فرارو- در این روزهای اسفند 1404، لحظه های غروب زیبایی دیگری دارد، چرا که سفره افطار ماه مبارک رمضان در خانه ها پهن شده و انسان بیش از هر لحظه دیگری آماده گفتگو با خداست. دعای افطار همان چیزی که در این لحظات رشته اتصال میان بنده و خداوند می شود.

این دعا فقط کنار هم قراردادن واژه ها نیست، بلکه اعترافی صادقانه به ضعف خود در برابر خداوند و امید به رحمت بی پایانش است. در واقع افطار بیش از آنکه رها شدن از تشنگی و گرسنگی باشد، رهایی از غفلت بنده نسبت به خدا است.

اللَّهُمَّ لَکَ صُمْتُ وَ عَلَی رِزْقِکَ أَفْطَرْتُ وَ عَلَیْکَ تَوَکَّلْتُ

همچنین در برخی از روایات دعای زیر به نقل از امام علی (ع) آمده است؛

بِسْمِ اللَّهِ اللَّهُمَّ لَکَ صُمْنَا وَ عَلَی رِزْقِکَ أَفْطَرْنَا فَتَقَبَّلْ [فَتَقَبَّلْهُ ] مِنَّا إِنَّکَ أَنْتَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ

در نهایت دعای کوتاه افطار را می توان خلاصه ای از تمرین بندگی انسان دانست و یادآوری اینکه حتی نوشیدن جرعه ای آب با اذن پروردگار است.