دو تیم از سید یک در قرعه کشی مرحله یک هشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا حضور نخواهند داشت و در عوض دو تیم از سید چهارم در آن حاضر هستند.

تغییر فرمت رقابت های لیگ قهرمانان اروپا که یوفا از فصل گذشته اجرا کرد، یک انقلاب واقعی به حساب می آمد. از آن زمان، موافقان و مخالفان این سیستم تقریباً به یک اندازه تقسیم شده اند، آن هم بدون آنکه هیچ کدام حقیقت مطلق را در اختیار داشته باشند. با این حال، با اتفاقاتی که تاکنون رخ داده، می توان کم کم تأیید کرد که سیدبندی های اولیه تا حدی به یک توهم یا دروغ تبدیل شده اند.

در نهایت، قرار گرفتن 36 تیم در چهار سید مختلف، صرفاً برای ایجاد یک تصویر اولیه انجام می شد. هر تیم باید با دو تیم از هر سید، به جز سید خودش، روبه رو می شد. روی کاغذ، 9 تیم سید یک باید برای حضور در جمع هشت تیم برتر رقابت می کردند و تیم های سید چهارم تقریباً از همان ابتدا محکوم به حذف در مرحله لیگ بودند. در این میان، 18 تیم سیدهای دو و سه باید 15 سهمیه باقی مانده را میان خود تقسیم می کردند.

اما وقتی این ساختار در عمل اجرا شد، شرایط به شکل قابل توجهی تغییر کرد. وضعیتی که بی شک ارزش اجرای این فرمت جدید را بیش از پیش نشان می دهد؛ به ویژه در دورانی که پروژه ای با رویکردی نخبه گرایانه، دست کم در ابتدا، مانند سوپرلیگ اروپا، پس از عقب نشینی اخیر رئال مادرید، عملاً به حاشیه رانده شده است.

در این دوره، تنها پنج تیم از 9 باشگاهی که در سید یک قرار داشتند، مستقیماً به مرحله یک هشتم نهایی صعود کرده اند: منچسترسیتی، بایرن مونیخ، لیورپول، چلسی و بارسلونا. سه سهمیه باقی مانده برای تکمیل جمع هشت تیم برتر نیز به آرسنال (که رقابت ها را از سید دو آغاز کرده بود)، تاتنهام (سید سه) و اسپورتینگ لیسبون (سید سه) رسید.

تیم های صعودکننده به یک هشتم نهایی لیگ قهرمانان بر اساس سیدبندی:

سید 1: پاری سن ژرمن (پلی آف)، رئال مادرید (پلی آف)، منچسترسیتی، بایرن، لیورپول، چلسی و بارسلونا - 55.5 درصد

سید 2: آرسنال، بایرلورکوزن (پلی آف)، اتلتیکومادرید (پلی آف) و آتالانتا (پلی آف) - 44.4 درصد

سید 3: تاتنهام، اسپورتینگ لیسبون و بودو گلیمت (پلی آف) - 33.3 درصد

سید 4: گالاتاسرای (پلی آف) و نیوکسل (پلی آف) - 22.2 درصد

در اینجا نخستین ناهماهنگی شکل گرفت که طبیعتاً یک اثر دومینویی به دنبال داشت. از چهار تیم باقی مانده سید یک، پاری سن ژرمن و رئال مادرید نیز از طریق پلی آف صعود کردند اما اینتر و بوروسیا دورتموند در همین مرحله حذف شدند؛ اتفاقی که در تئوری نباید رخ می داد.

در سید دو نیز، علاوه بر آرسنال که پیش تر به آن اشاره شد، شرایط جالبی به وجود آمد؛ سه تیم بایرلورکوزن، اتلتیکومادرید و آتالانتا از مسیر پلی آف راهی یک هشتم شدند، در حالی که بنفیکا، یوونتوس و کلاب بروژ در همین مرحله کنار رفتند. با این حال، اتفاق واقعاً عجیب تر، حذف ویارئال و آینتراخت فرانکفورت در همان مرحله نخست بود.

صعود مستقیم تاتنهام و اسپورتینگ لیسبون از سید سه به یک هشتم نهایی واقعاً قابل توجه است. اما شاید عجیب تر این باشد که پنج تیم در مرحله لیگ حذف شدند: پی اس وی آیندهوون، آژاکس، ناپولی، اسلاویا پراگ و المپیک مارسی. همچنین المپیاکوس هم با وجود کشاندن کار به پلی آف، نتوانست ادامه دهد. شگفتی بزرگ که توجه سراسر اروپا را جلب کرد، صعود بودو گلیمت بود که موفق شد اینتر، فینالیست فصل قبل، را حذف کند و به جمع 16 تیم برتر قاره برسد.

اگر هیچ یک از 9 تیم سید یک مستقیماً حذف نشدند، در مقابل هیچ تیمی از سید چهارم هم نتوانست مستقیماً جایگاهی در جمع هشت تیم برتر به دست آورد. با این حال، گالاتاسرای و نیوکسل توانستند به پلی آف برسند و در نهایت به یک هشتم صعود کنند. قره باغ و موناکو نیز تلاش کردند، اما موفق نشدند. به این ترتیب، تنها کپنهاگن، یونیون سن ژیلواز، اتلتیک بیلبائو، پافوس و غیرت از میان 9 تیمی که در ابتدا در این سید قرار داشتند، از همان ابتدا کنار رفتند.

این آشفتگی نشان می دهد که تصویر اولیه ای که سیدبندی ها ارائه می دادند، شباهت چندانی به جدول نهایی شکل گرفته برای قرعه کشی یک هشتم ندارد. دقیقاً همین داستان های غیرقابل پیش بینی هستند که همچنان به لیگ قهرمانان جان می بخشند؛ آن هم در شرایطی که فاصله میان تیم های بزرگ و کوچک هر روز غیرقابل عبورتر به نظر می رسد. بی تردید، فرمت جدید در حال فرو ریختن نظریه سنتی سیدبندی هاست.