ژان کالمان، مسن ترین فرد ثبت شده در تاریخ بشر و اهل فرانسه، زندگی ای طولانی بیش از یک قرن داشت و فرصت دیدار با بسیاری از افراد مشهور را تجربه کرد، از جمله نقاش معروف و به شدت منزوی بعداً مشهور ونسان ون گوگ . با این حال، او چندان نظر مثبتی درباره او نداشت.

ژان در سال 1875 متولد شد وش بعد ا ز122 سال و 164 روز در سال 1997 درگذشت. او که در قرن نوزدهم به دنیا آمده و تنها سه سال با شروع هزاره جدید فاصله داشت، می توانست تاریخچه ی خود را به عنوان یک کتاب ثبت کند.

لوسیندا اسمیت در پراسپکت نوشت: او در طول زندگی اش شاهد این ها بود: اختراع لامپ، تلفن، اتومبیل، تلویزیون، کامپیوتر، ترور فرانز فردیناند و سه رییس جمهور آمریکا بود… دو جنگ جهانی، دو جنگ بوئر، عصر جاز، هیروشیما، کنترل تولد، جنبش حقوق مدنی سیاه پوستان آمریکا و ظهور اینترنت.

ژان روایت می کند که یکی از این برخوردها، فروش لوازم نقاشی به ون گوگ هنگام کودکی اش بوده است. این رخداد بسیار نادر بود، زیرا درباره زندگی نقاش جز آثار هنری اش چیز زیادی شناخته نشده است. اسمیت می گوید: بخش بزرگی از شهرت معاصر او به این دلیل است که در طول زندگی اش ناشناخته بود؛ کسی او را نمی شناخت، چه برسد به اینکه شخصاً با او آشنا باشد.

اگرچه ون گوگ اکنون مشهور است، در دوران فعالیت هنری خود درآمد چندانی نداشت و برای تأمین مالی به برادر کوچکترش، تئو ون گوگ ، وابسته بود. به دلیل مشکلات مالی، او مدام جابه جا می شد و در هلند، لندن، پاریس و بلژیک زندگی کرده بود تا سرانجام در خانه زرد در آلس، فرانسه، مستقر شد؛ شهری که ژان در آن زندگی می کرد.

ژان گفته است وقتی 13 ساله بود، با نقاش دیدار کرد و گاهی در مغازه پارچه فروشی خانواده به او کمک می کرد. او به یاد می آورد که ون گوگ برای خرید بوم چندین بار به فروشگاه آمده بود. شاید یکی از این بوم ها اکنون در یک گالری مشهور باشد، زیرا برخی از معروف ترین آثار او در همین دوران آلس خلق شده اند.

ژان درباره ون گوگ گفته است: او زشت بود، خلقش بد بود و بوی مشروبات الکلی می داد.

این برخورد حتی در فیلم ونسان و من (Vincent et moi) بازسازی شد؛ ژان در نقش خودش بازی کرد و در سن 114 سالگی رکورد مسن ترین بازیگر تاریخ سینما را به دست آورد.

ژان همچنین در همان فروشگاه با همسرش فرناند ملاقات کرد که خاطره ای بسیار دلنشین تر برای او بود.

تحقیقات بعدی و نامه های قدیمی ون گوگ نشان دادند که او در زمان زندگی در آلس با بحران شدید روانی روبه رو بود. این دوره با وجود بهره وری هنری بالا، زمانی بود که او واقعاً خودش نبود.

در نامه ای به پل گاچه نوشته بود: بهترین تسلی، اگر نه تنها راه حل، هنوز به نظر من، دوستی های عمیق است […]. ممنون دوباره برای دیدارت که خیلی خوشحالم کرد.

اما به نظر می رسد دوستی میان ژان و ون گوگ هرگز رقم نخورد.