مجله فارن افرز در تحلیلی درباره جنگ ایالات متحده علیه ایران استدلال می کند که دونالد ترامپ، رییس جمهور آمریکا، با وجود سال ها انتقاد از جنگ های ابدی خاورمیانه، اکنون خود در درگیری ای گرفتار شده که خروج از آن دشوار است و نشانه هایی از شکست راهبردی را به همراه دارد.

به نقل از فارن افرز، بر اساس این تحلیل، ترامپ در طول آخر هفته مدعی شد که توافقی برای پایان دادن به جنگ با ایران و بازگشایی تنگه هرمز تا حد زیادی مذاکره شده و در آستانه نهایی شدن است. در همین حال، مقامات ایرانی نیز اعلام کردند که دو طرف به دستیابی به یک یادداشت تفاهم نزدیک شده اند؛ توافقی که می توانست جنگ را در تمامی جبهه ها متوقف کرده و محاصره دریایی آمریکا را لغو کند.

با این حال، به نوشته فارن افرز، مفاد این توافق همچنان نامشخص بود و به نظر می رسید تهران و واشنگتن بر سر موضوعات مهمی، از جمله میزان آمادگی ایران برای ارائه امتیازات فوری در زمینه برنامه هسته ای خود، اختلافات جدی دارند. این وضعیت با حملات 25 مه نیروهای آمریکایی به اهدافی در جنوب ایران پیچیده تر شد؛ حملاتی که موجب شد سپاه پاسداران انقلاب اسلامی وعده پاسخ متقابل بدهد و آینده مذاکرات و آتش بس شکننده موجود را در هاله ای از ابهام قرار دهد.

نویسنده مقاله معتقد است که جنگ کنونی، خاطرات مداخلات نظامی پیشین آمریکا را زنده کرده است. در جلسات استماع کنگره در اواخر آوریل، جان گارامندی، نماینده دموکرات، این جنگ را یک باتلاق و فاجعه سیاسی و اقتصادی در هر سطحی توصیف کرد. در مقابل، پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، این توصیف را رد کرد و ایده باتلاق بودن یک عملیات دوماهه را به تمسخر گرفت. او همچنین گارامندی را به شکست طلبی و تبلیغات به نفع دشمنان ما متهم کرد.

فارن افرز با این حال استدلال می کند که هرچند واژه باتلاق شاید توصیف دقیقی برای وضعیت کنونی نباشد، اما جنگ ایران نیز قرار نیست شبیه جنگ های طولانی آمریکا در افغانستان و عراق باشد. دلیل اصلی این امر، اجتناب واشنگتن از اعزام نیروهای زمینی گسترده است. در عوض، آمریکا در این درگیری بر موشک ها، قدرت هوایی و سامانه های تسلیحاتی مبتنی بر هوش مصنوعی تکیه کرده است.

به نوشته این نشریه، اتکای صرف به این ابزارها موجب شده اعمال قدرت آمریکا عمدتاً جنبه قهری داشته باشد، بدون آنکه بتواند اهداف سیاسی مورد نظر خود را محقق کند. مقاله تأکید می کند که رژیم ایران همچنان از پذیرش خواسته های واشنگتن خودداری کرده و مشخص نیست ایالات متحده چگونه می تواند تهران را به تسلیم وادار کند.

در این تحلیل آمده است که هیاهوی هگزت نتوانست این واقعیت را پنهان کند که اهداف اصلی عملیات خشم حماسی - به ویژه تغییر رژیم و ریشه کن کردن برنامه هسته ای ایران - محقق نشده بود. همچنین با بسته شدن تنگه هرمز از سوی ایران، شرایط کلی از زمان آغاز عملیات نیز وخیم تر شده است.

فارن افرز معتقد است که جنگ ترامپ شاید به یک جنگ طولانی تبدیل نشود، اما در حال حاضر به عنوان یک جنگ کوتاه شکست خورده است. مقاله این وضعیت را نمونه ای از آن چیزی می داند که نویسنده پیش تر در مقاله ای دیگر از آن با عنوان مغالطه جنگ کوتاه یاد کرده بود؛ یعنی این باور که برتری نظامی و فناوری می تواند به کشوری امکان دهد تا دشمن را با سرعت و شدت یک حمله اولیه شکست دهد.

در این مقاله آمده است: قدرت های بزرگ تمایل دارند فرض کنند که برتری نظامی قابل توجه آن ها به سرعت بر مخالفان غلبه خواهد کرد. نویسنده توضیح می دهد که از تهاجم روسیه به اوکراین در سال 2022 گرفته تا عملیات آمریکا و اسراییل علیه ایران، این تصور وجود داشته که حرکت سریع و استفاده از نیروی گسترده می تواند دشمن را فلج کرده و پیروزی سریعی را رقم بزند. به اعتقاد نویسنده، هوش مصنوعی نیز این باور را تقویت کرده است، زیرا وعده تصمیم گیری و اجرای سریع تر عملیات نظامی را می دهد.

اما همان گونه که روسیه در اوکراین تجربه کرد، جنگ ها اغلب به این سادگی پایان نمی یابند. فارن افرز استدلال می کند که واشنگتن نیز در قبال ایران در دام همین مغالطه گرفتار شده و بیش از اندازه بر قدرت ابزارهای خود تمرکز کرده، در حالی که راه دستیابی به اهداف سیاسی خود را نادیده گرفته است.

در بخش دیگری از مقاله به اظهارات هگزت در کنفرانس خبری 8 آوریل اشاره شده است. وزیر دفاع آمریکا در آن نشست مدعی شد: ایران برای این آتش بس التماس کرد و عملیات خشم حماسی یک پیروزی تاریخی و قاطع در میدان نبرد بود.

با این حال، نویسنده معتقد است واقعیت های میدانی چنین ادعایی را تأیید نمی کنند. به نوشته فارن افرز، رفتار ایران نشان نمی دهد که این کشور شکست خورده باشد؛ بلکه تهران تلاش کرده از جنگ برای تقویت موقعیت خود استفاده کند. همچنین پس از گذشت نزدیک به دو ماه، عملیات نظامی آمریکا نتوانسته اهداف سیاسی اعلام شده خود را محقق کند و حتی مشخص نیست از سرگیری حملات بتواند شرایط را بهبود بخشد.

تحلیل فارن افرز تأکید می کند که هرچه این بن بست طولانی تر شود، شهروندان آمریکایی و اقتصاد جهانی بیش از پیش آثار تورمی ناشی از بسته شدن تنگه هرمز را احساس خواهند کرد. به همین دلیل، ترامپ برای خروج از این وضعیت به امتیازات فوری از سوی ایران نیاز دارد تا بتواند آغاز جنگ را توجیه کند، اما تهران انگیزه ای برای ارائه چنین امتیازاتی ندارد.

نویسنده نتیجه می گیرد که مذاکرات میان دو طرف بیش از آنکه بر پایه موازنه قدرت نظامی شکل گیرد، تحت تأثیر میزان تحمل آن ها در برابر فشارهای اقتصادی قرار خواهد داشت؛ محاسبه ای که از نظر فارن افرز چندان به نفع آمریکا نیست.

این مقاله همچنین به جزییات عملیات خشم حماسی می پردازد و آن را نمونه ای از اعتماد بیش از حد پنتاگون به قدرت نظامی می داند. ژنرال دن کین، رییس ستاد مشترک ارتش آمریکا، در 9 آوریل مدعی شده بود که نیروهای آمریکایی 13 هزار هدف را مورد اصابت قرار داده اند، 80 درصد پدافند هوایی ایران را نابود کرده اند، 450 مرکز ذخیره موشک های بالستیک و 800 انبار پهپادهای تهاجمی را هدف قرار داده اند و بیش از 2000 گره فرماندهی و کنترل را از بین برده اند.

فارن افرز می نویسد که هگزت این فهرست را به عنوان نشانه ای از پیروزی ارائه کرد، اما حتی اگر این دستاوردهای نظامی درست باشند، باز هم اهداف سیاسی گسترده تر دولت ترامپ محقق نشده اند.

به اعتقاد نویسنده، قدرت نظامی عظیم اغلب رهبران را به این باور می رساند که می توانند به آسانی و به نفع خود به درگیری ها پایان دهند، در حالی که واقعیت معمولاً متفاوت است. مقاله با اشاره به جنگ اوکراین و همچنین عملیات آمریکا علیه ایران تأکید می کند که تمرکز بر سرعت، فناوری و تخریب، جایگزین برنامه ریزی برای دستیابی به نتایج سیاسی مطلوب نمی شود.

در پایان، فارن افرز هشدار می دهد که باور به این که حملات سریع و گسترده همواره به شکست و تسلیم دشمن منجر می شوند، با شواهد جنگ های اخیر سازگار نیست. این مقاله نتیجه می گیرد که رهبران سیاسی در برابر هر طرحی که وعده پیروزی سریع و آسان می دهد، باید دو پرسش اساسی مطرح کنند: چطور می توانید اینقدر مطمئن باشید؟ و اگر اشتباه کنید چه اتفاقی می افتد؟

منبع: فرارو