به گزارش ورزش سه، فوتسال ایران مثل فوتبال‌مان سال‌هاست که دور تسلسلی از مربیانی دارد که غیر از چندتایی‌شان خروجی شان چیزی نزدیک به هیچ است. جنجال، هیاهو، گروهی بازیکن اتوبوسی و تیم‌هایی که فقط هستند که انگار بخشی از امرار معاش جماعتی باشند و چند تایی تیم مدعی.

امسال ولی با تثبیت حضور نماینده سیرجان در مسیر  مدعیان قهرمانی و افزوده شدن نماینده بندرعباس در این صف به دو مدعی سنتی از تبریز و اصفهان، این بازی دوقطبی شاهد ترافیکی‌ست که احتمالا توازن قدرت همیشگی را بر هم می‌زند.

در بحبوحه رشد این مدعیان جدید اما مس سونگون پر افتخارترین تیم فوتسال ایران رنسانسی را شروع کرده که به نظر می رسد نه از روی یک برنامه مدون مثل آنچه ۴ سال قبل گیتی پسند با محمد کشاورز به سراغش رفت که از سر ناچاری جبر مالی بر آنها تحمیل شده. حرکتی که البته نه امروز که اقلا از ۳ سال قبل توان انجامش بود: اعتماد به فرهاد فخیم.

مربیگری فوتسال بیش از هر چیز متکی بر توان مدیریت رختکن و حاشیه‌های کنار زمین است. درباره نبوغ ذاتی فخیم در مربیگری فوتسال، برای اولین بار از مدرس برزیلی نامی شنیدم که برای تدریس به تبریز آمده بود. مسیری که همه روزهای حضورم در کنار مس سونگون به آن باور داشتم و حالا این انتخاب و هیجانش اگرچه همان باوری بوده که از سال‌ها به انجامش ایمان داشتم اما امروز برای فخیم و برای مس سونگون واهمه دارم.

نگاهی به این تیم بیاندازید: مهدی مهدی حانی، سجاد یوسف خواه و بهروز عظیمی؛ داریم درباره سه ستاره اصلی سونگون حرف می زنیم که راهی سیرجان شدند. به این ها حسین سبزی را که فصل قبل همین مسیر را در پیش گرفته بود بیافزایید و از یاد نبرید در دو سال گذشته تقریبا هیچ ستاره جدیدی در فوتسال ایران ظهور نکرده و لیگ مان نخبه جدیدی را رو نکرده. مس هم به عنوان یکی از این کانون‌های پرورش بازیکن تقریبا نه محصول چشم نوازی در آکادمی دارد که سالار آقاپور، سبزی، مهدی‌خانی، رستمی‌ها یا توحید لطفی شود و نه این چشم انداز برای ستاره‌های لیگی وجود دارد.

مشکلات مالی و بازار بی ستاره و قوانین سختگیر فوتسال در فصل نقل و انتقالات و چالش‌های سیاسی که حتی امکان جذب بازیکنان خارجی را هم به تیم‌ها نمی‌دهد اگر به شرایط دشوار اولین تجربه شروع مربیگری فرهاد فخیم بیافزاییم با شرایطی پیچیده روبروییم که توان بالقوه مس را در لحظه آغاز بازی‌ها در جمع ۴ مدعی اصلی، در جایگاه چهارم قرار می‌دهد. اتفاقی که اقلا همین امروز باورش برای طرفداران و فضای رسانه‌ای تبریز دشوار است.

تصمیم درست باشگاه مس برای اعتماد به فخیم باید زمانی انجام می گرفت که همه ابزارها را در اختیارش قرار می داد، اما حالا که او با دستی بسته صاحب این فرصت دشوار شده، آن هم پس از یک فصل کم لطفی مطلق؛ حداقل کار برای او و برای کمک به فوتسال تبریز و ایران ترسیمی درست از شرایطی ست که فرهاد در آن قبول مسئولیت کرده. مدیریت درست توقعات بر اساس ابزارها و اعتماد به یک مسیر جدید فارغ از استرس‌ها و نتایج اولیه احتمالی.

فرهاد عشوندی