یک سال از واگذاری ایران خودرو به بخش خصوصی گذشت؛ انتقالی که با پرسش ها و تردیدهای بسیاری همراه بود.

آیا مدیریت جدید توانسته به وعده ها عمل کرده و به نگرانی مخالفان واگذاری در عمل پاسخ دهد؟

آنچه در عمل رخ داد: در شرایطی که کل صنعت خودرو 11.4 درصد کاهش تولید را تجربه کرد، ایران خودرو با رشد 12 درصدی به 517 هزار دستگاه رسید و 98 درصد برنامه ها را محقق کرد. سهماین مجموعه از بازار به 58 درصد در خودروهای سواری و تجاری و 63 درصد در سواری رسید

آنچه در عمل رخ داد: صف مضاعف ثبت نام و تحویل، سال ها نماد ناکارآمدی بود. اما تعهدات معوق به نزدیک صفر رسید که در سالهای گذشته چنین موضوعی بی سابقه بود.

آنچه در عمل رخ داد: ایران خودرو در دوران مدیریت بخش خصوصی 20 ایراد ری را و 6 ایراد مزمن تارا را رفع کرد. طول گارانتی خودروها با اعتماد به ارتقای کیفیت افزایش یافت، خودروهای با عیب موتور یا گیربکس کامل تعویض میشوند و جرائم تأخیر 56 درصد کم شد.

این سه محور فقط بخشی از تصویر است؛ توسعه محصولات هیبریدی، مسئولیت های اجتماعی در بحران ها و بازتعریف رابطه با تأمین کنندگان نیز در کارنامه دیده می شود.

پرسش کلیدی: اینها بهبود مقطعی است یا تغییر عمیق؟

مدیران خودروسازی دولتی در چهار دهه گذشته، مجری برنامه های سیاسی و غیرتجاری بودند که در اغلب مواقع به سود شرکت نبود. انتصاب از سوی دولت، ابتکار عمل را از آنان می گرفت و هر تغییری در بروکراسی طولانی بی اثر می شد. با تغییر دولت و وزاری صمت نیز سیاست ها مجددا تغییر می کرد. در مقابل، مدیریت جدید ایران خودرو با تفویض اختیار، چابکی و انعطاف در برابر بازار، سرعت عمل را به دارایی اصلی تبدیل کرد.

ناظران معتقدند این تحول، شروع یک تغییر بنیادین است، اما پایداری آن باید در برابر نوسانات اقتصادی و طول زمان اثبات شود.