو )، ابوبکر باری (هافبک وسط-آستریاوین-4 میلیون یورو ) و ابوبکر کینته ( دفاع وسط-ترومسو- 7 میلیون یورو ).

این اسامی، استخوانبندی تیم ملی گامبیا را تشکیل می دهند. حالا حسابش را بکنید که تیمِ 116 در رنکینگ فیفا، این بازیکنان را هم در اختیار نداشته باشد؛ آیا می تواند حریف قلدری باشد و یک محکِ جدی برای تیم ملی ایران؟ تیمی که بهترین بازیکنان خود را در اختیار نداشته و با ترکیبی ناقص به ترکیه رفته، چطور بازیکنان ما را به چالش کشیده است؟

اما یک نکته ی مهم دیگر. روی نیمکت تیم ملی گامبیا، تنها 4 بازیکن ذخیره حضور داشتند! یک دروازه بان، یک مدافع، یک هافبک مرکزی و یک مهاجم. در دقیقه 30 هم مصدومیتی برای یکی از بازیکنان به وجود آمد و سرمربی گامبیا مجبور شد تعویضی اجباری انجام بدهد. گامبیا با سه بازیکنِ ذخیره بازی را ادامه داد و حداقل در نیمه اول توانست بارها دروزه تیم ملی ایران را تهدید کند.

برای نیمه دوم، مشخص بود که بازیکنان گامبیا افت کنند و آن ها به لحاظِ جسمانی تحلیل بروند. دلیلش هم نیمکتِ خالی بود و فقط سه بازیکن که نامِ ذخیره را به یدک می کشیدند که یکی از آن ها هم دروازه بان بود. بنابراین و روی هم رفته، بازی با گامبیا نمی توانست یا بهتر بگوییم نتوانست یک محکِ مناسب برای تیم ملی ایران باشد. تیمی که با این امید به جام جهانی 2026 می رود که نخستین صعودِ خود از مرحله گروهی را جشن بگیرد.

و در پایان باز هم ذکر این نکته ضروری است که فدراسیون فوتبال چه قراردادی با گامبیا امضاء کرده که آن ها با نیمی از توان و فقط 4 بازیکنِ ذخیره به ترکیه سفر کرده اند؟ احتمالاً مدیران فدراسیون فوتبال در پاسخ می گویند کاچی بهتر از هیچی و ما هم باید بپذیریم و به آن ها حق بدهیم!