هرگز قابل پیش بینی نباشید این مهم ترین اصل ترامپ است؛ موضوعی که دال مرکزی کتاب او هنر معامله است. به نظر می رسد یک نسخه از این کتاب در اختیار پایگاه هایی مثل فیگارو و آکسیوس قرار گرفته است.

به گزارش فرهیختگان، روز گذشته روزنامه فرانسوی فیگارو گزارش عجیبی منتشر کرد که بیشتر شبیه به سبد متنوعی از دروغ های راهبردی بود. نخست، درهم کشیدن انسجام ملی و دوم شلیک اطلاعات غیرواقعی ضدونقیض به منظور غبارآلودکردن اتمسفر اطلاعاتی ایران.

به موازات این گزارش، خبر عجیب دیگری نیز منتشر شد که مدعی خروج محمد خاتمی، رییس دولت اصلاحات از کشور بود. موضوعی که بلافاصله تکذیب شد و حتی صحبت هایی از سوی خاتمی با محوریت انسجام ملی انتشار یافت. این اولین بار نیست که ترامپ هم زمان با مذاکره، نمایش های میدانی و رسانه ای را پیش می برد؛ اما نکته مهم اینجاست که بدانیم این گزارش های رسانه ای مهم ترین لایه از دکترین تسلیم تحمیلی ترامپ است.

گزارش منتشرشده در روزنامه فرانسوی فیگارو با طرح ادعایی عجیب مبنی بر انتقال عملی اختیارات ریاست جمهوری به علی لاریجانی، مستقیماً مرجعیت اجرایی کشور را هدف قرار داد. این گزارش با اتکا به منابعی که آن ها را آگاه می نامد، مدعی است که مسعود پزشکیان رییس جمهور ایران، از دایره تصمیم گیری های کلان کنار گذاشته شده و علی لاریجانی به عنوان دبیر شورای عالی امنیت ملی، اکنون عملاً سکان هدایت کشور را در دست دارد.

این سناریوسازی فراتر از ارائه فکت غلط، یک پروژه مشروعیت زدایی است. با برجسته کردن این ادعا که رییس جمهور هیچ کاره است ، رسانه تلاش می کند پیوند میان رأی مردم و حاکمیت را سست نشان داده و تصویر یک دولت موازی یا حاکمیت دوگانه را در ذهن مخاطب حک کند.

عمق فاجعه بار این روایت زمانی آشکار می شود که فیگارو به بازخوانی یک سناریوی تخیلی تحت عنوان کودتای نافرجام روحانی -ظریف می پردازد. گزارش مدعی است که درست در اوج ناآرامی های دی ماه ایران، حسن روحانی و محمدجواد ظریف با همراهی تعدادی از روحانیون قم و عناصری از سپاه پاسداران، تلاشی را برای تغییر ساختار تصمیم گیری آغاز کردند. فیگارو مدعی است که این طرح تنها به دلیل مخالفت علی لاریجانی شکست خورده است.

این روایت با ذکر جزییاتی نظیر حبس خانگی چندروزه روحانی و ظریف و بازداشت چهره های اصلاح طلب، سعی دارد شکافی در بدنه حاکمیت القا کند. هدفش هم ایجاد حس بی اعتمادی در میان لایه های مدیریتی و تضعیف انسجام ملی است. همچنین یک هدف مهم دیگر نیز پشت این پروژه است. با القای اینکه در ایران کودتای ناموفقی صورت گرفته و ترکیب آن با بخش های دیگر گزارش، دست نیروی مهاجم برای حمله به کشور باز می شود و یک بال مشروعیت حملات را به حرکت درمی آورد.

در ادامه نام علی شمخانی، دبیر شورای دفاع نیز به عنوان یک عضو هم رده با لاریجانی مطرح شده تا سبد جایگاه های مهم فیگارو تکمیل شود. این تاکتیک برای این است که مخاطب تصور کند در مرکز قدرت ایران، هیچ کس به دیگری اعتماد ندارد و کشور در آستانه یک فروپاشی ساختاری از درون است. همه این تاکتیک ها ریشه در افکار شناخته شده ترامپ دارند که در کتاب هنر معامله به تفصیل درباره اش توضیح داده است.

برای فهم دقیق چرایی هم زمانی این گزارش ها با تحولات سیاسی، باید به کتاب هنر معامله دونالد ترامپ رجوع کرد. این کتاب مانیفست یک نبرد روانی برای تسلیم کردن طرف هاست. ترامپ در کتابش بر اصولی تأکید می کند که رسانه های جریان اصلی اکنون در قبال ایران به کار بسته اند.

اولین اصل، بزرگ فکرکردن است. ترامپ سخنان تکراری زیادی دارد که یکی از مشهورترین آن ها we make a big deal به معنی ما معامله بزرگی انجام دادیم است. رییس جمهور آمریکا به دنبال یک - به قول خودش - معامله بزرگ است که نه تنها برنامه هسته ای، بلکه توان موشکی و ارتباطات منطقه ای ایران را شامل شود.

گزارش فیگارو با القای اینکه ایران در وضعیت کودتای داخلی و فروپاشی ساختاری است، در واقع می خواهد این موازی کاری با واشنگتن را پی بگیرد که ایران در موضع ضعف مطلق است و اکنون زمان مطالبه آن معامله فرا رسیده است. با این حال استیو ویتکاف در مصاحبه اخیر خود فاش کرد که ترامپ به او گفته: متحیرم که چرا بااین همه فشار ما و امکانات و نیروهای نظامی که به منطقه فرستادیم ایران تسلیم نمی شود.

اصل دیگر ترامپیسم، بزرگ نمایی همان نمایش قدرت است. ترامپ معتقد است برای جلب نظر مردم و فشار بر حریف، باید از اغراق به عنوان یک ابزار استفاده کرد. گزارش فیگارو درباره کودتای داخلی دقیقاً مصداق همین اغراق است؛ آن ها یک نقل قول داخلی معمولی در ایران - که بلافاصله تکذیب شد - را به یک درگیری تمام عیار در سطح سران نظام تبدیل می کنند تا اهرم فشار ایجاد کنند.

ترامپ چند بار گفته بدترین کار، مشتاق به نظررسیدن است. رسانه ها با تکرار پالس های ضدونقیض درباره جنگ وصلح، سعی می کنند ایران را طرف مشتاق و نیازمند به توافق جلوه دهند. وقتی یک روز از آمادگی برای جنگ سخن می گویند و روز دیگر لاریجانی را در حال تدوین طرح های جایگزین برای صلح معرفی می کنند، در واقع در حال اجرای تکنیک غیرقابل پیش بینی بودن هستند.

این پیش بینی ناپذیری، ابزاری برای ایجاد خستگی استراتژیک در طرف مقابل است. ترامپ در کتابش می گوید: از رسانه ها به عنوان بلندگو استفاده کن. گزارش هایی مانند آنچه در فیگارو دیدیم، نقش همین بلندگو را بازی می کنند تا ثبات ذهنی مسئولان و جامعه را برهم بزنند. آن ها می خواهند با ایجاد نوسانات خبری لحظه ای، هزینه تصمیم گیری مستقل را برای ایران بالا ببرند. این دکترین تلاش می کند این حس را القا کند که هیچ ثباتی در ایران وجود ندارد و تنها راه خروج از این وضعیت، تن دادن به شرایطی است که ترامپ بر میز معامله می گذارد. رسانه های غربی با اجرای این تاکتیک، عملاً به پیاده نظام دکترین هنر معامله تبدیل شده اند تا با ایجاد غبار در فضای سیاسی، مسیر را برای باج خواهی های آتی هموار کنند.

یکی از ظریف ترین و درعین حال خطرناک ترین لایه های عملیات روانی در گزارش فیگارو و مشابه آن که این روزها تعدادشان کم نیست، حرکت به سمت داخلی سازی بحران ها است. این راهبرد می کوشد فشار های بین المللی و تحریم های سنگین علیه ایران را از کانون توجهات خارج کند. رسانه های غربی با اصرار بر جنگ قدرت در تهران ، کودتای نافرجام و بی کفایتی اجرایی رییس جمهور ، سعی دارند تمام مشکلات معیشتی و اقتصادی مردم ایران را محصول مستقیم اختلافات داخلی جلوه دهند. در این سناریو، نقش مخرب فشار حداکثری آمریکا و تروریسم اقتصادی غرب به کلی سانسور می شود.

اظهارات اخیر ترامپ مبنی بر دسترس ناپذیری رهبر ایران برای مذاکره و گفت وگو [با خودش] در همین پارادایم تحلیل می شود.

این استراتژی با هدف جابه جایی جایگاه متهم و شاکی در افکار عمومی طراحی شده است. وقتی مخاطب ایرانی و جهانی مدام با اخباری مواجه می شود که مدعی است مشکل اصلی ایران، نزاع میان لاریجانی و پزشکیان است یا رییس جمهور توسط هسته سخت قدرت کنار گذاشته شده ، به تدریج به این باور تحمیلی می رسد که منشأ تمام بن بست هاعدم کفایت در داخل است. تبرئه آمریکا از عواقب تحریم ها، مقدمه ای است برای اینکه در هرگونه مذاکره احتمالی، ایران در موضع ضعف اخلاقی و سیاسی قرار گیرد. هدف این است که به مردم القا شود: اگر توافقی حاصل نمی شود، به خاطر کارشکنی های داخلی و جنگ قدرت است، نه زیاده خواهی های واشنگتن.

وقتی بخشی از جامعه تصور کند که دشمن اصلی در داخل است، نتیجه اش می شود تسلیم در برابر مداخله خارجی تا به زعم خود از شر بحران های داخلی خلاص شود. این دقیقاً همان نقطه ای است که نشان می دهد عملیات روانی آن چنان که می خواسته، کار کرده است.

یکی از نمونه های بارز تاکتیک تولید وحشت، انتشار خبر کذب خروج محمد خاتمی، رییس دولت اصلاحات از کشور بود که بلافاصله تکذیب شد. جالب است که در همان لحظات خبر صحبت های خاتمی منتشر شد که در آن ابراز امیدواری کرده بود آمریکا و ایران با درک انگاره ها و انگیزه های خطرناک اسراییل، در دام توطئه ای که آتش آن به نحوی همه جهان را خواهد گرفت، نیفتند.

هدف از این شایعه القای حس فرار چهره های سیاسی بود. این رویکرد در روزهای جنگ 12روزه نیز پیاده شد و طبق گفته مقامات کشور، تماس هایی با برخی از آن ها برای خروج از کشور صورت گرفته بود.

این شایعات زرد یک نقطه مشترک با گزارش های فیگارو و اینترنشنال دارد و آن هم اینکه هر دو پروژه می خواهند بگویند مرکزیت قدرت در ایران از دست رفته و هر کسی به دنبال راهی برای نجات خویش است.

در سناریوی احتمال جنگ میان ایران و آمریکا موضوعات عجیب وغریب زیادی فعالند، از جمله شاخص پیتزای پنتاگون . روز گذشته خبرنگار فاکس نیوز از پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا در این باره پرسید: یک حساب کاربری در X وجود دارد که سعی می کند بر اساس میزان شلوغی پیتزافروشی های اطراف پنتاگون، اقدام نظامی را پیش بینی کند… آیا شما به این فکر کرده اید که شاید فقط به سلف غذاخوری بروید؟

هگست در پاسخ گفت: از آن حساب خبر دارم. به رفتن به سلف فکر نکرده بودم. اما به این فکر کرده ام که در برخی شب ها مقدار زیادی پیتزا سفارش بدهم تا همه را گیج کنم. مثلاً یک شب جمعه وقتی تعداد زیادی سفارش از پیتزا دومینو ببینید، ممکن است فقط من باشم که از یک اپلیکیشن سفارش داده ام تا کل سیستم را به هم بریزم. این طوری همه را در حالت حدس وعدم تعادل نگه می داریم.

گزارش ها و خبرهای دروغینی مذکور بخشی از معماری امنیتی دشمن برای نفوذ به لایه های ادراکی جامعه ایران محسوب می شوند تا مغز ملی ما را ضعیف کنند. ما باید بپذیریم که در این بازی، دشمن از هنر معامله به عنوان ابزاری برای جنگ استفاده می کند و هدف غایی او چیزی جز درهم شکستن انسجام حاکمیتی و اراده ملی نیست.

در این نبرد روایت ها، پیروزی با طرفی است که با رصد ناوگان های واقعی دشمن، اجازه نمی دهد غبار اخبار فیک، دیدگانش را تیره کند و باتکیه بر انسجام داخلی، سدی محکم در برابر تروریسم خبری ایجاد می کند.