به گزارش ورزش سه، شرایط در این پست به حدی فشرده شده که حتی دانیال اسماعیلی‌فر، یکی از آماده‌ترین و بهترین دفاع راست‌های سال‌های اخیر فوتبال ایران، در آخر نتوانست به مرحله پایانی رقابت برسد و از فهرست نهایی کنار رفت.

همین موضوع به تنهایی نشان می‌دهد وضعیت در این منطقه از زمین چقدر متفاوت است. جایی که رامین رضاییان، صالح حردانی و آریا یوسفی هر کدام دلایل کافی برای حضور در ترکیب اصلی دارند و کادرفنی هنوز به جمع‌بندی نهایی برای انتخاب نفر اول نرسیده است.

قربانی بزرگ رقابت؛ دانیال اسماعیلی‌فر
شاید عجیب‌ترین بخش ماجرا همین باشد. اسماعیلی‌فر در فصلی که گذشت، یکی از باثبات‌ترین دفاع راست‌های فوتبال ایران بود. او در بین تمام مدافعان راست فوتبال ایران، بازیکنی بود که با تراکتور در بالاترین سطح فوتبال بین‌المللی باشگاهی یعنی لیگ نخبگان آسیا بدون نوسان و باکیفیت بالا بازی کرد. ستاره‌ای که هم در فاز هجومی تاثیرگذار بود و هم از نظر آماری جزو بهترین‌های پست خودش بود. با این حال شدت رقابت و البته سلیقه سرمربی تیم ملی به شکلی بود که در نهایت فرصت حضور در اردوی آنتالیا را به دست نیاورد.

وقتی بازیکنی با کیفیت و تجربه اسماعیلی‌فر از رقابت کنار می‌رود، به خوبی مشخص می‌شود که در این پست چه نبرد سنگینی در جریان است.

آریا؛ بازیکنی که همه معادلات را به هم ریخت
شاید هیچ بازیکنی در اردوی اخیر تیم ملی به اندازه آریا یوسفی مسیر متفاوتی را طی نکرده باشد. او در شرایطی به اردو دعوت شد که پست تخصصی‌اش دفاع راست بود اما از همان روزهای نخست اردو، کادر فنی تصمیم گرفت از او در یک خط جلوتر استفاده کند و حتی نام یوسفی در میان هافبک‌ها و وینگرها قرار گرفت. 

در تمرینات تهران و مسابقات درون‌تیمی، یوسفی بیشتر به عنوان وینگر راست، هافبک کناری و حتی در برخی دقایق در سمت چپ خط حمله به میدان رفت. نکته مهم این بود که او در هر بازی نشانه‌ای تازه از توانایی‌هایش نشان می‌داد. گل می‌زد، پاس گل می‌داد، پنالتی می‌گرفت و عملا به یکی از موثرترین بازیکنان اردو تبدیل شده بود. در آخرین مسابقه درون‌تیمی آنتالیا نیز او ستاره زمین بود. دو گل زد و نقش اصلی را در پیروزی تیمش ایفا کرد؛ عملکردی که باعث شد نگاه کادر فنی نسبت به او کاملا تغییر کند.

در واقع آریا از یک دفاع راست صرف به بازیکنی تبدیل شد که می‌تواند در چند پست مختلف بازی کند و همین مسئله ارزش او را برای تیم ملی چند برابر کرده است.

دیدار دوستانه روز گذشته مقابل گامبیا عملا ادامه همان روند بود. جالب اینکه یوسفی این بار دوباره در پست تخصصی خودش یعنی دفاع راست وارد زمین شد. اتفاقی که نشان می‌داد کادر فنی همچنان او را برای آن منطقه از زمین هم زیر نظر دارد.

اما نیمه دوم همه چیز تغییر کرد. با ورود رامین رضاییان، آریا یک خط جلوتر رفت و خیلی زود تاثیرش را نشان داد. گل مساوی ایران را به ثمر رساند و در ادامه نیز یکی از فعال‌ترین بازیکنان زمین بود. نمایشی که یک بار دیگر ثابت کرد او فقط یک دفاع راست نیست و می‌تواند در فاز هجومی هم مهره‌ای تعیین‌کننده باشد.

رامین؛ ستاره‌ای که هنوز حرف آخر را نزده
در سمت دیگر این رقابت، رامین رضاییان قرار دارد. بازیکنی که شاید از نظر تجربه، رزومه و کیفیت هجومی، کامل‌ترین گزینه موجود در اختیار قلعه‌نویی باشد. رامین در بازی‌های درون‌تیمی اخیر بارها کیفیت خودش را نشان داد. ارسال‌های دقیق، ارسال‌های مثل همیشه خلاقانه و باکیفیت و حضور دائمی در فاز تهاجمی باعث شد همچنان یکی از موثرترین بازیکنان اردو باشد اما مهم‌ترین پیام او در دیدار مقابل گامبیا ارسال شد.

جایی که تنها چند دقیقه پس از ورود به زمین، با یک شلیک تماشایی از پشت محوطه جریمه گل دوم ایران را به ثمر رساند؛ گلی که شاید زیباترین صحنه مسابقه بود.

رامین با این گل نشان داد که هنوز همان بازیکنی است که می‌تواند در مسابقات بزرگ، از یک موقعیت کوچک، یک لحظه سرنوشت‌ساز بسازد.
در تیمی که احتمالا مقابل حریفانی مثل مصر، نیوزیلند و حتی بلژیک نیاز به باز کردن گره بازی‌ها در کوتاه‌ترین لحظات و کوچک‌ترین فضاها خواهد داشت، داشتن بازیکنی با ویژگی‌های هجومی رضاییان یک امتیاز بزرگ محسوب می‌شود.

صالح حردانی؛ گزینه‌ای که نباید فراموش شود
اما در میان هیاهوی ایجادشده پیرامون رامین و آریا، صالح حردانی همچنان جایگاه خودش را حفظ کرده است. بازیکنی که شاید کمتر از دو رقیب دیگرش در مرکز توجه قرار گرفته باشد اما از نظر فنی یکی از بازیکنان مورد اعتماد کادر فنی محسوب می‌شود. حردانی طی هفته‌های اخیر بارها در ترکیب اصلی تمرینات قرار گرفته و در مسابقات درون‌تیمی نیز نمایش‌های قابل قبولی داشته است.

مهم‌ترین ویژگی صالح شاید تعادل بین دفاع و حمله باشد. اگر رامین بیشتر به خاطر توانایی‌های هجومی‌اش مورد توجه است و آریا به دلیل چند پسته بودن مورد اقبال قرار گرفته، صالح بازیکنی است که می‌تواند ثبات دفاعی بیشتری به تیم بدهد. موضوعی که در تورنمنتی مثل جام جهانی اهمیت فوق‌العاده‌ای پیدا خواهد کرد.

معمای بزرگ قلعه‌نویی
شاید تا چند هفته قبل تصور می‌شد دفاع راست تیم ملی مشخص است اما حالا شرایط کاملا متفاوت است. رامین رضاییان در اوج آمادگی قرار دارد و همچنان خطرناک‌ترین مدافع هجومی فوتبال ایران محسوب می‌شود. آریا یوسفی پدیده اردو بوده و هر روز بیشتر از قبل خودش را به ترکیب اصلی نزدیک می‌کند.

صالح حردانی هم همچنان یکی از مطمئن‌ترین گزینه‌های دفاعی کادر فنی به شمار می‌رود. این یعنی قلعه‌نویی در این پست با یک چالش شیرین و البته دشوار روبرو شده است.

کلید صعود، شاید از سمت راست!
اگر ایران در اولین مسابقه مقابل نیوزیلند به دنبال فوتبال مالکانه باشد، احتمالا شانس رامین برای حضور در ترکیب اصلی بیشتر خواهد بود؛ بازیکنی که ارسال، ضربه ایستگاهی، شوت از راه دور و اضافه شدن به حمله را در بالاترین سطح انجام می‌دهد اما اگر کادر فنی به دنبال انرژی، دوندگی، انعطاف تاکتیکی و قابلیت بازی در چند پست باشد، آریا یوسفی گزینه‌ای بسیار جدی خواهد بود.

اگر هم این مسابقه نیازمند تمرکز بیشتر روی فاز دفاعی باشد، صالح حردانی همچنان می‌تواند انتخاب اول کادرفنی تلقی شود.

برای همین شاید یکی از مهم‌ترین علامت سوال‌های ترکیب اصلی تیم ملی دقیقا همین پست دفاع راست باشد. جایی که فعلا هیچ برنده قطعی‌ای وجود ندارد و هر بازی دوستانه می‌تواند همه معادلات را تغییر دهد. 

عکس: محسن داوودی