محمد علی فیاض بخش تحلیلگر سیاسی و پزشک، در یادداشتی در روزنامه اطلاعات نوشت:

سخنان اخیر یکی از مسئولان وزارت اقتصاد در تمسخر گونه عزاداری گروهی از بازماندگان جان باختگان مصداقی تأسفبار از نفرت پراکنی بود. در زمانی که باید همه تلاش ها، لااقل در بعد روانی و اجتماعی، در جهت تسکین آلام از دوسوی ماجرا باشد، فردی گمنام، اما صاحب منصب چنان سخنانی را بی پروا بر زبان براند و در برابر واکنش اعتراضی دیگران به این سخنانش، همچنان بر درشت گویی پای بفشارد، نشان از مرضی مزمن در بدنه دولت هاست، که گویی هرکه چندصباحی بر یک کرسی می نشیند، دیگر از گل انداختن بی محابای زغال زیر کرسی اندیشه نمی کند.

در خبری تأییدنشده شنیده شد که وزیر محترم اقتصاد دستور عزل او و رسیدگی به پیامد این سخنان را داد؛ بسیار خوب! اما تجربه زیسته ما این است که این عزل ها با سر و صدا انجام می شود و نصب بعدی آن فرد در منصبی دیگر، بدون سر و صدا صورت می گیرد.

این گونه صاحبان مناصب، نه درکی از هم دلی دارند و نه فهمی از بحران، و در نتیجه نه حس مسئولیت پذیری از پرگویی و ناسنجیده سخن گفتن. آنچه در شعف منصب، آن ها را در این سخنان، بی محابا و خالی از هرگونه ملاحظه می کند، دوام انگاری منصب شان است و بس.

کاش یک مسئول اقتصادی نظیر این فرد، لااقل این میزان درک از حساسیت منصبش می داشت، که جرقه بحران اخیر، اقتصادی بود و او نیز به سهم خودش و به اقتضای منصبش، خواسته و ناخواسته سهیم در شعله ور شدن آن.

…اما می دانید مشکل در کجاست؟ در یک امر ساده: درک ریشه ها و توانایی آسیب زدایی از شاخه ها !

نظریات مطرح جامعه شناسی در زمینه بحران های اجتماعی از نوع خیابانی، همه بر یک قول متفق اند که: این بحران ها دوام ندارند؛ لااقل در شکل و شمایل خیابانی اش. مهم این نیست که در دو طرف ماجرا چه کسانی ایستاده اند؛ مهم ناپایداریِ شکلیِ ماجراست. حال اگر کسانی هنگام فرونشست این شکل از بحران، دوباره خاکسترها را کنار بزنند و التهابات را شعله ور کنند، مصداق طعمه جویانی هستند که دیر رسیده اند و از بقایای طعمه ها لقمه می جویند.