چه کسی بالاترین شانس را در میان جمهوری خواهان برای شرکت در انتخابات 2028 دارد؟ این دیگر تنها سؤال تحلیلگران نیست.

به گزارش شرق، آن طور که آکسیوس گزارش کرده، دونالد ترامپ، رییس جمهور ایالات متحده، یک بازی جدید برای اتاق فکر و مشاوران خود راه انداخته برای اینکه بداند آن ها چه کسی را برای انتخابات 2028 ترجیح می دهند و بین مارکو روبیو، وزیر خارجه و جی دی ونس، معاون اول رییس جمهور، کدام یک شانس بالاتری دارند؟ سؤال ترامپ نشان دهنده رویکردی است که جمهوری خواهان نزدیک به او دارند. برای آن ها دور سیاست مداران نخبه به پایان رسیده است و حالا زمان، برای روی کارآمدن مردان جوانی که رسانه را در مشت خود می گیرند، ظاهری شسته و رُفته داشته و به آمریکای بزرگ باور دارند، مناسب است.

ونس و روبیو که با یکدیگر دوستی نسبتا صمیمانه ای دارند، دو چهره محبوب نزدیک به ترامپ به حساب می آیند. جی دی ونس که خود را فرزند طبقه کارگر دانسته، همسری هندی تبار دارد و با ایده های راست گرایانه ترامپ مشکلی ندارد. او هرچند در گذشته منتقد رییس جمهور بوده اما حالا از وفادارترین چهره های نزدیک به او به حساب می آید. مخالفان ونس او را مردی پوپولیست می دانند.

این در حالی است که دوستدارانش از او به عنوان مردی روشنفکر یاد می کنند. با همه اینها به نظر می رسد در سال های پیش روی باقی مانده از دولت ترامپ، اگر اقتصاد با فرمان پوپولیستی ونس پیش برود و شهروندان جمهوری خواه را راضی نگه دارد، او بدون شک وارث بلامنازع دونالد ترامپ در انتخابات 2028 خواهد بود. اما اگر تنش های بین المللی بالا بگیرد و نیاز به یک مرد قدرتمند که جهان را شناخته و با دیپلماسی آشنا باشد، احساس شود، نگاه ها به سمت اتاق روبیو در وزارت خارجه خواهد چرخید.

در سیاست هر روز می تواند نقطه عطف باشد. به همین خاطر است که پیش بینی ها درمورد انتخاباتی که نزدیک به سه سال بعد برگزار خواهد شد، دشوار و ساده لوحانه است. با همه اینها ترامپ کسی نیست که شانس خود را برای نفوذ در میان جمهوری خواهان از دست داده و فرمان را به دیگران واگذار کند. به همین خاطر است که او از همین حالا با پرسیدن سؤالاتی به آن ها پرداخته و در حال جاانداختن این موضوع است که جی دی ونس و مارکو روبیو، چهره های بعدی حزب خواهند بود. این دو مرد، دو مسیر متفاوت برای یک مقصد واحد هستند: حفظ قدرت در دست جمهوری خواهان.

یکی با تکیه بر خشم طبقه کارگر و دیگری با تکیه بر نفوذ دیپلماتیک. در نهایت، این تنها ترامپ نیست که آینده را تعیین می کند. این رقابت پنهان میان این دو یار دیرین و رقیب فرداست که آمریکای 2028 را ترسیم خواهد کرد.

هم ونس و هم روبیو هر دو با استفاده از مخالفت با ترامپ شناخته شدند. روبیو همان فردی است که زمانی از سوی ترامپ مارکو کوچولو خوانده می شد. این لقب به زمانی برمی گردد که روبیو قصد داشت تا در سال 2016 با ترامپ رقابت کند. ونس هم اوضاع بهتری نداشت. بین سال های 2016 تا 2017، معاون اول فعلی منتقد جدی رییس جمهور آمریکا بود.

ونس که با کتاب معروفش مرثیه هیل بیلی به شهرت رسید، معتقد بود ترامپ با وعده های توخالی در حال فریب دادن طبقه کارگر سفیدپوست (یعنی همان مردمی که ونس از میان آن ها آمده بود) است. او فکر می کرد ترامپ دارویی مخدر برای دردهای جامعه است که فقط درد را تسکین می دهد اما آن را درمان نمی کند. برخی از اسناد نشان می دهند که دشمنی ونس با ترامپ آن قدر ریشه داشته که القاب ناخوشایندی را به او نسبت می داده است.

ونس از آن چهره قدیمی فاصله گرفته است. بسیاری حالا او را ایدئولوگ جنبش ماگا می دانند. او نمی خواهد ایالات متحده آمریکا پلیس جهان باشد یا هزینه های جنگ را در دوردست بپردازد. جی دی ونس مدت هاست که از میانه روها به شدت دور شده؛ باوجوداین توانسته است در میان دوستداران سرسخت دونالد ترامپ برای خود محبوبیت کم نظیری را دست وپا کند.

با همه اینها صراحت ونس که گاه به بی ادبی و وقاحت هم نسبت داده می شود، باعث شده تا جمهوری خواهان میانه رو، کمترین میلی به اینکه او چهره حزب باشد، نداشته باشند. برای طرفداران ونس او رهبر معنوی جنبش ماگا با تمام سخت گیری هایش به حساب می آید. خاصیت ونس این است که با شعارهای مرتبط با معیشت وارد گود شده است و از همین بابت می تواند همان گروه هایی را که در 2024 به ترامپ رأی دادند، با خود همراه کند. در کنار این ویژگی ها، محافل امنیتی آمریکایی ونس را جدی نمی گیرند. به اعتقاد آن ها او می تواند متحدان آمریکا را حتی بیش از ترامپ ناامید کرده و ناتو را بیش از همیشه به خطر بیندازد.

مارکو روبیو، برخلاف ونس ساختار سیاسی را بهتر می شناسد. او هرچند کمتر از ونس مورد علاقه دونالد ترامپ است؛ اما کماکان جزء چهره های قابل اعتماد و محبوب رییس جمهور به حساب می آید. روبیو که سکان سیاست خارجی ایالات متحده را در دست دارد، رویکردی خشمگینانه در برابر حکومت های کمونیستی در آمریکای جنوبی و لاتین دارد و معمار بحران ونزوئلا دانسته می شود. سیاست مدار پنجاه وچندساله با ریشه کوبایی، نه تنها قواعد بازی سیاسی را بلد است؛ بلکه به خوبی رگ خواب ترامپ را هم پیدا کرده است.

روبیو می کوشد ترامپیسم را با عقلانیت نهادی پیوند بزند. این امر در میان اطرافیان دونالد ترامپ چندان مرسوم نیست. درعین حال مارکو روبیو برای لاتین تبارهایی که حالا وزنه تعیین کننده ای در انتخابات هستند، یک قهرمان به حساب می آید. شانس روبیو در این است که او می تواند هم زمان هم دل ناسیونالیست ها را به دست آورد و هم لرزه بر اندام متحدان سنتی آمریکا در اروپا نیندازد و اروپا را هراسان نکند.

او چهره جالبی در راست جدید است که می خواهد شانس خود را در ابعاد بزرگ تر هم امتحان کند. اما چالش بزرگ روبیو این است که آیا در میان هوادارانی که به تندروی پاداش می دهند، یک سیاست مدار واقف به بازی ها و ابزارهای سیاسی می تواند محبوب تر از یک شورشی مثل ونس باشد؟

روبیو فرصت زیادی برای اینکه پایگاه سنتی جمهوری خواهان را به خود نزدیک کند، ندارد. او همین حالا عملکرد درخورتوجهی را ارائه کرده است و در نقطه ای قرار گرفته که ممکن است بتواند برخلاف مقامات دولت نخست دونالد ترامپ، آینده سیاسی درخورتوجهی را برای خود بسازد.