فرارو- لحظه فیلمی چشم نواز اما کم ریسک است که با نگاهی خودانتقادی و نه چندان تیز، دوران تابستان brat و فشارهای شهرت ناگهانی چارلی ایکس سی ایکس، خواننده سبک پاپ آمریکایی، را به تصویر می کشد.

به نقل از گاردین، فیلم لحظه (The Moment) تلاشی است برای بازخوانی و در عین حال به سخره گرفتن پدیده ای که به تابستان برت (Brat summer) معروف شد؛ لحظه ای کوتاه اما فراگیر در فرهنگ عامه که نام چارلی ایکس سی ایکس (Charli xcx) را از حاشیه امن و نسبتاً متوسط موسیقی پاپ، به مرکز توجه جهانی پرتاب کرد. با این حال، آنچه قرار است یک شوخی تند و تیز، خودآگاه و جسور درباره شهرت، صنعت موسیقی و فرسودگی ناشی از ماندن بیش از حد در اوج باشد، در نهایت به اثری چشم نواز اما کم خطر و تا حدی خنثی تبدیل می شود. فیلمی که بیشتر دور تردیدهای خود می چرخد تا اینکه آن ها را به چالش بکشد.

در آوریل 2025، چارلی ایکس سی ایکس ویدیویی در تیک تاک منتشر کرد که در آن، با لحنی صریح و خودمانی، به نزدیک یک سال زندگی با آلبوم تأثیرگذارش Brat نگاه می کرد. او گفت: خیلی سخت است که از برت دل بکنی، از چیزی که ذاتاً خودِ من است و عملاً تمام زندگی ام شده. سپس از فرهنگ، فراز و فرودها و عمر محدود پدیده ها حرف زد و پذیرفت که اشباع بیش از حد می تواند خطرناک باشد. در عین حال، اعتراف کرد که مجذوب تنشِ ماندن بیش از حد است؛ وضعیتی که به گفته خودش برایش جذاب است. این اعتراف صادقانه کاملاً با روح Brat هم خوانی داشت؛ آلبومی که با فوریتی خیره کننده، هم خودبزرگ بینی و هم ناامنی عریان هنرمندی را نشان می داد که به خوبی از شکنندگی جایگاهش در شهرت آگاه است.

این دوگانگی قابل درک بود. Brat خیلی سریع چارلی را، که بیش از یک دهه در طبقه میانی پاپ جا خوش کرده بود، به یک ستاره اصلی تبدیل کرد: موسیقی اش در عروسی های دانشجویی غرب میانه آمریکا پخش شد و حتی به ابزار یک کارزار انتخاباتی ریاست جمهوری بدل گشت. با این حال، تأمل او درباره ماندن بیش از حد در عین هوشمندانه بودن، کمی کلیشه ای هم به نظر می رسید؛ از آن دست خودآگاهی هایی که به بن بست می خورند. تابستان برت یک موج سرخوش، لذت جویانه و سرگرم کننده بود؛ یک شوخی، یک مد، یک حال وهوا، یک لحظه . و اینکه چنین لحظه ای بگذرد؟ خب، طبیعی است.

همین حس خلأ و بلاتکلیفی در تماشای لحظه هم تکرار می شود. فیلم که در جشنواره ساندنس به نمایش درآمد، 113 دقیقه با وسواسی بصری و طراحی صحنه ای چشمگیر، دور تردیدهای چارلی درباره تسخیر روح زمانه می چرخد، بی آنکه فراتر از همان تشخیص اولیه برود. لحظه ایده پردازی مشترک خود چارلی است و فیلمنامه اش را آیدن زمیری و برتی برندز نوشته اند؛ پروژه ای که به شدت به آشنایی مخاطب با جزییات فرهنگ طرفداری و شبکه های اجتماعی Brat متکی است. زمیری، که به عنوان معمار لحظات وایرال شناخته می شود، روایت فیلم را با دقتی وسواس گونه به خط زمانی واقعی این دوران گره می زند؛ کاری که برای مخاطبان ناآشنا نه تنها صبر کمی می طلبد، بلکه احتمالاً پاداش چندانی هم ندارد.

حتی برای طرفداران قدیمی چارلی، لحظه اثری غیرمنتظره کم جان به نظر می رسد؛ هرچند از نظر ظاهری، مطابق انتظارِ این تیم خلاق، بسیار باحال است. شاید دلیلش این باشد که فیلم می خواهد صنعت موسیقی را از بالا به پایین به سخره بگیرد و یک فرضیه نسبتاً بی رمق را پیش بکشد: اگر چارلی، سوار بر موج تابستان برت، زیر فشار تسلیم می شد و چشم انداز هنری اش را قربانی می کرد، چه می شد؟

با اینکه فیلم به عنوان ماکومنتری معرفی شده، اما لحنش بیشتر یادآور قوی سیاه است؛ اثری مرزی میان درام و وحشت درباره فروپاشی زیر فشار دستیابی به خواسته ها. چارلی در این نسخه آینه وار و اغراق شده، خودی عصبی تر، بی ثبات تر و آشکارا ناامن تر را بازی می کند که در آستانه تور Brat قرار دارد. دنیای اطرافش پر است از تبلیغ های تحقیرآمیز و تیپ های آشنای صنعت موسیقی: دستیاران تشنه ترفیع، مدیران میانی بی خاصیت، مدیران لیبل دنبال پول و رییس مستبد شرکت ضبط. چارلی که همیشه به مرکز توجه حساس است، از چهره های محبوب اینترنت، کمدین های آلترناتیو و حتی بار فرهنگی یک کارداشیَن برای پر کردن این جهان نیمه خودانتقادی استفاده می کند.

تنها کسی که واقعاً نگران روح هنری چارلی است، سلست، مدیر خلاقیت اوست؛ شخصیتی که در برابر مدیران خون آشام و به ویژه یوهانس گادوین، کارگردان خودشیفته ای که برای ساخت فیلم کنسرتی پرسود از آمازون آورده شده، نقش صدای عقل را بازی می کند. چارلی و تماشاگر هر دو می دانند که نیت ها و سلیقه این کارگردان مشکوک و حتی فاجعه بار است. اما فشارِ مشهور ماندن، فشارِ جاودانه نگه داشتن تابستان برت ، او را وادار می کند به این چشم انداز پرزرق وبرق تن بدهد.

تردیدی نیست که این شخصیت ها نمونه های واقعی در دنیای بیرون دارند و فشار بهره برداری از اوج شهرت می تواند خردکننده باشد. تلاش فیلم برای ساختن یک فیلم دوره ای درباره لحظه ای که نه آن قدر دور است که نوستالژیک شود و نه آن قدر نزدیک که تازه بماند، جسورانه و قابل تحسین است. لحظه سرشار از عناصر خلاف جریان است: پالت رنگی گرم و اشباع شده که ما را به ذهن آشفته یک ستاره دعوت می کند؛ فیلم برداری پرتحرک و شبه مستند که واقعیت لرزان شهرت را منتقل می کند؛ و موسیقی تپنده ای از ای جی کوک که به خوبی با آشوب روایت درهم می آمیزد. چارلی حتی حاضر است خودش را به عنوان رییسی هیولاگونه بازی کند و با انتظارات مخاطب از یک فیلم تور کنسرتی بازی کند.

اما در نهایت، با وجود ایده های هوشمندانه، تیمی توانمند و نقشه ای نسبتاً محکم، فیلم ریسک کافی نمی کند. طنز اجتماعی خنثی، پراکندگی مضمونی و حتی تلاش نهایی برای ضربه ای تندتر، مانع از آن می شود که لحظه از چارچوب ساختار دقیقش فراتر برود. فیلم تفاوت میان شوخی ساختاری و خنده واقعی را به خوبی نشان می دهد؛ جایی که مثلاً یک شوخی خودآگاه درباره کارت اعتباری مخصوص طرفداران خاص، بیشتر هوشمندانه است تا خنده دار. حتی الکساندر اسکارسگارد با حضور عجیب وغریبش، بیشتر از دیالوگ ها خنده می گیرد. در کنار بازیگران باتجربه تر، خود چارلی گاه مکانیکی و محدود به پرسونای همیشگی اش به نظر می رسد.

با این حال، فیلم و بازی چارلی در لحظات آسیب پذیری بیشترین تأثیر را دارند: وقتی او تنهاست، با نشانه های گذر زمان در چهره اش مواجه می شود یا فروپاشی یکپارچگی هنری اش را در قالب رهایی بازتعریف می کند. اینجاست که پرسش های واقعی سر برمی آورند: چگونه می توان در اوج خواسته شدن، انسان ماند؟ با رسیدن به آرزوها، چه چیزی قربانی می شود؟ و بدون آن ها، ما که هستیم؟ لحظه این پرسش ها را مطرح می کند، اما به نظر می رسد به همین طرح سؤال رضایت می دهد؛ بی آنکه جسارت پیدا کردن پاسخ ها را داشته باشد.