فرارو- عمران صلاحی یکی از چهره های موفق در تاریخ معاصر ایران درزَمینه طنزنویسی است.

به گزارش فرارو، صلاحی شاعری توانا بود که علاوه بر اشعاری که مضامین عاشقانه و اجتماعی و... داشت، اشعار و مطالب طنز بسیار زیبایی را نیز از خود به یادگار گذاشت.

به شوخی خودش را محصول مشترک اردبیل و باکو در تهران می دانست. عمران، در تهران، از پدری اردبیلی و مادری اهل باکو متولد شده بود. پدرش کارمند راه آهن بود. به سبب شرایط شغلی پدرش در دوران تصحیلات ابتدایی به قم رفت و روزگار تحصیلات ابتدایی در این شهر گذراند. در ادامه مجددا به تهران رفت و برای بار سوم پس از مدتی از تهران به تبریز نقل مکان کرد.

در تبریز به مدرسه شهریار رفت و در همین مدرسه بود که با اشعار شهریار آشنا شد. در همین دوره، به سبب علاقه ای که به دبیر درس ادبیاتش، سید عبدالعظیم فیاض، داشت، علاقه اش به ادبیات را جدی تر گرفت و دوران شاعری عمران صلاحی از همین نقطه آغاز شد. پس از مرگ پدرش، بار دیگر به همراه خانواده به تهران بازگشت و وارد مدرسه وحید شد و در این مدرسه درنهایت موفق شد که دوران تحصیل را پشت سر بگذارد.

عمران به همراه خانواده در محله جوادیه تهران ساکن شده بود. این محله درادامه باعث شکل گیری دوستی ای شد که برای مدت های در جلسات ادبی تهران شناخته شده بود. حسین منزوی، در همان روزگار در منزل عمویش در جوادیه زندگی می کرد. حضور همزمان عمران و حسین منزوی در این محله باعث شد تا دوستی تنگاتنگی بین این دو شاعر دربگیرد.

اولین بار زمانی که عمران صلاحی به انجمن ادبی آذرآبادگان رفته بود، منزوی را دید. منزوی که چند باری عمران را در کوچه پس کوچه های جوادیه دیده بود، از عمران خواست تا از آن پس با یکدیگر به جلسات ادبی بروند. به این شکل یکی از معروف ترین دوستی های ادبی تاریخ معاصر ادبیات فارسی رقم خورد؛ دوستی ای که قریب به چهل سال به طول انجامید.

اشعارِ حسین منزوی به مراتب باکیفیت تر از اشعار عمران بودند و خود صلاحی نیز از بیان این مسئله ابایی نداشت. صلاحی، منزوی را شاعری ذاتی و تمام وقت می دانست که شعر را زندگی می کرد. اشعار صلاحی بیشتر اشعار طنز بودند و همین مسئله باعث شد تا وی در ادامه دست به پژوهش در این حوزه نیز بزند. رفته رفته و با بیشتر شدن مشغله ها بین او و یار غارش فاصله افتاد و ارتباط وی با حسین منزوی کمتروکمتر شد. کار تا جایی کشید که در اواخر عمر گه گاهی به شکل گذری یکدیگر را می دیدند. بااین حال ارادتی که میان این دو دوست بود هرگز فروکش نکرد و تا زمان مرگ حسین منزوی در سال 1383 نیز همچنان ادامه داشت.

عمران که در طنزنویسی به فردی صاحب سبک بدل شده بود، برای مدت مدیدی با مجله گل آقا همکاری داشت و در این مجله تخلص های زیادی را ازجمله ابوقراضه، بچه جوادیه، پیت حلبی و... برای خود برگزید. بااین حال در سرودن شعر های جدی تر نیز تبحر داشت و تعدادی زیادی شعر در قوالب و مضامین مختلف از خود به یادگار گذاشت.

آشنایی با پرویز شاپور باعث شد تا عمران به شکل جدی در مجله توفیق شروع به نوشتن بکند. همچنین با به استخدام درآمدن در رادیو و صدا و سیما، فعالیت های رسانه ای وی گسترده تر از همیشه شد. صلاحی غرق در کار در رسانه بود و درکنار آن به نوشتن شعر نیز می پرداخت. وی به سبب نوشتن داستان های طنز در مجلاتی ازقبیل آدینه و دنیای سخن، به آقای حکایتی معروف شده بود.

رفته رفته این مشغله ها بین او و یار غارش فاصله انداخت و ارتباط وی با حسین منزوی کمتروکمتر شد. کار تا جایی کشید که در اواخر عمر گه گاهی به شکل گذری یکدیگر را می دیدند. بااین حال ارادتی که میان این دو دوست بود هرگز فروکش نکرد و تا زمان مرگ حسین منزوی در سال 1383 نیز همچنان ادامه داشت.