به گزارش "ورزش سه"، اغلب گفته می‌شود که از رئال مادرید «با تصمیم خودت» نمی‌روی… عملاً با نشان دادن در خروجی از این باشگاه بیرونت می‌کنند. با این حال، در سال‌های اخیر یک استثنا وجود داشت که آن زمان سر و صدای زیادی به پا کرد. پنج سال پیش، اودگارد از منتظر ماندن برای کنار رفتن تونی کروس یا لوکا مودریچ خسته شد و درخواست جدایی از رئال مادرید را داد. اما امروز او به عنوان کاپیتان آرسنال به این فینال لیگ قهرمانان رسیده، در حالی که پس از یک انتظار طولانی ۲۲ ساله، جام لیگ برتر را هم بالای سر برده است.

اودگارد که ورودش به رئال مادرید در ۱۶ سالگی یک انقلاب واقعی بود، در سال ۲۰۲۳ به The Players’ Tribune گفت: «رئال مادرید یک رویا بود. بزرگ‌ترین باشگاه دنیاست. اما من نیاز داشتم جایی را پیدا کنم که بتوانم در آن جا بیفتم و ساکن شوم. همه نیت خوبی داشتند و من کسی را مقصر نمی‌دانم.»

او خیلی زود فهمید برای به دست آوردن جایگاه در تیم باید دور از برنابئو خودش را ثابت کند، وضعیتی که از بعضی جهات می‌شود آن را با شرایط نیکو پاز مقایسه کرد. او در هیرنفین رشد کرد، در ویتسه پخته‌تر شد و در رئال سوسیداد شکوفا شد. او بلیت بازگشت به رئال مادرید را گرفت. اما با تنها ۹ بازی و ۳۷۰ دقیقه حضور در کارنامه‌اش، در ژانویه راهی آرسنال شد و آرسنال هم شش ماه بعد با پرداخت ۳۵ میلیون او را خرید.

اودگارد پذیرفت: «من به ثبات نیاز داشتم تا بتوانم در جایی جا بیفتم که بازیکنان خوبی دارد و می‌خواهند با هم پیشرفت کنند.» بازیکنی که میکل آرتتا بازوبند کاپیتانی را به او سپرد و او ریتم رشد و پیشرفت توپچی‌ها را تنظیم کرد. او ادامه داد: «بعد از صحبت با او و ادو، قانع شدم که این قدم برای دوران حرفه‌ای‌ فوتبالم درست است. هیچ تردیدی نداشتم.»

زین‌الدین زیدان آن زمان فاش کرده بود: «او می‌خواست برود تا زمان بازی و فرصت‌هایی را در جای دیگری به دست بیاورد. این خواسته خود این بازیکن بود. دو یا سه بار صحبت کردیم. به او گفتم باید بماند، برای جایگاهش بجنگد و صبور باشد چون این یک روند طولانی است. از او خواستم از رئال سوسیداد برگردد.» کارلو آنچلوتی که در سال ۲۰۱۵ اولین بازی اودگارد را به او داده بود هم تأکید کرد: «او رفت تا تجربه‌های دیگری به دست بیاورد و حالا در پست خودش یکی از بهترین‌های دنیاست.»

پنج سال بعد از آن انتقال که مجبورش کرد از سایه رئال مادرید بیرون بیاید، اودگارد دشوارترین فصلش را از زمان ورود به آرسنال تجربه کرده است. او در ۲۷ سالگی با مصدومیت‌های متعدد دست‌ به‌ گریبان بوده و این موضوع تقریباً اجازه نداده ثباتی پیدا کند. او در مجموع ۱۳۷ روز و به هفت دلیل مختلف از میادین دور بوده است. در نتیجه، پیش از این فینال لیگ قهرمانان فقط توانسته است در ۳۵ مسابقه از ۶۲ بازی‌ای که توپچی‌ها انجام داده‌اند حضور داشته باشد.

اودگارد با تأسف گفت: «دور بودن از زمین ناامیدکننده بوده است. من عاشق فوتبال بازی کردنم و می‌خواهم در هر بازی حضور داشته باشم. سخت بوده است اما سعی کرده‌ام نزدیک تیم بمانم و هر طور که می‌توانم کمک کنم.» میکل آرتتا این احساس را حتی پررنگ‌تر تکرار کرد: «او کاپیتان ماست و بازیکنی است که به ما یک بُعد کاملاً متفاوت می‌دهد، مخصوصاً در حمله.»

او خوب می‌داند درباره چه حرف می‌زند. هرچند اودگارد با فرم درخشانی که او را به یکی از بهترین هافبک‌های هجومی دنیا تبدیل کرده بود فاصله دارد اما آرسنال وقتی او در زمین است شکل دیگری به خود می‌گیرد، به‌خاطر پویایی‌اش در ارتباط گرفتن با هم‌تیمی‌ها، ساختن ارتباط‌ها و شکستن خطوط. بی‌دلیل نیست که او در این تیم بیشترین میانگین پاس در یک‌ سوم پایانی زمین (۲۶)، بیشترین پاس عمقی (۱.۳۱) و بیشترین موقعیت‌سازی (۲.۵۶) را دارد.

آرتتا اشاره کرد: «او کسی است که همه را به هم وصل می‌کند و باعث می‌شود همه‌ چیز طوری جریان پیدا کند که هیچ‌ کس دیگری نمی‌تواند. این یک کیفیت عظیم است. او کاپیتان است، رهبر است، تقریباً در هر فاز بازی ریتم را تعیین می‌کند. آن‌قدر بازیکن باهوشی است که می‌تواند هر لحظه بازی را تغییر دهد.»

در دنیای فوتبال، زمان‌بندی همه‌ چیز است. با این حال، بعید به نظر می‌رسد اگر اودگارد در سایه کروس و مودریچ مانده بود، حالا می‌توانست همان بازی‌سازی باشد که رئال مادرید این‌قدر به‌ شدت به آن نیاز دارد. اودگارد بعد از قهرمانی در لیگ برتر گفت: «این همان چیزی است که تمام عمرم رؤیایش را داشته‌ام.» بازیکنی که تصمیم گرفت داستانش را جای دیگری بنویسد… و امروز می‌تواند مردی باشد که نخستین جام تاریخ لیگ قهرمانان آرسنال را در بوداپست بالای سر می‌برد.