سید مسعود رضوی در اطلاعات نوشت: آنچه در روزهای گذشته در دانشگاه های بزرگ تهران و شهرهایی چون مشهد و اصفهان و برخی دیگر از شهرها رخ داده و بازتاب رسانه ای گسترده داشته است، اعتراضات و مسائلی است که پیامد وقایع دی ماه و تابعی از شرایط کنونی کشور ماست. تحریکات خارجی از یک سو و مشکلات اقتصادی از سوی دیگر بر انباشتی از مطالبات و مشکلات قدیمی افزوده است و یکباره در زیر سایه جنگی محتمل که خاورمیانه و وطن گرامی را تهدید می کند، به نمایش در می آید.

دانشگاه می باید مرکز بحث و گفتگو و تشکل های سیاسی و فرهنگی باشد. تنوع و تکثر، از ویژگی های اصلی دانشگاه است. علاوه بر این، دانشگاه می باید براساس یک سازوکار درونی و بدون هرگونه مداخله و فشار خارج از نظام آموزش عالی و فرهنگِ آکادمیک تداوم یابد و اگر چنین تشخص و شخصیتی نداشته باشد، عملا آلت دست گروه ها و نهادهای سیاسی و امنیتی و جریان های قدرت در مقاطع مختلف خواهد شد. اعمال نفوذ هر یک از این جریان ها، می تواند چنان تغییرات و اثراتی بر ماهیت دانشگاه و هویت استادان و دانشجویان بگذارد که خروجی آن بر ضد منافع ملی و تخصص های مورد نیاز مملکت باشد.

بورسیه ها و سهمیه ها و توصیه ها و دخالت شوراهای مختلف و وجود دفاتر غیردانشگاهی و نهادهای غیرمرتبط با دانشگاه و برگزاری مراسم و حضور دائم و استقرار افراد نامرتبط با دانشگاه در این محیط، روح علمی را در آن خدشه دار می کند و به تدریج خشم و ناامیدی را در دانشجویان و استادان دامن می زند.

کمیت گرایی و نبودن چشم اندازهای امیدبخش برای جوانانی که احساس می کنند شغل مناسبی نخواهند یافت و در حین تحصیل هم با قوانین دست و پاگیر و مشکلات معیشتی یا خانوادگی و روحی روبه رو هستند، مزایای تحصیل آموزش عالی را از آن ها سلب می کند و راه نامناسب عصیانگری و اعتراض و نهایتاً اغتشاش و خشم بی مهار را پیش روی آن ها قرار می دهد. اگر تعلیق شوند یا از تحصیل محروم شوند یا نیروهای برخوردکننده در دانشگاه ها با آن ها درگیر شوند، جملگی تبعات دیگری دارد که در وقت و جای دیگر در جامعه بروز خواهد یافت و هزینه آفرین خواهد شد.

به گمان من، در دانشگاه هم یک ناترازی بزرگ داریم. مثل آب و برق و سوخت و فرونشست زمین و… و این تهدیدی است که در این شرایط بحرانی تشدید شده و به مشکلات پسا دی ماه افزوده است. مخاطره بزرگ آنجاست که در غیاب تشکل های اصیل و سخنگویان مصلح و منتقد و منطقی، پوپولیسم خیابانی همچون ویروسی خطرناک به دانشگاه راه یافته، که نه مذهب، نه علم، نه حرمت پرچم و ملیت و نه مصالح کشور را درک نمی کند. بی احترامی فراگیر شده و آنچه تحت عنوان ناسزا و فحاشی، مدتی در خیابان شنیده می شد، در گوشه و کنار دانشگاه هم شنیده می شود و از آن بدتر، ندای شوم سلطنت طلبی و شعارهایی که دون شان و منزلت دانشگاهیان مملکت بزرگ و گرامی ماست. فرهنگ ایران، هیچگاه دستخوش چنین اهانتهایی نبوده، مگر از سوی یک اقلیت اراذل و اوباش که خود را مدتی متولی سیاست هایی کردند و به ملیت و فرهنگ تاختند و برخی از اهل فرهنگ را به قتل رساندند و سلاخی کردند.

بی تردید، در این شرایط حاد، باید چاره ای اندیشید به گمان اینجانب، دانشجویان با هر شعار و رفتاری نباید از دانشگاه رانده و خارج شوند. آن ها باید در همان محیط، در فضایی کنترل شده شعار دهند و افرادی ذیصلاح و معقول و معتبر با آنان وارد گفتگو و تعامل شوند تا شرایط بحرانی کشور را به آن ها منتقل کرده و جمع تندرو و بی منطق را از اکثریت ایران دوست و دانشجویان عاقل تر جدا سازند. این کار، دشوار و نیازمند شکیبایی و حوصله ای بیش از معمول است و با توجه به تهدیداتی که ایران را در بر گرفته، نوعی از خودگذشتگی و تدبیر عاجل هم محسوب می شود.

به هر حال، کشور که از این گذرگاه تاریخی با توکل به خداوند و عقل و درایت و باریک بینی سیاستگران عبور کند، اصلاحات بزرگ لازم خواهد آمد. مرجعیت احزاب و نقدها و تشکل های سیاسی رقیب و حتی مخالف جریان های اصلی سیاست در کشور باید به داخل منتقل شود تا صدای شوم خارجی و مدعیات سلطنت طلبان و تجزیه طلبان و آرزومندان حمله به ایران به گور تاریخ سپرده شود.

باید سیما و صدا و ده ها شبکه ماهواره ای قانونی و آزاد در کشور فعال شود و صدای ننگین شبکه های مزدور اسراییلی و امریکایی و دیگر بیگانگان را با لحن و منطق و هنر و دانشوران راستین ایرانی در هم کوبد. چرا صدها و هزارها هنرمند و اقتصاددان و جامعه شناس و ادیب و روانشناس و فلسفه دان و حتی گزارشگر محبوب ورزشی مردم نباید صدایی در رسانه حکومتی داشته باشند. این انحصار برای چیست؟ مردم چرا باید هزینه و حقوق رسانه ای را بپردازند که صدای آن ها و تصویر آن ها نیست! دانشگاه، خود باید صداوسیمایی داشته باشد که استادان و بزرگان و هنرمندان برجسته در آن بدرخشند، نه آنکه خانه نشین باشند یا بکوچند.

اعتراضات دانشگاه تابعی از خیابان و دیگر نقاط جامعه است و چند روز دیگر فروکش خواهد کرد. باید مراقب بود که خونی ریخته نشود و مسئولان با سعه صدر، از اخراج و تعلیق دانشجویان بپرهیزند. جوانانی خشم خود را ابراز کرده اند و تخلیه شدند. اگر از خانه بیرونشان کنید، آنگاه به جای شعار، سنگ و آتش و تباهی برای خود، خانواده و جامعه به بار خواهند آورد. اصلاحات و نرمش و مدارا با مردم را از همین جا آغاز کنید. آن هم زیر سایه تهدیدی که دشمنان ایران، می خواهند در خیالات بیهوده خویش به ماندگارترین و عزیزترین میهن جهان تحمیل کنند.

ادیب پیشاوری فرماید:

این مثل اندر جهان، از همه شهره تر است/ رشته اگر چه دراز، سر سوی چنبر بَرَد

سنت یزدان چنان، رفت درین روزگار/ هر که بَد آغاز کرد، از بد کیفر بَرَد

خصم ز بهر تو کاشت، تخمِ بداندیشی اش/ هر که چنین تخم کاشت، نیز چنین بَر بَرَد