نویسنده بن فریمن در مقاله ای که در وب سایت ریسپانسیبل استیت کرفت منتشر شده، به طرحی در کنگره آمریکا اشاره کرده که هدف آن تقویت بی سابقه روابط میان ارتش آمریکا و اسراییل است.

به گزارش شفقنا، وبگاه خبری العهد نوشت: او با اشاره به قانون تفویض دفاع ملی و به طور مشخص بند 224 با عنوان ابتکار همکاری فناوری دفاعی میان آمریکا و اسراییل تأکید کرده است که این بخش می تواند سطح روابط نظامی دو طرف را به شکلی افزایش دهد که حتی از مجموع کمک های نظامی آمریکا به اسراییل از سال 1948 تاکنون فراتر رود؛ کمک هایی که ارزش آن حدود 200 میلیارد دلار برآورد می شود.

به گفته او، این بند زمینه را برای همکاری گسترده در حوزه تحقیق و توسعه مشترک، تولید مشترک تسلیحات، پروژه های نظامی مشترک و توافق های مرتبط با مجوزهای صنعتی فراهم می کند و عملاً طیف وسیعی از همکاری های نظامی و دفاعی میان دو طرف را در بر می گیرد.

بن فریمن می نویسد این طرح می تواند همکاری ها را به حوزه های پیشرفته تری مانند هوش مصنوعی، سامانه های خودکار، جنگ الکترونیک، فناوری های زیستی و سایر فناوری های نظامی گسترش دهد. همچنین او هشدار می دهد که این بند شامل یکپارچه سازی شبکه ها و داده ها نیز می شود؛ به گونه ای که داده های نظامی آمریکا ممکن است در عمل با ساختارهای اطلاعاتی اسراییل ادغام شود.

او تأکید می کند در صورت اجرای کامل این طرح، نوعی ادغام نظامی صنعتی بی سابقه میان آمریکا و اسراییل شکل خواهد گرفت که در سطح جهانی مشابهی ندارد. به گفته او، این روند می تواند نفوذ اسراییل در ساختار سیاسی آمریکا را به طور قابل توجهی افزایش دهد؛ نفوذی که علاوه بر لابی های سیاسی، از طریق شبکه های تأثیرگذار در فضای رسانه ای و اجتماعی نیز تقویت می شود.

نویسنده در ادامه می گوید این ساختار جدید ممکن است به اسراییل امکان دهد از ظرفیت های اقتصادی و شغلی در آمریکا نیز برای افزایش نفوذ سیاسی خود استفاده کند و حتی باعث شکل گیری اتحادهای سیاسی در کنگره بر اساس منافع محلی مرتبط با اشتغال در پروژه های مشترک شود.

بن فریمن هشدار می دهد چنین روندی می تواند به افزایش تأثیر اسراییل بر سیاست داخلی آمریکا منجر شود و رابطه دو طرف را از مدل سنتی کمک های دفاعی به سمت ادغام نظامی صنعتی ببرد؛ تغییری که به گفته او پیامدهای نگران کننده ای دارد، از جمله تضعیف سازوکارهای نظارت سیاسی و دیپلماتیک. در چنین حالتی، به جای نظارت سالانه کنگره، روابط دفاعی به قراردادهای صنعتی بلندمدت تبدیل می شود که شفافیت کمتری دارند و پاسخگویی سیاسی در آن ها کاهش می یابد.

او همچنین به انتقادها درباره استفاده اسراییل از تسلیحات آمریکایی در جنگ غزه و همچنین ادعاهایی درباره نقض آتش بس در جنگ با ایران اشاره می کند و می گوید این موضوعات نگرانی های حقوقی و اخلاقی را تشدید کرده اند.

در ادامه، نویسنده به فاصله میان دیدگاه افکار عمومی آمریکا و سیاست گذاری دولت اشاره می کند و می گوید نظرسنجی ها نشان می دهد بخش بزرگی از مردم آمریکا با ادامه حمایت نظامی بدون محدودیت از اسراییل مخالف هستند یا خواهان مشروط شدن آن اند.

در پایان مقاله، بن فریمن از اعضای کنگره خواسته است در برابر تصویب بند 224 مقاومت کنند و از حرکت به سمت ادغام عمیق تر نظامی صنعتی میان آمریکا و اسراییل جلوگیری کنند؛ زیرا به باور او این روند می تواند پیامدهای گسترده ای برای سیاست خارجی و داخلی ایالات متحده داشته باشد.