یک روزنامه لبنانی نوشت: تل آویو می داند که توافق بین آمریکا و ایران عملا تنها گزینه باقی مانده است و مرحله گزینه های نظامی قاطع عملا به پایان رسیده است، حتی اگر رسما اعلام نشده باشد. تحت تأثیر این درک، به نظر می رسد تل آویو دچار نگرانی روزافزونی شده است، به ویژه از آنجایی که آنچه بین واشنگتن و تهران در حال وقوع است، بیشتر شبیه یک فرآیند مذاکره بدون پایان است که می تواند به توافقات تدریجی و امتیازات محدود در مورد مسائل قابل مذاکره منجر شود.

به گزارش ایسنا به نقل از الاخبار، در همین حال، مسائل اصلی به ویژه پرونده هسته ای، به آینده ای موکول می شوند که در آن احتمالات متعددی بدون چارچوب زمانی مشخص یا تضمین های استراتژیک قاطع وجود دارد.

بنابراین، پس از سال ها هماهنگی سیاسی و امنیتی با ایالات متحده و جنگیدن در کنار آن علیه ایران، تل آویو خود را با یک توافق موقت روبرو می بیند که به هدف مستقیم آمریکا تبدیل شده است و باید با وجود اذعان به هزینه ها و خطرات استراتژیک مربوطه، یعنی اعطای زمان، پول و مشروعیت به تهران برای بازسازی قدرت خود و متحدانش در منطقه، با آن تعامل کند. با این حال، معضل تل آویو محدود به خود توافق نیست بلکه به شکاف اسراییل بین تشخیص و توانایی اقدام نیز گسترش می یابد.

در داخل اراضی اشغالی صداهایی شنیده می شود که هشدار می دهند هرگونه توافقی به شکل فعلی به نفع ایران و به ضرر امنیت داخلی اسراییل خواهد بود. آن ها خواستار رد دیکته های آمریکا و اقدام نظامی یکجانبه علیه تهران هستند.

علیرغم دقت این تشخیص، دعوت به شورش علیه واشنگتن یا آغاز یک جنگ یکجانبه همچنان یک گزینه صرفا نظری است که نمی تواند در برابر آزمون واقعیت و دشواری های آن مقاومت کند. وابستگی ساختاری مطلق اسراییل به ایالات متحده، هرگونه شورش علیه واشنگتن را به یک خودکشی استراتژیک تبدیل می کند و مقاومت در برابر چالش ها بدون حمایت نظامی، امنیتی، اطلاعاتی، سیاسی و اقتصادی آمریکا را غیرممکن می سازد و در واقع، خطرات فاجعه بار فوری، از جمله انزوای بین المللی، فرسایش نظامی و فروپاشی لجستیکی را به دنبال دارد.

این واقعیت برای اسراییل در دوران دولت ترامپ پیچیده تر هم می شود. ماهیت عمل گرای رییس جمهور فعلی ایالات متحده به این معنی است که روابط با مقیاس منافع مستقیم اقتصادی و تجاری و همچنین منافع شخصی خود ترامپ سنجیده می شود.

در چنین رویکردی، هرگونه انحراف اسراییل از خواسته های واشنگتن می تواند به عنوان چالشی تلقی شود که مستلزم اقدامات تنبیهی است که می تواند دولت اشغالگر را فلج کند. این امر درخواست ها برای رویارویی یکجانبه را بیشتر به ابراز تمایل برای بازیابی جایگاه از دست رفته اسراییل تبدیل می کند تا یک برنامه عملی واقع بینانه.

در نتیجه نه پذیرش کامل و نه رد کامل که هر دو گزینه های ناخوشایندی هستند، گزینه های مناسبی برای اسراییل نیستند و راه حلی برای چالش ها و آسیب های استراتژیک آن ارائه نمی دهند. این امر نه از ماهیت توافق بین آمریکا و ایران بلکه از فقدان استقلال استراتژیک اسراییل ناشی می شود که دولت یهود را به یک طرف منفعل تبدیل کرده است که منتظر نتیجه مذاکراتی است که بسیار فراتر از کنترل و نفوذ آن انجام می شود.

از دیدگاه تل آویو، خطرناک ترین نتیجه جنگ با ایران این بود که ایران نه تنها قوی ترین قدرت جهان، همراه با قوی ترین قدرت منطقه ای از نظر فناوری و قدرت نظامی را آزمایش کرد، بلکه درک عمیق تری از محدودیت های آن ها نیز به دست آورد. ایران از نزدیک شاهد بود که چگونه تنگه هرمز بر محدودیت های تصمیم گیری آمریکا تأثیر می گذارد و چگونه بازارهای انرژی می توانند به یک عامل بازدارنده مستقیم در برابر تشدید تنش تبدیل شوند. علاوه بر این، ایران از نزدیک عمق وابستگی اسراییل به ایالات متحده از نظر سیاسی، عملیاتی و لجستیکی را تجربه کرد.

علاوه بر این، نگرانی های اسراییل از این احتمال ناشی می شود که هرگونه توافقی می تواند راه را برای کاهش یا تضعیف تدریجی محاصره اقتصادی ایران هموار کند. اسراییل این تحریم ها را بخشی از یک جنگ فرسایشی استراتژیک می داند که برای محدود کردن توانایی ایران در بازسازی خود طراحی شده است، در حالی که لغو آن ها به تهران اجازه می دهد زیرساخت های خود را بازسازی کند، قابلیت های نظامی خود را بازیابی کند و همان عناصر قدرتی را که جنگ قصد تضعیف آن ها را داشت، توسعه دهد.

علاوه بر این، پتانسیل ایران برای تحکیم کنترل خود بر تنگه هرمز نیز وجود دارد که به یک منبع دائمی اهرم تبدیل می شود و به آن توانایی تأثیرگذاری بر محاسبات قدرت های بزرگ و منطقه ای را می دهد و در نهایت محدودیت های بیشتری بر آزادی عمل اسراییل اعمال می کند.

تل آویو بیم آن دارد که این جنگ این باور را در قدرت های بزرگ خلیج فارس ایجاد کرده باشد که درگیری مجدد در رویارویی بی پایان با ایران، استراتژی برنده ای نیست و سازگاری با واقعیت جدید منطقی تر از سرمایه گذاری در یک درگیری طولانی است. اگر این روند تثبیت شود، تل آویو بخشی از محیط منطقه ای را که به دنبال ایجاد آن برای ایجاد توازن و فشار بر ایران بوده است، از دست خواهد داد.

با این حال، برای اسراییل پیامدهای جنگ فراتر از ایران و خلیج فارس است و به لبنان و محور مقاومت می رسد. پویایی که ایران از طریق پایداری و نمایش برابری خود با ارتش های آمریکا و اسراییل به دست آورده است، نگرانی هایی را ایجاد می کند که این امر تأثیر روانی، سیاسی و عملیاتی بر حزب الله خواهد داشت.

تل آویو معتقد است هرگونه کاهش فشار بر ایران یا هرگونه گسترش فضای مانور اقتصادی و سیاسی آن، ناگزیر بر محیط استراتژیک محور مقاومت به طور کلی تأثیر خواهد گذاشت.

تل آویو همچنین معتقد است که اگر واشنگتن به سمت تحکیم تفاهمات خود با تهران متمایل شود، این امر می تواند مستقیما به محدودیت های بیشتری بر رفتار اسراییل در لبنان منجر شود، به ویژه از آنجا که ایالات متحده در آن صورت می خواهد از تشدید تنش های منطقه ای جدید جلوگیری کند و ممکن است نسبت به هرگونه تشدید تنش گسترده اسراییل در لبنان که می تواند فرآیندهایی را که سعی در کنترل آن دارد، مختل کند، حساس تر شود.

از این رو، ترس عمیقی در اراضی اشغالی وجود دارد که ایالات متحده ممکن است از شریکی که خواستار افزایش فشار است، به بازیگری تبدیل شود که اقدامات اسراییل را دیکته می کند و محدودیت هایی را بر عملیات نظامی آن، چه در لبنان و چه در سایر عرصه های منطقه ای مرتبط با ایران، تعیین می کند.

در پس همه این ها، نگرانی بزرگ تری نهفته است: اینکه این تحولات در کنار هم منجر به تزلزل یا فروپاشی مفهوم استراتژیک-عملیاتی شود که پس از عملیات طوفان الاقصی در اسراییل شکل گرفت؛ مفهومی که مبتنی بر بازتولید بازدارندگی با زور، گسترش آزادی عمل و جلوگیری از شکل گیری محیط منطقه ای است که به دشمنان اسراییل فرصت می دهد تا موقعیت خود را تغییر دهند و ابتکار عمل را به دست گیرند.