تصویری مهیب از یک برج سنگی پیر که در چنگال موج های دریا گرفته شده در کنار متنی که به استخدام نگهبان فانوس دریایی با حقوق سالانه 1.2 میلیون دلار اشاره دارد، نزدیک 30 سال در فضای وب پادشاهی کرده است.

به گزارش فرارو؛ این قصه رازآلود و وسوسه کننده از چت روم های قدیمی یاهو مسنجر شروع شد، وبلاگ های دهه هشتاد را پشت سر گذاشت و حالا در عصر اینستاگرام همچنان موضوعی داغ است. هر بار که این عکس ترند می شود، هزاران نفر حتی با اینکه شجاعت کافی را در خودشان نمی بینند، جذب رقم دستمزد پیشنهادی می شوند. فقط آدم های باهوش ممکن است به الگوریتم های اینستاگرام شک کنند و دنبال ماجرای واقعی عکس معروف لا ژومان بگردند. دقیقا کاری که می خواهیم در این نوشته انجام دهیم.

داستان این فانوس دریایی برای من و هم نسلانم تازگی ندارد. سال ها پیش، وقتی اتصال اینترنت به معنای صدای قیژقیژ مودم های دیال آپ و ورود به چت یاهو مسنجر بود، برای اولین بار این عکس دست به دست شد.

آن زمان خبری از ویدیوهای کوتاه نبود. عکس را در فرمت های کم کیفیت برای هم ایمیل می کردیم یا در وبلاگ های پرشین بلاگ و بلاگفا پستی درباره اش می نوشتیم. آن روزها این عکس و شرحی که برایش نوشته بودند حکم بهشت موعود را داشت. پیش خودم فکر می کردم این گزینه روز و روزگاری شغل محبوبم خواهد بود. از شما چه پنهان خودم را تنها در یک برج سنگی، دور از آدم ها و شلوغی شهر، با صدای موج ها و البته حقوق رویایی تصور می کردم.

در سال های بعد، پلتفرم ها عوض شدند و فیسبوک و تلگرام آمدند ولی باز هر از گاهی تصویر این برج سنگی ترند می شد. درست مثل الان که در عصر اینستاگرام به سر می بریم. حقوق 1.2 میلیون دلاری هنوز هم وسوسه کننده است نه؟ بالاخره طاقت نیاوردم، دلم را به دریا زدم و تصمیم گرفتم درباره این آگهی وسوسه کننده تحقیق کنم.

قدم اول، پیدا کردن هویت این سازه بود. متوجه شدم این فانوس دریایی کاملا واقعی است و نامش لا ژومان (La Jument) است. در شمال غربی فرانسه، در منطقه بریتانی و در یکی از خطرناک ترین و بدنام ترین نقاط اقیانوس اطلس ساخته شده است؛ جایی که به دلیل صخره های زیرآبی تیز و جریان های دریایی وحشتناک تا الان صدها کشتی را به قعر دریا فرستاده است.

ساخت برج در اوایل قرن بیستم به پایان رسید. کارگران مجبور بودند در روزهایی که دریا کمی آرام بود، قطعه قطعه سنگ ها را روی هم بگذارند اما ماجرای آن مرد زردپوش چیست؟

صفحات اینستاگرامی برای جذب مخاطب، گرفتن لایک و بالا بردن نرخ تعامل، نیازمند قصه های عجیب هستند

خود عکس هم داستان دراماتیکی دارد و در دسامبر سال 1989 توسط عکاس سرشناس فرانسوی، ژان گیشار ثبت شده است. در آن روز، طوفانی سهمگین با سرعت بیش از صد کیلومتر در ساعت رخ داد. گیشار با هلی کوپتر به بالای فانوس دریایی رفت تا از خشم اقیانوس عکاسی کند.

مردی که با بارانی زرد در درگاه ایستاده، تئودور مالگورن نگهبان وقت فانوس دریایی است. تئودور با وجود طوفان، صدای هلی کوپتر را می شنود و به گمان اینکه گروه نجات دنبالش آمده اند، درِ سنگر بتنی را باز می کند و بیرون می آید. دقیقا در همان لحظه، یک موج غول پیکر به ارتفاع بیش از سی متر به دیواره برج می کوبد و مانند یک هیولای سفید کل سازه را به تسخیر خود درمی آورد.

عکاس دکمه شاتر را فشار می دهد تا این شاهکار تاریخ عکاسی را ثبت کند. تئودور خوش شانس بود که در کسری از ثانیه به حجم فاجعه پی می برد و موفق می شود در آهنی را ببندد و به داخل برج پناه ببرد. در نهایت با اینکه موج تمام بالکن را قورت داد تئودور توانست با خوش شانسی زنده بماند.

بگذارید به بخش جذاب آگهی یعنی حقوق 1.2 میلیون دلاری بپردازیم. وقتی به سایت رسمی مدیریت بنادر و فانوس های دریایی فرانسه سر زدم، حقیقت این بخش از ماجرا نیز برایم روشن شد.

اول اینکه اصلا شغلی به نام نگهبان فانوس دریایی لا ژومان دیگر وجود خارجی ندارد! این برج سنگی مخوف از سال 1991، یعنی دقیقا دو سال پس از ثبت آن عکس معروف، به طور کامل اتوماتیک و هوشمند شد و سیستم های مکانیکی، رادارهای پیشرفته و پنل های خورشیدی جای انسان را گرفتند. حالا سال هاست هر از گاهی تکنیسین ها با هلی کوپتر برای تعمیرات دوره ای به آنجا سر می زنند. خیالتان راحت! تقریبا تمام فانوس های دریایی خطرناک دنیا سال هاست که بدون انسان اداره می شوند.

حقیقت دوم درباره میزان دستمزد است. در همان سال هایی که این شغل هنوز وجود داشت، نگهبانان فانوس دریایی کارمندان معمولی دولت محسوب می شدند و حقوق بسیار ناچیزی در حد یک کارگر ساده یا یک کارمند جزء دریافت می کردند.

کارشان به قدری سخت و طاقت فرسا بود که مردم عادی این فانوس ها را قطعه ای از جهنم می دانستند. تنهایی مطلق، رطوبت شدید، صدای همیشگی و کرکننده موج ها و دوری از خانواده، خیلی از نگهبانان را به مرز جنون می کشاند.

احساس عجیبی دارم. از یک طرف رویای شغل محبوبم کاملا فروریخته است و از طرف دیگر قدرت عجیب شبکه های اجتماعی ذهنم را مشغول کرده است. صفحات اینستاگرامی برای جذب مخاطب، گرفتن لایک و بالا بردن نرخ تعامل، نیازمند قصه های عجیب هستند.

به نظر آنها چیزی بهتر از ترکیب ترس، تنهایی و یک حقوق افسانه ای وجود ندارد. پس عکسی واقعی از 37 سال پیش را برمی دارند، داستانی کاملا دروغین به آن سنجاق می کنند و به خورد مخاطب می دهند. خیلی ها کامنت گذاشته اند: من حاضرم بروم و خودشان را ایستاده جلوی درگاه آن برج سنگی در میان امواج 30 متری اقیانوس اطلس تصور می کنند.

منبع: فرارو