خبرآنلاین نوشت: اف 35 سال هاست به عنوان نماد نسل پنجم جنگنده های غربی شناخته می شود؛ هواپیمایی پنهان کار، مجهز به شبکه ای پیچیده از حسگرها و سامانه های الکترونیکی که برای نبردهای مدرن طراحی شده است. در سوی مقابل، سوخو 35 روسیه قرار دارد؛ جنگنده ای که اگرچه روی کاغذ یک هواپیمای نسل ++4 محسوب می شود، اما همچنان یکی از مهم ترین دارایی های رزمی مسکو در نبردهای هوایی به شمار می رود.

براساس گزارش militarywatchmagazine، حالا با تحویل سری جدید سوخو 35ها به نیروی هوافضای روسیه، دوباره این پرسش مطرح شده که آیا این جنگنده روسی می تواند در برابر موج گسترده استقرار اف-35ها در اروپا و شرق آسیا، نقش بازدارنده مؤثری ایفا کند یا نه.

اف 35 و سوخو 35 اساسا برای دو نوع ماموریت متفاوت ساخته شده اند. جنگنده آمریکایی در قالب برنامه جنگنده تهاجمی مشترک توسعه یافت؛ پروژه ای که هدف اصلی آن اجرای عملیات نفوذ، سرکوب پدافند هوایی و حملات دقیق بود. به همین دلیل، تمرکز اصلی طراحان روی پنهان کاری، تبادل داده و جنگ شبکه محور قرار گرفت.

اما سوخو 35 مسیر دیگری را طی کرد. روس ها این هواپیما را به عنوان یک جنگنده برتری هوایی توسعه دادند؛ جنگنده ای بزرگ، پرقدرت و مجهز به رادار عظیم که بتواند در نبردهای هوا به هوا دست بالا را داشته باشد.

نتیجه این تفاوت فلسفه طراحی، دو هواپیمای کاملا متفاوت است. اف-35 روی دیده نشدن تمرکز دارد، در حالی که سوخو 35 روی قدرت خام، برد بالا و ظرفیت تسلیحاتی سنگین حساب باز کرده است.

بدون تردید مهم ترین نقطه قوت اف 35، قابلیت پنهان کاری آن است. این جنگنده به گونه ای طراحی شده که سطح مقطع راداری بسیار کمی داشته باشد و بتواند پیش از شناسایی شدن، اهداف خود را کشف و درگیر کند.

در کنار این ویژگی، اف 35 از یکی از پیشرفته ترین سامانه های تبادل اطلاعات در جهان بهره می برد. این جنگنده می تواند داده های جمع آوری شده توسط حسگرها و رادارهای خود را در لحظه با دیگر هواپیماها، سامانه های زمینی و حتی کشتی ها به اشتراک بگذارد.

سامانه های الکترونیکی پیشرفته اف 35 همچنین توانایی بسیار بالایی در شناسایی تهدیدها به صورت غیرفعال دارند؛ قابلیتی که برای کشف سامانه های پدافندی مانند S-400 اهمیت زیادی دارد.

اگرچه اف 35 از نظر فناوری الکترونیکی پیشرفته تر است، اما سوخو 35 در برخی حوزه های سنتی هوانوردی نظامی برتری آشکاری دارد.

این جنگنده روسی بدنه ای بسیار بزرگ تر دارد و از راداری قدرتمندتر با آنتنی عظیم استفاده می کند. همچنین موتورهای پرقدرت آن رانش بیشتری تولید می کنند و امکان حمل حجم بسیار بیشتری از تسلیحات را فراهم می سازند.

در حالی که اف 35 در پیکربندی پنهان کار فعلی فقط چهار موشک هوابه هوا حمل می کند، سوخو 35 قادر است تا 14 موشک را همزمان زیر بال ها و بدنه خود حمل کند؛ آن هم بدون افت شدید عملکرد پروازی.

این اختلاف، در نبردهای طولانی یا درگیری های فرسایشی می تواند اهمیت زیادی پیدا کند.

برای سال ها یکی از مهم ترین برتری های اف-35، استفاده از موشک AIM-120D بود؛ موشکی که برد بیشتری نسبت به تسلیحات استاندارد روسی داشت.

اما ورود موشک جدید R-77M به خدمت سوخو 35 تا حدی این فاصله را کاهش داده است. این موشک روسی بردی نزدیک به 200 کیلومتر دارد و برای درگیری با اهداف پنهان کار یا مانورپذیر طراحی شده است. این موشک اخیرا توسط یک سوخو 35 پرتاب و باعث سرنگونی یک جنگنده اف-16 اوکراینی شد.

آمریکا قصد دارد با موشک AIM-260 دوباره فاصله را ایجاد کند، اما این پروژه با تاخیرهای متعدد روبه رو شده و هزینه بسیار بالای آن نیز محل بحث است.

یکی از بزرگ ترین مزایای سوخو 35 نسبت به اف 35، برد عملیاتی آن است. جنگنده روسی می تواند مسافت بسیار بیشتری را بدون سوخت گیری طی کند و برای مدت طولانی تری در آسمان باقی بماند.

این ویژگی برای کشوری مانند روسیه که با قلمرویی بسیار وسیع روبه رو است، اهمیت استراتژیک دارد. سوخو 35 می تواند ماموریت های گشت زنی طولانی انجام دهد، بمب افکن ها را اسکورت کند و اهداف را در فواصل دور تعقیب نماید.

در مقابل، اف 35 وابستگی بیشتری به هواپیماهای سوخت رسان دارد؛ موضوعی که در جنگ های گسترده می تواند به یک نقطه ضعف مهم تبدیل شود.

در نبردهای نزدیک یا همان داگ فایت، سوخو 35 همچنان یکی از مانورپذیرترین جنگنده های جهان محسوب می شود. موتورهای قدرتمند و طراحی آیرودینامیکی آن باعث شده عملکرد فوق العاده ای در مانورهای سنگین داشته باشد.

البته اف 35 نیز از سامانه های پیشرفته ای مانند کلاه خودهای هوشمند و حسگرهای دید 360 درجه بهره می برد که آگاهی خلبان از محیط را به سطحی بی سابقه رسانده اند.

اما یک محدودیت مهم وجود دارد؛ اف 35 برای حفظ پنهان کاری، نمی تواند برخی موشک های کوتاه برد را در محفظه داخلی خود حمل کند. این مسئله در نبردهای نزدیک می تواند محدودیت هایی برای جنگنده آمریکایی ایجاد کند.

برخلاف تصور رایج، سوخو 35 فقط برای نبرد هوایی ساخته نشده است. این جنگنده توانایی حمل طیف گسترده ای از موشک های ضدکشتی، هوا به زمین و تسلیحات دوربرد را نیز دارد.

در نتیجه، روس ها می توانند از آن نه تنها برای مقابله با جنگنده های ناتو، بلکه برای هدف قرار دادن پایگاه ها، کشتی ها و زیرساخت های پشتیبانی دشمن استفاده کنند. این انعطاف پذیری عملیاتی، همچنان یکی از مهم ترین مزایای سوخو 35 محسوب می شود.

واقعیت این است که اف 35 و سوخو 35 نماینده دو نسل و دو فلسفه متفاوت از نبرد هوایی هستند. اف 35 در زمینه پنهان کاری، جنگ الکترونیک و عملیات شبکه محور برتری قابل توجهی دارد، اما سوخو 35 هنوز هم در حوزه هایی مانند برد، سرعت، ظرفیت تسلیحاتی و مانورپذیری حرف های زیادی برای گفتن دارد.

در نهایت، نتیجه هر تقابل احتمالی بیش از آنکه فقط به خود جنگنده ها وابسته باشد، به نحوه استفاده از آن ها، پشتیبانی اطلاعاتی، جنگ الکترونیک و شرایط میدان نبرد بستگی خواهد داشت؛ جایی که هنوز هیچ پاسخ قطعی و ساده ای برای برنده نهایی وجود ندارد.