به گزارش "ورزش سه"، گوردون اکنون بازیکن بارسلونا است. عجیب است که با وجود مبلغ ثابت ۷۰ میلیون یورو به‌علاوه ۱۰ میلیون یورو بندهای پاداش، این بازیکن هنوز آن‌ طور که باید به نامی آشنا برای همه تبدیل نشده است. این وینگر نیوکاسل چه چیزی می‌تواند به بارسا اضافه کند؟ سؤال همین است. قبل از هر چیز: چند پسته بودن. 

این ملی‌پوش انگلیس می‌تواند در هر پست هجومی بازی کند: وینگر چپ، وینگر راست و مهاجم نوک. کارلو آنچلوتی نخستین بازی او در لیگ برتر را در اورتون در سن ۱۸ سال و ۱۰ ماه و ۲۵ روزگی به او داد، در پست وینگر راست. او به‌ تدریج به سمت چپ متمایل شد تا جایی که بازی کردن با پای ضعیف‌ترش رایج‌ترین موقعیت او شد. در پست تئوریک رافینیا، دوست دارد توپ را در عرض و نزدیک خط کنار زمین دریافت کند.

تلاش می‌کند سریع در موقعیت قرار بگیرد و با یک کنترل اول، به داخل بزند و با ارسال یا شوت به سمت تیر دورتر کار را تمام کند. کمتر پیش می‌آید که او را ببینیم تا انتهای خط کناری دریبل بزند. گوردون روی جناح با نقش پاس‌کاری معمول جور درنمی‌آید. او توپ را می‌گیرد، کنترل می‌کند، دریبل می‌زند… خلاصه این که قبل از رها کردن توپ چندین لمس دارد.

درست است که وقتی راه می‌افتد، سعی می‌کند مالکیت توپ را حفظ کند، به‌ خصوص با پاس‌های یک‌ دو که به او اجازه می‌دهد توپ را عمودی جلو ببرد که یکی دیگر از ویژگی‌های بازی‌اش است. دریبل او، هرچند از نظر مهارتی استثنایی نیست اما مؤثر است. قدرت تعادل بالاتنه/پایین‌تنه او در این زمینه کمکش می‌کند.

ظهور او به‌عنوان مهاجم نوک باعث افزایش آمار گلزنی‌اش و کاهش تعداد پاس گل‌هایش شده است. ویژگی‌های گوردون به‌ عنوان مهاجم با نقش او به‌ عنوان وینگر بسیار متفاوت است. او مهاجم هدف نیست، محور حمله نیست. در واقع بازی هوایی یکی از نقاط ضعف او است. او مهاجمی بسیار متحرک است و می‌تواند بین خطوط نفوذ کند. برخلاف زمانی که در پست وینگر بازی می‌کند، اینجا تلاش می‌کند با یک یا دو لمس بازی کند. برای دریافت توپ عقب می‌آید تا مدافع مستقیمش را از جای خود بیرون بکشد و سپس از یکی دیگر از بزرگ‌ترین سلاح‌هایش استفاده می‌کند: دویدن‌های تیز و برنده.

در کناره‌ها معمولاً توپ را زیر پا دریافت می‌کند اما به‌ عنوان مهاجم، هر وقت ممکن باشد همیشه دنبال فضاهای پشت خط دفاع می‌گردد. حداکثر سرعت او در این زمینه کلیدی است. گوردون از بازیکنانی است که در لیگ برتر بیشترین مسافت را می‌دود و بیشترین تعداد دوندگی‌های سرعتی پرفشار را انجام می‌دهد. او نه تمام‌کننده کلاسیک داخل محوطه است و نه شوت پرقدرت رشفورد را دارد. روی جناح راحت‌تر است تا رو به دروازه. آنجا از امتحان کردن شوت‌های راه دور، به‌ خصوص با پای راستش، ابایی ندارد. از پای چپش کمتر استفاده می‌کند.

این بازیکن به‌ عنوان پنالتی‌زن نیوکاسل، مزیت‌هایی که ایجاد می‌کند معمولاً با دویدن‌های تهاجمی یا انتقال‌های سریع همراه است. وقتی فضا باشد، راحت است که به هر دو سمت متمایل شود. در چپ، شوت قدرتمندش را به سمت تیر دورتر رها می‌کند و در راست، کار را ساده و طبیعی با یک ارسال یا پاس رو به عقب (کات‌بک) تمام می‌کند که میراث دوران ابتدایی‌اش در پست وینگر راست است.

یکی از جنبه‌هایی که بارسلونا هم برایش ارزش قائل شده، توانایی دفاعی او است. از این نظر، گوردون به خاطر مشارکتش در دفاع میانه زمین تا فشرده چندان برجسته نیست، جایی که تمایل دارد غیرفعال شود. با این حال، در پرس پس از لو رفتن توپ ارزش زیادی نشان داده است. بیشتر قطع توپ‌ها/بازپس‌گیری‌های او در یک‌سوم پایانی زمین رخ می‌دهد. سبک بازی برگ برنده‌ای که بارسلونا جذب کرده به این شکل است.