غلامرضا ظریفیان، فعال سیاسی اصلاح طلب، در گفت وگویی در پاسخ به این سوال که از نظر شما ریشه اصلی انتقادات تند برخی افراد، به ویژه افرادی که صاحب تریبون هستند، از جمله نمایندگان مجلس، نسبت به روند مذاکرات چیست، گفت: ما همیشه یک اقلیت پر صدا و در برخی مواقع متوهم و برخوردار از حاشیه امنیت داشته ایم که همواره در برابر سیاست های درست و مصلحت های واقعی قرار گرفته اند. متأسفانه این مسئله موجب می شود که بخشی از سیاست ها آسیب ببیند یا جامعه، به ویژه در مسائل استراتژیک نظام، دچار تردید و اضطراب شود.

به گزارش ایلنا، وی ادامه داد: طبیعتاً فرآیند تصمیم گیری در مسائل راهبردی، متکی بر یک گردش کار مبتنی بر مصلحت و توجه به واقعیت هاست و وقتی یک گروه اندک اما پرصدا در برابر این روند قرار می گیرند، ممکن است این روند دوباره تضعیف شود.

این فعال سیاسی اصلاح طلب گفت: در همه جای دنیا با اقلیت هایی که مشهور به گروه های فشار هستند، روبه رو هستیم. تا زمانی که این اقلیت ها صرفاً ابراز عقیده می کنند و نظر می دهند، موضوع طبیعی است، اما زمانی که یک اقلیت تلاش می کند مسیر عادی سیاست های راهبردی یک کشور را دچار مانع کند و خودش را به جای اکثریت جلوه دهد یا تصورات غلط خود را به عنوان دیدگاه عمومی مردم القا کند، طبیعتاً این مسئله خطرناک می شود.

ظریفیان خاطرنشان کرد: متأسفانه در ایران هم این اقلیت ها همواره وجود داشته اند و عمدتاً در مورد مصالح عمومی مردم و مسائل کلان کشور نگاه های متفاوتی داشته اند. این جریان ها سعی می کردند نگاه خود را به صورت یک نگاه حداکثری و فراگیر جلوه دهند و در کنار حاشیه امنی که داشته اند و همچنین امکانات و ارتباطاتی که در اختیارشان بوده، تلاش می کردند این نگاه را به عنوان نگاه درست و غالب به جامعه القا کنند. این رویه در بستر چندین ساله کشور، عموماً به سیاست های اساسی آسیب وارد کرده، مردم را دچار اضطراب کرده و دوقطبی های مصنوعی ایجاد کرده است.

وی ادامه داد: در حال حاضر در شرایطی هستیم که نظام در حال تصمیم گیری درباره مذاکرات و مصالح بسیار مهم کشور است. باید توجه داشت که این نگاه ها نباید خود را به عنوان سیاست اصلی کشور جا بزنند یا فضایی ایجاد شود که چنین تصوری شکل بگیرد که این دیدگاه ها همان مسیر درست و رسمی کشور هستند. به نظر من، با توجه به شرایط کشور، باید مراقب بود که این تصورات و نگاه های غلط، خدایی نکرده آسیبی به سیاست های راهبردی و مصلحت جویانه کشور وارد نکنند.

این فعال سیاسی اصلاح طلب گفت: در چند وقت اخیر من مشاهده کردم که عمدتاً سران قوا به ویژه قوه مقننه و قوه مجریه تلاش کرده اند مرزبندی خود را با این نوع نگاه ها روشن تر کنند و مردم را متوجه نوعی همبستگی در سیاست گذاری کشور کنند. دستگاه های حاکمیتی متوجه این مسئله هستند که باید مراقب باشند در این شرایطی که هر موضوعی می تواند در سرنوشت کشور تأثیرگذار باشد، این نگاه ها به عنوان نگاه حاکمیتی یا نگاه اکثریتی جامعه تلقی نشود.

ظریفیان گفت: به هر حال، خود نظام در سطوح مختلف پیمایش های گوناگونی انجام می دهد و از نوع انتظارات مردم، افکار عمومی، دلبستگی مردم به کشور و همچنین خواست مردم برای عبور عزتمندانه از این شرایط اطلاع دارد. مردم می خواهند این مسیر به گونه ای طی شود که هم ایران در نظام بین الملل با عزت از این مرحله عبور کند و هم زندگی مردم که با اشتغال، اقتصاد، معیشت و آینده گره خورده، در این فضای نه جنگ آسیب نبیند و کشور بتواند از این شرایط به سلامت عبور کند. متأسفانه عده ای با تصورات غلط، بزرگ نمایی های نادرست و دشمن سازی های غیرواقعی، طبیعتاً درک درستی از مطالبات جامعه ندارند.

وی تاکید کرد: بنابراین، قطعاً ضروری است که در این شرایط تأکید ویژه شود که سیاست های اصلی کشور از مسیرهای رسمی و تصمیم گیری های کلان عبور می کند، نه از هر بلندگو و تریبونی. در عین حال، رسانه ملی وظیفه جدی دارد که نقش واقعی رسانه ملی بودن خود را ایفا کند. گاهی اوقات در انتخاب کارشناسان، صاحب نظران و افرادی که در حوزه سیاست خارجی، سیاست داخلی یا مسائل رسانه ای حضور پیدا می کنند، باید دقت بیشتری صورت گیرد. قطعاً فهرست کسانی که می توانند با نگاه ملی و با زبان مردم با جامعه گفت وگو کنند، مردم را در جریان وقایع قرار دهند و تاب آوری اجتماعی را تقویت کنند، بسیار گسترده تر از افرادی است که اکنون در صدا و سیما از آن ها استفاده می شود. بنابراین، رسانه ملی باید توجه داشته باشد که صدای ملی را آن گونه که واقعاً وجود دارد، به جامعه منتقل کند.

وی در بخش دیگری از صحبت هایش گفت: ما تجربه تلخی را بعد از جنگ 12 روزه پشت سر گذاشتیم که آن حوادث تلخ رخ داد. قطعاً بخشی از آن حوادث ناشی از برنامه ریزی و اقدامات دشمنان ایران، مانند اسراییل و دیگران بود، اما بخشی از آن نیز به بی توجهی ما نسبت به پیام های انسجام بخش و ضرورت حفظ همبستگی اجتماعی بازمی گشت که در جنگ 12 روزه صورت گرفت و دچار نوعی غفلت شدیم؛ حداقل می توانیم بگوییم غفلتی صورت گرفت اگر نگوییم که قصوری وجود داشت و آن انسجامی که در زمان جنگ ایجاد شده بود، در دوره پساجنگ حفظ نشد و تا حدودی بخشی از افکار عمومی آزرده خاطر شدند.

ظریفیان تاکید کرد: در حال حاضر آن تجربه پیش روی ماست و باید کمک کنیم که این سرمایه ای که اکنون در این جنگ 40 روزه ایجاد شده، حفظ شود. به نظر من، این سرمایه اجتماعی حتی از سرمایه هسته ای ما هم ارزشمندتر است؛ چرا که در نهایت این مردم هستند که نقش اصلی را در بازدارندگی و جلوگیری از آسیب رسیدن به کشور از سوی دشمنان ایفا می کنند. بنابراین، باید مراقب این سرمایه بود؛ سرمایه ای که با تجربه ای سنگین و شهادت هزاران انسان به دست آمده است. نباید اجازه داد که با حرف های نادرست، نگاه های غلط و رویه های اشتباه و تجربه شده گذشته، خدایی نکرده به آن آسیب وارد شود.