یک مطالعه از دانشگاه کالیفرنیا ریورساید (UC Riverside)، این ترس را که پیش تر در مورد این حشرات از آن مطلع نبودیم، توصیف می کند. دکتر دانگ هوآن چوی (Dong-Hwan Choe)، استاد حشره شناسی و یکی از نویسندگان این مقاله، می گوید این یافته با توجه به شکل بدن ساس ها کاملا منطقی به نظر می رسد.

به گزارش ایسنا، ساس ها بدن بسیار صاف و روزنه های تنفسی بسیار کوچکی به نام اسپیراکل در بخش زیرین بدن خود دارند. چوی توضیح می دهد: اگر آن ها با یک سطح آب تماس فیزیکی پیدا کنند، به سطح آب می چسبند و روزنه های تنفسی شان مسدود می شود. به دلیل قدرت چسبندگی بالای آب، این ماده از دید ساس ها می تواند بسیار خطرناک باشد. بنابراین عجیب نیست که آن ها به شدت از رطوبت دوری می کنند.

پژوهشگران آزمایشگاه چوی این مشاهده را به طور اتفاقی کشف کردند. معمولا کلونی های آزمایشگاهی ساس ها در ویال ها نگهداری می شوند. برای تغذیه آن ها، محققان یک تغذیه کننده مصنوعی را در بالای ویال قرار می دهند. حشرات به سمت بالا می خزند و با نفوذ قطعات دهانی خود از طریق یک غشاء، خون را می مکند.

یک روز، غشایی که خون را نگه می داشت کمی پاره شد و خون از تغذیه کننده به کاغذی که داخل ویال بود و ساس ها برای چسبیدن به آن استفاده می کردند، نشت کرد.

چوی می گوید: خون نشت کرده به آرامی از بالای ویال، کاغذ را خیس می کرد. فکر می کردم ساس ها خوشحال می شوند و خون را از روی کاغذ می خورند، اما آنچه دیدم کاملا متفاوت بود. آن ها به طور فعال از بخش خیس شده کاغذ فاصله می گرفتند. حتی نزدیک آن مناطق هم نمی رفتند.

محققان همچنین کاغذ داخل ویال را با آب خیس کردند و حشرات همان رفتار اجتنابی را نشان دادند. این مشاهدات باعث شد پژوهش های بیشتری انجام شود.

زمانی که یک پژوهشگر فوق دکتری در آزمایشگاه چوی به نام جورج باستامانته (Jorge Bustamante) آزمایش ها را طراحی کرد، مجبور شد از یک دوربین مادون قرمز ویژه با لنز بزرگ نمایی استفاده کند. چوی می گوید: کار با ساس های جوان و بسیار کوچک آسان نیست. طول آن ها شاید تنها حدود دو میلی متر یا حتی کمتر باشد.

با استفاده از نرم افزار تحلیل ویدئو، باستامانته توانست تفاوت رنگ بین ساس ها و پس زمینه را ردیابی کند و حرکت آن ها را ثبت و کمی سازی کند. او سرعت و مسافتی را که ساس ها برای دوری از سطوح خیس طی می کردند، بررسی کرد و رفتار آن ها را بر اساس جنسیت و سن نیز تحلیل نمود.

نتایج نشان داد که همه ساس ها، نر، ماده، پیر و جوان از سطوح خیس اجتناب می کنند. ساس های مورد مطالعه همچنین تمایل داشتند سریع تر از آب فاصله بگیرند تا اینکه به آن نزدیک شوند.

با این حال، مشاهده شد که ساس های کوچک تر و جوان تر هنگام نزدیک شدن به یک سطح خیس، سریع تر تغییر جهت می دهند؛ این نشان می دهد که حشرات جوان نسبت به آب و رطوبت حساس ترند.

علاوه بر نو بودن این پژوهش به عنوان نخستین مطالعه منتشرشده درباره این رفتار در ساس ها، نتایج آن می تواند پیامدهای عملی برای کنترل آلودگی ساس ها داشته باشد. شرکت ها هنگام توسعه و آزمایش اسپری های حشره کش با پایه آب باید به این رفتار توجه کنند، زیرا ساس ها ممکن است از سطوح خیس شده توسط این مواد دور شوند و موقتا به مناطق دیگر محل آلوده منتقل شوند.

چوی می گوید: اگر حشره کش ها ساس ها را فورا نکشند، آن ها از مناطق خیس شده فرار می کنند و در نقاط دیگر پخش می شوند.

او در پایان می گوید یک راه حل ساده برای کسی که احتمال می دهد روی بدنش ساس باشد وجود دارد: دوش بگیرید. مشکل را حل می کند. البته ساس هایی که در اتاق یا روی تخت هستند، به روش های متفاوتی نیاز دارند.