در طول قرن ها و در سراسر جهان، قبرهای افراد عادی یا شخصیت های مشهور گاهی به بوم هایی بدل شده اند برای نمایش احساس، نبوغ و بعضی اوقات عجیب ترین خلاقیت ها. از قفس های آهنی دوران ویکتوریا در اسکاتلند گرفته تا یادبودهای زیر آب در عمق 18 متری اقیانوس اطلس؛ داستان پشت این آرامگاه ها نیز به اندازه تصویرشان شگفت انگیز است.

این نمونه ها نشان می دهند که آرامگاه ها نه تنها مکان دفن مردگان، بلکه صحنه ای برای داستان سرایی، عشق، خلاقیت و یادآوری تاریخ انسان نیز هستند.

در قبرستانی قدیمی در هلند، سنگ مزاری دیده می شود که دو دست سنگی را نشان می دهد که از دیواری آجری عبور کرده و به هم چسبیده اند. این یادبود متعلق به یک سرهنگ پروتستان و یک اشراف زاده کاتولیک است که در 1842 ازدواج کردند و باوجود مخالفت جامعه، تا پایان عمر با هم بودند. حتی پس از مرگ، زن خواست تا در کنار همسرش دفن شود و نتیجه، تصویری قدرتمند و بی صدا از یک عشق جاودان است.

در قبرستان Rushes در انتاریو، سنگ قبر دو زن، هنریتا و سوزانا بین، سال ها رمزآلود باقی ماند. دکتر ساموئل بین در 1867 این سنگ را به عنوان یادبود دو همسرش نصب کرده بود، اما پیش از آشکار کردن رمز، در حادثه ای غرق شد. تا دهه 1970، یک زن 94 ساله بالاخره رمز پیچیده روی سنگ را کشف کرد که عشق و یادبود بی نظیر دکتر به همسرانش را روایت می کرد: دو همسر خوب که هیچ مردی نداشت، آنها هدیه ای از سوی خدا بودند و اکنون در بهشت اند .

الن فورد، مادری که دختر ده ساله اش فلورنس را در اثر تب زرد از دست داده بود، قبر او را طوری طراحی کرد که شامل یک پلکان و پنجره شیشه ای باشد تا در طوفان ها کنار دخترش بنشیند. این آرامگاه، نشان دهنده عشقی بی پایان و بی وقفه میان مادر و فرزند است.

در گورستان پرلاشز، مجسمه ای سنگی مردی را نشان می دهد که چهره همسرش را در دست دارد، نمادی از وفاداری بی حد و مرز به معشوق. این تصویر بیانگر خواسته نهایی مرد است: اینکه برای همیشه به چهره همسرش نگاه کند.

در قرن 18 و 19، به دلیل کمبود اجساد برای دانشجویان پزشکی، امکان ربوده شدن اجساد وجود داشت و به همین دلیل برخی خانواده ها از قفس های آهنی سنگین برای حفاظت از آرامگاه عزیزانشان استفاده کردند. این قفس ها، که هنوز هم در اسکاتلند قابل مشاهده اند، یادآور رابطه پیچیده میان پیشرفت علمی و احترام به انسان ها هستند.

یادبود تازاکورته در 18 متری زیر اقیانوس اطلس قرار دارد و یاد 40 کشیشی را زنده نگه می دارد که در 1570 توسط دزدان دریایی کشته شدند. قرار دادن یادبود در محل واقعی فاجعه، حسی از سکوت و تقدس بی همتا به آن می بخشد.

سندرا وِست، زنی ثروتمند بود که خواست پس از مرگش در لباس شب سفید در خودروی فراری 1964 خود دفن شود. این تصمیم عجیب که توجه رسانه ها را جلب کرد، نمونه ای از سبک خاص زندگی بود که در مرگ هم به نوعی خود را نشان داد.

مجسمه ای در قبر ژول ورن، نویسنده علمی-تخیلی، او را در حال برخاستن از خاک نشان می دهد، نمادی از تخیل بی مرز و داستان سرایی او که حتی پس از مرگ ادامه دارد.

سنگ قبر او به شکل شمعی در حال ذوب طراحی شده است، یادآور شجاعت و فداکاری او در محافظت از کودکان در دوران جنگ جهانی دوم.