روزنامه سازندگی در مطلبی به نقش داماد رییس جمهور آمریکا در مذاکرات تهران ـ واشنگتن تمرکز کرده است.

این روزنامه آورده است: در ماه های آغازین سال 2026 نشانه هایی از شکل گیری یک مسیر دیپلماتیک تازه در سیاست خارجی ایالات متحده در قبال ایران دیده می شود؛ مسیری که در آن، ترکیبی از دیپلماسی رسمی، مشورت های غیررسمی و نقش آفرینی چهره های نزدیک به رییس جمهور آمریکا در حال ترسیم چارچوبی برای یک توافق بالقوه است.

گزارش شبکه سی بی اس به نقل از یکی از متحدان دونالد ترامپ، که نام او فاش نشده، حاکی از آن است که جرد کوشنر، داماد رییس جمهور آمریکا و از اعضای حلقه نزدیک تصمیم سازی در کنار برخی مقام های ارشد دولت در حال مشارکت در طراحی یک توافق دیپلماتیک احتمالی با تهران است. این گزارش، تصویری از فضای درون کاخ سفید ارائه می دهد که در آن تصمیم گیری ها بیش از آنکه حاصل مناظره های کلاسیک سیاست خارجی باشند، نتیجه ارائه مداوم آخرین تحولات و داده ها به رییس جمهور و واکنش او به این اطلاعات است.

براساس این روایت، ترامپ در جلسات توجیهی به تحولات واکنش نشان می دهد و گزینه های پیش رو را سبک و سنگین می کند اما حتی نزدیک ترین افراد به او نیز از پیش بینی تصمیم نهایی رییس جمهور اطمینان ندارند. متغیر بودن شرایط منطقه ای، تحولات میدانی و تغییر داده های اطلاعاتی، فضای تصمیم گیری را سیال کرده و باعث شده که مسیر نهایی سیاست آمریکا در قبال ایران همچنان در هاله ای ازعدم قطعیت باقی بماند.

در این چارچوب، کوشنر به همراه مقام هایی چون مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، به عنوان چهره های کلیدی در کمک به رییس جمهور برای ترسیم شالوده یک توافق دیپلماتیک مطرح شده اند؛ توافقی که در صورت تحقق، می تواند یکی از مهم ترین نقاط عطف سیاست خارجی دولت دوم ترامپ باشد.

مارکو روبیو به طور علنی بر تمرکز دولت بر مسیر مذاکرات تأکید کرده است. او در اظهاراتی در اسلواکی در میانه فوریه گفت که دولت آمریکا در حال حاضر بر گفت وگوها تمرکز دارد و رییس جمهور نیز این رویکرد را روشن کرده است. در عین حال، منابع آگاه می گویند که روبیو تلاش کرده است هر دو وجه دیپلماسی و تقابل را برای ترامپ تشریح کند و همزمان پیت هگست، وزیر جنگ، گزینه های نظامی و جدول زمانی آمادگی تجهیزات و نیروها را ارائه داده است. این دوگانه سازی میان مسیر دیپلماتیک و سناریوهای نظامی نشان دهنده رویکردی است که در آن فشار و گفت وگو به صورت همزمان دنبال می شوند.

در همین حال، جی. دی ونس، معاون رییس جمهور آمریکا نیز در جلسات خصوصی دیدگاه خود را مطرح کرده و به گفته منابع، ترجیح داده که از حمله نظامی علیه ایران پرهیز شود. یک مقام کاخ سفید نیز گفته است که معاون رییس جمهور با ارائه سناریوها و زوایای مختلف تلاش می کند، رییس جمهور را در تصمیم گیری آگاهانه یاری دهد. این مقام تأکید کرده که ترامپ به طیف گسترده ای از نظرات گوش می دهد اما در نهایت براساس آنچه برای امنیت ملی آمریکا بهتر می داند، تصمیم خواهد گرفت.

در این میان، نقش جرد کوشنر به عنوان یکی از چهره های اثرگذار در حلقه قدرت ترامپ، توجه رسانه ها و تحلیلگران را به خود جلب کرده است. کوشنر در هر دو دوره ریاست جمهوری ترامپ، حضوری پررنگ و بحث برانگیز داشته و ترکیبی از نزدیکی خانوادگی، دیپلماسی غیرمتعارف و پیوند با بخش خصوصی را در ساختار تصمیم سازی دولت وارد کرده است. او برخلاف بسیاری از کارمندان حرفه ای دولت یا منصوبان سیاسی سنتی، اقتدار خود را نه از یک مأموریت بروکراتیک مشخص بلکه از ارتباط مستقیم و بی واسطه با رییس جمهور گرفته و همین امر جایگاه او را به عنوان یک بازیگر منحصربه فرد در سیاست خارجی آمریکا تثبیت کرده است.

در دولت نخست ترامپ، نفوذ کوشنر گستره ای وسیع داشت؛ از اصلاحات داخلی و رهبری دفتر نوآوری آمریکایی گرفته تا نقش آفرینی در تصویب قانون اصلاح عدالت کیفری. اما آنچه نام او را در سیاست خارجی برجسته کرد، مشارکت در تدوین طرح صلح برای شکوفایی سپس میانجیگری در توافق های ابراهیم بود. او با دور زدن کانال های سنتی وزارت خارجه و تکیه بر روابط شخصی با رهبران خلیج فارس، به ویژه ولیعهد عربستان سعودی، مدلی از عادی سازی روابط منطقه ای را پیش برد که بر ادغام اقتصادی و امنیتی بیش از راه حل های کلاسیک سیاسی تأکید داشت.

در دولت دوم ترامپ، اگرچه کوشنر عنوان رسمی ندارد اما گزارش ها نشان می دهد که عمق نفوذ او افزایش یافته است. او به عنوان مشاور غیررسمی و بدون حقوق در مأموریت های حساس دیپلماتیک نقش ایفا کرده و ازجمله در مذاکرات آتش بس غزه و گفت وگوهای پس از آن مشارکت داشته است. این وضعیت به او انعطاف پذیری و محرمانگی بیشتری می دهد اما همزمان پرسش هایی درباره شفافیت و نظارت نهادی ایجاد کرده است.

یکی از محورهای فعالیت او نهادی موسوم به شورای صلح است که با ریاست شخصی ترامپ شکل گرفته و بر امنیت و بازسازی غزه تمرکز دارد. طرح غزه نو که از سوی کوشنر معرفی شده، این منطقه را به عنوان یک پروژه بزرگ اقتصادی و صنعتی تصور می کند و نمونه ای از رویکردی است که بر حل منازعات از طریق سرمایه گذاری و مدیریت خصوصی تأکید دارد.

با این حال، هم پوشانی فعالیت های دیپلماتیک کوشنر با منافع مالی بخش خصوصی او، موضوع بحث برانگیزی بوده است. شرکت سرمایه گذاری او از صندوق های ثروت ملی کشورهای خلیج فارس تأمین مالی می شود؛ کشورهایی که همزمان در تلاش های دیپلماتیک او نقش دارند. منتقدان این وضعیت را نمونه ای از تلاقی سیاست خارجی و منافع تجاری می دانند و معتقدند که چنین پیوندی می تواند بر جهت گیری های سیاست آمریکا تأثیر بگذارد. در مقابل، حامیان او این مدل را بخشی از یک رویکرد عمل گرایانه و معامله محور در سیاست خارجی می دانند.

ورود کوشنر به مذاکرات هسته ای با ایران در سال 2026 نیز در همین چارچوب قابل تحلیل است. این اقدام نشان دهنده گرایش دولت ترامپ به دیپلماسی شخصی محور و معامله گرایانه است که تلاش می کند از موانع نهادی سنتی عبور کند. قرار دادن کوشنر در کنار فرستادگان رسمی مانند استیو ویتکاف، پیام روشنی درباره ترجیح دولت برای چارچوبی مبتنی بر معامله و مصالحه تجاری در عرصه ژئوپلیتیک ارسال می کند. در این راهبرد، کوشنر به عنوان بخش نرم تر یک سیاست فشار همزمان عمل می کند؛ درحالی که حضور نظامی آمریکا در منطقه تقویت شده و تجهیزات و نیروهای بیشتری مستقر شده اند، او تلاش می کند چشم اندازی از پاداش های بالقوه کاهش تنش ارائه دهد.

گزارش ها نشان می دهد که رویکرد پیشنهادی او بر خطوط قرمز سخت گیرانه در حوزه هسته ای تأکید دارد اما همزمان وعده هایی درباره ادغام اقتصادی منطقه ای و تبدیل ایران به یک بازیگر اقتصادی مطرح می کند؛ رویکردی که شباهت هایی با طرح های پیشین او در دیگر پرونده های خاورمیانه دارد. این ترکیب فشار و انگیزه اقتصادی، بخشی از راهبردی است که تلاش دارد با بهره گیری از فشارهای داخلی و خارجی، تهران را به سمت توافق سوق دهد.

در مجموع، تحولات اخیر نشان می دهد که سیاست آمریکا در قبال ایران در سال 2026 در نقطه ای حساس قرار دارد؛ جایی که مسیر دیپلماسی و تقابل نظامی همزمان بر میز تصمیم گیری است و نقش آفرینی چهره هایی مانند جرد کوشنر، مارکو روبیو و دیگر اعضای تیم سیاست خارجی، در کنار محاسبات شخصی رییس جمهور، مسیر آینده را شکل خواهد داد. نتیجه این روند هنوز روشن نیست اما آنچه مشخص است این است که دیپلماسی شخصی محور و معامله گرایانه، بار دیگر به یکی از عناصر اصلی سیاست خارجی دولت ترامپ تبدیل شده و پیامدهای آن می تواند، فراتر از روابط واشنگتن و تهران بر معادلات گسترده تر خاورمیانه و نظم بین المللی تأثیر بگذارد.