پروفسور فقید عبدالمجید ارفعی، پژوهشگر برجسته و متخصص زبان های باستانی اکدی و ایلامی، ایلام شناس نامدار و از آخرین بازماندگان مترجمان خط میخی ایلامی در جهان و از مهم ترین کتیبه خوانان ایرانی روزگار معاصر، در 6 اسفند در تهران درگذشت.

وی پیش تر در گفت وگویی تصویری به ریشه یابی و بررسی واژه ایران پرداخته بود که در ادامه می خوانیم:

ما در اوستایی واژه ایران ویج داریم… به سرزمینی اطلاق می شده که پیشتر از آن محل سکونت ایرانی ها بوده. واژه خود ایران از کلمه اَریَه می آید و این arya که در نوشته های بیستون با آن روبه رو می شویم اول بار به معنی آزاده ، نجیب ، شریف و… است. داریوش خود می گوید من آریایی هستم، arya هستم.

می دانیم که در تاریخ سه قوم هستند که خود را به این عنوان خوانده اند: ایران، هند و ایرلند که هر سه قوم خودشان را arya خوانده اند. در قدیم رسم بوده که هر سرزمینی قومی که در آن ساکن بوده به اسم آن قوم شناخته می شده؛ وقتی من می گوییم پارس یعنی سرزمینی که پارس ها در آن زندگی می کنند.

ماد یعنی سرزمینی که مادها در زندگی می کنند؛ بنابراین به یک کشور اطلاق نمی شده، به ناحیه های مختلف اطلاق می شده. وقتی داریوش از 30-20 سرزمین در که در تصرف خود نام می برد که همه بخش هایی هستند مثلاً، منظور او از مکر ، مکران در پارس (پارسه) است… یا نواحی که الان خارج از ایران هستند مثل بابل، مصر و… که هر کدام به نام قوم ساکن در خود شناخته می شدند.