نیروی دریایی ایالات متحده در حال ارزیابی طرحی است که به بزرگترین ناو هواپیمابر هسته ای خود، یعنی یواس اس جرالد آر. فورد (USS Gerald R. Ford)، اجازه می دهد برق تولید شده توسط رآکتورهای هسته ای داخل خود را در زمان توقف در بندر، به شبکه های برق ساحلی تزریق کند.

به گزارش روزیاتو، این آزمایش به طور موثر نیروگاه پیشرانه ناو را به عنوان یک نیروگاه هسته ای شناور موقت برای تأسیسات نظامی و احتمالاً زیرساخت های غیرنظامی در زمان بلایای طبیعی بازطراحی می کند.

نیروی دریایی ایالات متحده قصد دارد این طرح را در ایستگاه دریایی نورفولک در ویرجینیا آزمایش کند. شایان ذکر است که در گذشته از کشتی ها برای تأمین برق تأسیسات زمینی استفاده شده است، اما بکارگیری یک ناو هواپیمابر کلاس فورد به انجام همین کار، گامی بزرگ رو به جلو برای مصارف دفاعی و سایر کاربردها خواهد بود.

ناو هواپیمابر یواس اس جرالد آر. فورد توسط دو رآکتور هسته ای A1B به حرکت در می آید؛ طراحی که خروجی الکتریکی به مراتب بیشتری نسبت به رآکتورهای قدیمی A4W نصب شده در ناوهای کلاس نیمیتز تولید می کند. این ظرفیت تولید مازاد، پیش فرض فنی پشت طرح برق ساحلی است.

در طول پهلو گرفتن در بندر، ناو به جای اینکه صرفاً از اسکله برق بگیرد (که ترتیب متعارف است)، جریان را معکوس کرده و برق را از طریق سیستم توزیع الکتریکی کشتی و از طریق یک رابط اتصال ساحلی صادر می کند.

این چالش مهندسی ساده نیست. سیستم های نیروی داخل کشتی های نیروی دریایی در فرکانس ها و ولتاژهایی کار می کنند که باید به دقت با شبکه زمینی همگام سازی شوند. تجهیزات تبدیل، رله های حفاظتی و سیستم های جداسازی خطا، همگی باید پیش از انجام هرگونه آزمایش صادرات زنده برای اطمینان از ایمنی، تأیید شوند. نیروی دریایی ایالات متحده هنوز مشخصات فنی دقیقی از سخت افزار رابط پیشنهادی منتشر نکرده است.

تأسیسات نظامی در مکان های خط مقدم یا مناطق با امکانات کم، اغلب به ژنراتورهای دیزلی متکی هستند که آن ها را در معرض اختلال در تأمین سوخت قرار داده و بار لجستیکی ایجاد می کند. یک شناور با سوخت هسته ای در کنار اسکله می تواند این وابستگی را در طول مدت پهلو گرفتن خود کاهش دهد.

این طرح همچنین از علاقه گسترده تر وزارت دفاع ایالات متحده به منابع انرژی منعطف و توزیع شده برای پایگاه هایی که ممکن است در سناریوهای درگیری هدف قرار گیرند، نشأت می گیرد.

هدایت برق تولید شده توسط رآکتور هسته ای زیردریایی به ساحل، پرسش های نظارتی و حقوقی را مطرح می کند که فراتر از مهندسی دریایی استاندارد است. رآکتورهای هسته ای در کشتی های جنگی ایالات متحده تحت صلاحیت نیروی دریایی هستند، اما اتصال آن ها به شبکه های غیرنظامی احتمالاً نیازمند هماهنگی با کمیسیون تنظیم مقررات هسته ای و مقامات ایالتی مربوطه است؛ فرآیندی که هیچ پیشینه روشنی ندارد.

همچنین نگرانی هایی در مورد آمادگی عملیاتی وجود دارد. هرگونه تغییر یا رویه های آزمایشی که ناو را به تعهدات صادرات برق ساحلی پیوند دهد، می تواند در دسترس بودن آن برای استقرار سریع را محدود کند. زمان بندی گروه های ضربت ناو هواپیمابر در حال حاضر نیز پیچیده است؛ افزودن نقش تأمین انرژی در طول بازدیدهای بندری، مستلزم رفع تداخل دقیق با چرخه های تعمیر و نگهداری و آموزش خواهد بود.

خود رآکتورها برای پیشرانه و بارِ داخلی کشتی طراحی شده اند، نه برای صادرات مداوم بارِ پایه (baseload) که برای پایداری شبکه بهینه شده باشد. چرخه بار حرارتی و الکتریکی در طول عملیات صادرات باید در برابر سلامت بلندمدت نیروگاه رآکتور سنجیده شود، به ویژه با توجه به اینکه انتظار می رود کلاس فورد تقریباً 50 سال خدمت کند.

این ناو هواپیمابر که طول آن حدود 337 متر است و بیش از 100 هزار تن وزن دارد، اخیراً پس از تکمیل 295 روز متوالی حضور در دریا که طولانی ترین استقرار ناو هواپیمابر ایالات متحده از دوران جنگ ویتنام محسوب می شود، در صدر اخبار قرار گرفته بود.

نیروی دریایی آمریکا بازه زمانی قطعی برای این آزمایش ها اعلام نکرده است و این برنامه در مرحله اکتشافی باقی مانده است. اینکه آیا این طرح به مرحله استقرار عملیاتی می رسد یا خیر، بستگی به این دارد که اعتبارسنجی مهندسی، مسیر نظارتی و توازن های مربوط به زمان بندی ناوگان در سال های آینده چگونه حل و فصل شوند.