روباه های قرمز از یک حس مغناطیسی ویژه برخوردارند که به آن ها کمک می کند فاصله دقیق طعمه های پنهان را، به ویژه زیر برف یا در میان علف های بلند، تشخیص دهند.

به گزارش فرارو، پژوهشگران در بررسی رفتار شکار این حیوانات دریافتند موفق ترین جهش های آن ها معمولاً در جهتی مشخص نسبت به میدان مغناطیسی زمین و نزدیک به شمال مغناطیسی انجام می شود؛ هرچند تمایل ضعیف تری نیز به سمت جنوب دیده شده است.

بر اساس این یافته ها، روباه دو منبع اطلاعاتی را هم زمان ترکیب می کند: صدای موش در زیر زمین و نوعی نمایشگر قطب نمای درونی که از میدان مغناطیسی زمین ایجاد می شود.

روباه هنگام نزدیک شدن آرام به طعمه، به صدا گوش می دهد و هم زمان زمانی را تشخیص می دهد که زاویه منبع صدا با یک ویژگی ثابت در میدان مغناطیسی هم راستا می شود.

وقتی این دو نشانه با هم منطبق شوند، روباه در فاصله ای از پیش تنظیم شده و تکرارپذیر از طعمه قرار دارد. به همین دلیل می تواند هر بار تقریباً با جهشی یکسان حمله کند و حتی بدون دیدن حیوان، دقیقاً روی هدف فرود آید.

این نوع استفاده از مغناطیس حسی پدیده ای کم سابقه است. هرچند بسیاری از جانوران توانایی تشخیص میدان مغناطیسی زمین را دارند، اما اغلب موارد شناخته شده به جهت یابی یا مسیریابی مربوط می شود، نه اندازه گیری فاصله.

در مورد روباه، فرضیه پژوهشگران این است که میدان مغناطیسی زمین مانند یک فاصله یاب درونی عمل می کند؛ مشابه نشانگر هدف گیری خلبانان که نسبت به دنیای بیرون ثابت است و چارچوب مرجعی پایدار برای نشانه گیری فراهم می کند.