به گزارش "ورزش سه"، او میکل آرتتا است و در دفترش در مرکز تمرینی آرسنال به استقبال مارکا به همراه دو رسانه دیگر می‌رود. مارکا بیش از ۲۲ سال است که او را می‌شناسد و هرگز این مربی را تا این حد خوشحال و مفتخر به آنچه در این فصل به دست آورده، ندیده‌ است، پس از قهرمانی در لیگ برتر و رسیدن به فینال لیگ قهرمانان در روز شنبه.

- شما تازه قهرمان لیگ برتر شدید. چرا این اتفاق امسال رخ داد و نه در سال‌های دیگر؟

آرتتا: «چون یک نفر آن بالا، سیاره‌ها را در یک راستا قرار داد تا این اتفاق بیفتد. در سال‌های دیگر ما نزدیک بودیم اما چیزی کم داشتیم. از همان ابتدا احساس متفاوتی وجود داشت، شاید نوع بازیکنان… اما ثبات تیم مشابه بود. من متقاعد شده بودم که به قهرمانی بسیار نزدیک خواهیم شد. نه این که حتماً برنده شویم چون آن به خیلی چیزها بستگی دارد. وظیفه من این بود که آنها را متقاعد کنم که خودشان را بهترین بدانند چون لحظاتی از تردید وجود داشت. من به آنها انرژی دادم و گفتم که بهترین روزهای زندگی‌شان را سپری کنند.»

- چرا در طول جشن قهرمانی کنار بازیکنان نبودید؟

آرتتا: احساس کردم بدون من راحت‌تر هستند. آن روز طبق معمول تمرین کردم و یک ساعت قبل از بازی بورنموث-سیتی، احساس عجیبی داشتم، با انرژی متفاوتی. به طبقه بالا رفتم و دیدم همه بازیکنان و کادر فنی با هم بازی را تماشا می‌کنند و احساس کردم این لحظه متعلق به آنهاست. به آنها گفتم که به خانه می‌روم و نه به تلفنم پاسخ دادم و نه بازی را تماشا کردم. فرزندانم جلوی تلویزیون بودند و من رفتم تا در باغ کباب درست کنم.

گابی هاینزه هم پیش من بود. می‌توانستم صداهایی را از همسایه‌ها بشنوم اما همچنان به کار خودم ادامه دادم. سپس، وقتی بازی سیتی تمام شد، پسر بزرگم، گابریل، آمد، در را باز کرد و با اشک به من گفت: «بابا، ما قهرمان لیگ برتر شدیم!» ما همدیگر را در آغوش گرفتیم، تمام خانواده… و این‌گونه بود که من آن را تجربه کردم. دیدن این که مردم چگونه آن را تجربه کردند، لرزه به اندامم می‌اندازد. این که یک توپ می‌تواند چنین احساساتی را در میان بسیاری از مردم پیوند دهد، باورنکردنی است. من همیشه این را به بازیکنانم می‌گویم. فرهنگ، باورها، دین شما… مهم نیست... توپ جادو می‌کند.»

- شما برچسب «تیم بازنده» را از خود دور کرده‌اید. آیا این برای فینال پیش رو مهم است؟

آرتتا: «حسی از شادی و حسی از رهایی وجود دارد، از کنار گذاشتن یک بار سنگین. از گفتن این که: ما حالا به آن دست یافتیم. ما باید از این حس به عنوان سونامی‌ای از احساسات، امید و اشتیاق برای بردن لیگ قهرمانان استفاده کنیم.»

- بهترین چیز در مورد آنچه تاکنون به دست آمده چه بوده است؟

آرتتا: «مسیرش. ما این کار را با آدم‌های ارزشمندی انجام دادیم. گاهی اوقات احساس آسیب‌پذیری می‌کردم و از خودم می‌پرسیدم که آیا توانایی دستیابی به این را دارم؟ آیا من فرد مناسبی برای رهبری این تیم هستم؟ و تا وقتی به آن نرسید، پاسخ را نمی‌دانید. ما این کار را با هم انجام دادیم.»

- بیایید درباره لیگ قهرمانان صحبت کنیم. به‌ خصوص از زمان شکست دادن اتلتیکو، شما متهم شده‌اید که بیش از حد دفاعی هستید. با این انتقاد چگونه کنار می‌آیید؟

آرتتا: «من به همه نظرات احترام می‌گذارم و بعد باید تصمیم بگیرید که با آنها چه کنید: به آنها اهمیت دهید، دورشان بریزید، به عنوان یک خاطره نگه‌شان دارید، بسوزانیدشان، از آنها استفاده کنید و بگذارید به کارتان بیایند… برای همه چیز جا هست. وظیفه من این است که اگر چیزی برای بردن ما کافی نیست، نمی‌توانم راضی باشم. وظیفه من این است که راه‌های دیگری برای برنده شدن نهایی پیدا کنم، نوآوری کنم و رویکردهای متفاوتی نسبت به قبل بیابم و این همان کاری است که تمام این مدت انجام داده‌ایم.»

پرسش: آیا به دنبال راه‌هایی برای مقابله با آنچه می‌دانستید رقبایتان انجام می‌دهند بودید، با بازی کردن با یک خط دفاعی بسیار عقب‌ کشیده؟

آرتتا: «با مصدومیت‌هایی که داشتیم، برای هر چیزی زمانی وجود دارد. اگر آن مصدومیت‌ها را در یک ماشین محاسبه‌گر می‌گذاشتم و شانس قهرمانی در لیگ برتر را می‌پرسیدم، به من دو درصد می‌دادند و من قرار نبود به آن قانع شوم. ما مجبور بودیم راه‌های دیگری با منابع و کیفیت‌هایمان پیدا کنیم تا در بیش از ۶۰ مسابقه‌ای که بازی کرده‌ایم، با تمام انتظاراتی که از ما می‌رفت، به همان اندازه رقابتی باشیم.»

- چند روز پیش لوییس انریکه از شما به عنوان «میکلیتو» یاد کرد. شما در بارسا هم‌تیمی بودید: شما وقتی خیلی جوان بودید و او زمانی که بازیکن پخته‌تری بود. درباره رقیب‌تان روی نیمکت چه می‌گویید؟

آرتتا: «(می‌خندد) من او را به خاطر رفتارش با بچه‌های جوان و این که چه بازیکن خوبی بود، با علاقه زیاد به یاد می‌آورم. به عنوان یک مربی، او کسی است که رهبری لازم را برای رفتن به یک مسیر داشته و با وجود تمام هیاهوها علیه او، به راهش ادامه داده و در نهایت به شکلی که دیدید، پیروز شده است. او الگویی برای همه است.»

-: زوبیمندی یکی از بازیکنان اصلی شما بوده اما او در حالی به این فینال می‌رسد که چهار بار متوالی تعویض شده است. چه اتفاقی برای او افتاده است؟

آرتتا: «می‌توانم هزاران نمونه از بازیکنانی را برایتان مثال بزنم که در اولین سال حضورشان در لیگ برتر، به اندازه فصل درخشانی که زوبی داشته است، موفق نبوده‌اند. اما این هم درست است که او تعداد بازی‌هایی را انجام داده که قبلاً هرگز انجام نداده بود و این گاهی او را در موقعیت دشواری قرار داده است. برای من، تصمیم سختی بود، اما فکر می‌کنم برای نوع خاصی از مسابقات، هم‌تیمی‌های بهتری وجود داشتند. ما به زوبی برای این بازی‌های پایانی کمی فضای تنفس و کمی استراحت دادیم.»

- آیا در سطح شخصی فداکاری زیادی کرده‌اید تا به اینجا برسید؟

آرتتا: «تلاش کرده‌ام تا حد ممکن بین زندگی و کار تعادل برقرار کنم، اما همیشه هزینه بسیار بالایی دارد. اما به شما می‌گویم: اگر کسی باشد که بیش از هر کس دیگری شایسته جایگاهش در تمام این موفقیت‌ها باشد، آن همسرم لورنا است (میکل احساساتی می‌شود). آنچه او برای من و فرزندانم انجام داده، فراتر از کلمات است، چون من عملاً حضور ندارم. و وقتی هم که از نظر فیزیکی حضور دارم، گاهی از نظر ذهنی حضور ندارم. او کسی است که موفق شده است من را در خانه به تعادل برگرداند.»

- جام جهانی در راه است و آرسنال چهار بازیکن در تیم ملی اسپانیا خواهد داشت. انتظارات شما چیست؟

آرتتا: «من به شدت افتخار می‌کنم که آنها در لیست لوییس دلافوئنته هستند اما چیزی که بیش از همه به آن افتخار می‌کنم این است که فارغ از نقشی که لوییس به آنها محول کند، صددرصد متقاعد شده‌ام که در هر شرایطی که مربی نیاز داشته باشد، آنها به خوبی پاسخ خواهند داد… چون آنها جواهر هستند.»