یک رسانه آمریکایی اعلام کرد که به نظر می رسد رییس جمهور دونالد ترامپ، حین تلاش برای نگه داشتن گزینه های خود در برابر ایران، در حال مشاهده محدودتر شدن این گزینه ها است.

به گزارش انتخاب به نقل از سی ان ان، در ادامه این مطلب آمده است: پس از سومین دور مذاکرات در ژنو که با توافق ظاهری برای برگزاری یک جلسه در سطح فنی دیگر در وین هفته آینده پایان یافت، کاخ سفید باید ارزیابی کند که آیا دیپلماسی مجدد آن نتایجی خواهد داشت یا باید به گام غیرقابل پیش بینی و احتمالاً وحشیانه جنگ دست بزند.

از لحاظ نظامی، سیگنال های ایالات متحده واضح است. این احتمالاً بزرگترین تجمع نیروی هوایی و دریایی در منطقه از زمان حمله به عراق در سال 2003 است. برخی هواپیماهای سوخت رسانی و هواپیماهای حمله زمینی A-10 در دید گردشگران فرودگاه های اسراییل و کرت پارک شده اند. این حرکت نه غیرمشخص است و نه بی هدف؛ بلکه هدف آن این است که تهران ببیند ترامپ جدی است و صبر محدود او برای یک نتیجه مذاکره شده با نیروی قابل توجهی پشتیبانی می شود. اما این بدان معنا نیست که رییس جمهور ایالات متحده ناگهان قادر به انجام هر کاری است.

ایالات متحده اولویت را به دیپلماسی داده است. این موضوع اهمیت دارد، زیرا بمباران های قبلی تأسیسات هسته ای ایران برخلاف اظهارات ترامپ سال گذشته که گفته بود برنامه هسته ای نابود شده است به وضوح نتوانسته اند مؤثر باشند.

علی رغم اظهارات رهبر عالی رتبه ایران و ارزیابی جامعه اطلاعاتی ایالات متحده که سال گذشته ارائه شد، به نظر می رسد ترامپ بر این باور است که ایران قصد دارد به سلاح هسته ای دست یابد.

مایک پمپئو، وزیر امور خارجه سابق ایالات متحده، روز چهارشنبه گفت که فکر نمی کند ایرانی ها در حال غنی سازی اورانیوم باشند، اما می توان دید که آن ها همیشه در تلاشند تا اجزای برنامه خود را بازسازی کنند. اگر کاخ سفید باور داشت که نیروهای ایالات متحده می توانند باقی مانده ها را بمباران کنند، احتمالاً به سرعت این گزینه را پیاده می کردند یا از اسراییل خواسته می شد این کار را انجام دهد، بدون آنکه برنامه های خود را فاش کنند.

در عوض، احتمالاً دولت معتقد است که یک راه حل دیپلماتیک می تواند به اهداف آن نزدیک تر باشد: توافق قابل اطمینان با ایران بدون سلاح هسته ای و پذیرش بازرسی های غیرنظامی که قبلاً انجام داده است.

ایران به اثبات رسانده است که در تأخیر انداختن و پیچیده کردن مذاکرات ماهر است. ورود آرمادا ی ترامپ ممکن است معادله ایران را تغییر دهد و باعث شود که توافقی سریع تر به دست آید. اما موضع ایالات متحده نیز پیچیده است. هنوز روشن نیست که خطوط قرمز واشنگتن چه هستند. آیا ایالات متحده تنها خواستارعدم وجود سلاح هسته ای است یا نه تنها غنی سازی اورانیوم؟ در سخنرانی سالانه ترامپ در کنگره هیچ گاه درخواست پایان غنی سازی به طور مشخص مطرح نشد، و مقامات او به طور پراکنده به رسانه ها گفته اند که شاید غنی سازی نمادین ایران را بپذیرند، شاید تنها برای مقاصد پزشکی.

آیا باید توافقی شامل محدودیت هایی در مورد برد موشک های ایران باشد، که ترامپ به اشتباه ادعا کرده بود که ممکن است به زودی قادر به هدف قرار دادن ایالات متحده باشند؟ آیا ایران باید همچنین موافقت کند که نیروهای نیابتی خود را در منطقه مهار کند — که اخیراً با اقدامات نظامی اسراییل و ایالات متحده و سقوط رژیم اسد در سوریه در اواخر سال 2024 به شدت آسیب دیده اند؟

شاید این به نفع ترامپ باشد که به ایرانی ها اجازه دهد تا حدس بزنند چه مقدار باید امتیاز دهند تا آرمادا به خانه بازگردد.

یک توافق سریع امکان پذیر است: توافق نامه سال 2015 دوره اوباما چارچوب و زیرساخت های لازم برای بازرسی ها را فراهم می کند. تیم های مذاکره کننده نیازی به اختراع دوباره چرخ ندارند — شاید این مزیتی برای استیو ویتکاف، فرستاده ایالات متحده، باشد که قبلاً به دلیل نداشتن درک کافی از جزییات در مذاکرات اوکراین مورد انتقاد قرار گرفته بود. یک مزیت دیگر برای ویتکاف این است که دو ناو هواپیمابر در دسترس هستند، که مطمئناً اضطراری را ایجاد می کنند که مذاکرات دوره اوباما هرگز نداشت.

با این حال، چماق ترامپ، نه این هویج دیپلماتیک، مشکلات واقعی کاخ سفید را به وجود می آورد. نیرویی که به منطقه اعزام شده است به اندازه کافی برای ارسال سیگنال جدی و تهدیدآمیز از قصد واقعی ایالات متحده است، اما احتمالاً به اندازه کافی برای حفظ یک حمله نظامی طولانی مدت نیست. این امر تغییر حکومت را غیرممکن می سازد.

همچنین هیچ نیروی زمینی در تجهیزات ایالات متحده وجود ندارد، بنابراین تغییر حکومت بعد از حملات هوایی یک خیال باطل است.

مقامات پنتاگون همچنین هشدار داده اند — در نشت هایی به رسانه ها — که منابع و مهمات برای یک کمپین وسیع مقیاس ندارند. این، همراه با گزارش هایی مبنی بر اینکه ناوهای هواپیمابر ایالات متحده نیاز به خدمات دارند، ترامپ را در معرض خطر قرار می دهد اگر دستور حمله طولانی مدت و گسترده ای را صادر کند.

این اقدام ایالات متحده را در معرض باتلاقی مشابه عراق قرار می دهد و این کار را در حالی انجام می دهد که هشدارهای آشکاری وجود دارد که سربازان او وارد خطر خواهند شد بدون اینکه منابع کافی در اختیار داشته باشند. این از نظر سیاسی تقریباً برای هر رییس جمهوری خودکشی است، صرف نظر از اینکه چقدر احساس قدرت کند.

گزینه های نظامی ترامپ بیشتر شبیه چیزی کوتاه و هدفمند است. اما این نیز خطر استراتژیک به همراه دارد. استفاده از تنها بخشی از نیروی اعزامی ممکن است نشان دهد که تمایل ترامپ به درگیری محدود است و قدرت بازدارندگی ایالات متحده در منطقه را کاهش دهد.

ایران به راحتی می تواند یک یا دو شب حملات هدفمند را تحمل کند، حملات نمادین متقابل و محدود را که قبلاً دیده ایم، را انجام دهد و نتیجه بگیرد که تهدیدهای دولت ترامپ — حتی آرمادا — به راحتی قابل تحمل است.