فرارو- چهارشنبه، ششم اسفند 1404 مصادف با هفتمین روز از ماه مبارک رمضان است. روزی که زمان مناسبی است تا بهترین ها را از خداوند بخواهید.

دعای این روز بر چهار اصل اساسی استوار است. در این مناجات با خدا می خوانیم.

اللَّهُمَّ أَعِنِّی فِیْهِ عَلی صِیامِهِ وَقِیامِهِ،

وَجَنِّبْنِی فِیْهِ مِنْ هَفَواتِهِ وَآثامِهِ،

وَارْزُقْنِی فِیْهِ ذِکْرَکَ بِدَوامِهِ،

بِتَوْفِیقِکَ یا هادِیَ المُضِلِّینَ.

نخست؛ تمرین ماندن در مسیر

انسان می پذیرد که در مسیر نهایت الهی، فقط اراده فردی کافی نیست. روزه گرفتن، شب را به عبادت گذراندن و پرهیز از خطا، هر سه نیازمند نوعی پشتیبانی است، منظور همان توفیقی است که خداوند به بنده هایش می دهد. بنده همچنان از خداوند می خواهد او را از لغزش هایی دور کند که ممکن است تبدیل به عادت شوند. در واقع رمضان همان موهبت الهی است تا این زنجیره عادت را قطع کند.

دوم؛ ذکر مداوم راهی برای آرامش

ذکر گفتن دائم همان چیزی است که دل آشفته را آرام می کند. وقتی انسان در میانه فشارهای زندگی و نگرانی های آینده ذکر و یاد خداوند تنها چیزی که به او تعادل می دهد. با این حال این تمرین نباید فقط رمضان محدود شود بلکه باید همیشگی و دائمی باشد.

سوم، شب هایی که سرنوشت می سازند

شب های رمضان فرصتی است برای خلوت صادقانه و بی واسطه با خداوند. فرصتی که در طول سال کمتر به وجود می آید. بیدار شدن در زمان سحر به معنای این است که انسان در سکوت شب حقیقت را پیدا کند.

چهارم؛ درهای هدایت همیشه باز است

عبارت یا هادی المضلین یادآور امید است. به معنای اینکه حتی اگر انسان در گذشته دچار لغزش شده باشد، رمضان همان فرصتی است تا به مسیر الهی برگردد.

در نهایت دعای روز هفتم نشان می دهد که مسیر الهی بر چهار چیز بنا شده؛ یاری در عمل، دوری از خطا، استمرار در یاد خدا و امید به هدایت. در واقع غافل نشدن از امید و رحمت الهی همان چیزی است که بنده را نجات می دهد.