روزنامه جوان در مطلبی به انتقاد از اظهارات احمد زیدآبادی، فعال رسانه ای، در زمینه برگزاری رفراندوم درباره مذاکرات ایران و آمریکا و پیشنهادهای مطرح شده در این گفتگوها پرداخته است.

این روزنامه آورده است: احمد زیدآبادی روزنامه نگار اصلاح طلب نوشته است که توافق مربوط به جامعه است و اگر پیشنهادهای مطرح شده بین ایران و امریکا برای دستیابی به توافق نهایتاً به نقطه بحرانی رسید، طرف ایرانی به جای هرگونه تصمیم گیری منفی باید جمع بندی مجموعه آن را به طور روشن در اختیار افکارعمومی بگذارد تا صاحب نظران عرصه عمومی و مردم علاقه مند درباره پذیرش یاعدم پذیرش آن نظر دهند و در صورت لزوم درباره آن رفراندوم برگزار شود .

رفراندوم در دیدگاه اصلاح طلبان کاربردی شبیه کودتا پیدا کرده است، کودتایی به نفع بیگانه! زیدآبادی و دوستانش در همین فقره می دانند که در نظرسنجی های اخیر 75 درصد مردم امریکا مخالف حمله به ایران هستند و خود ترامپ با شعار می خواهم به جنگ ها پایان دهم رییس جمهور شد ولی امریکای ترامپ حالا برای حمله به مرزهای ما نزدیک شده، نه رفراندومی می گیرد و نه حتی به نظرسنجی ها اهمیت می دهد.

بر فرض که ایران در این مقوله ها بدون نظر مردمش عمل می کند (چون اصلاح طلبان عموماً در اتاق های دربسته نشسته اند و خودشان را کل مردم فرض می کنند)، چرا یک لیبرال دموکراسی واقعی و ناب مثل امریکا برای هرگونه اقدام از توافق تا جنگ یا نوع مواجهه با ایران رفراندوم نمی گیرد و مهم تر این که چرا این موضوع برای غربگرایان اهمیت ندارد و آن را نقد نمی کنند؟! لابد می گویند ما شهروند ایرانیم ما را چه به امریکا! ولی این ادعا را نمی توان فقط در مواقع خاص گفت، باید همیشه به این قاعده پای بند بود، به ویژه وقتی که اصول فکری خود را مرتب می کنند.

اینجا فقط تناقض رفتاری نیست، فاجعه بارتر از آن، نسبی گرایی اخلاقی نهفته در این رویکرد است. وقتی جریان های سیاسی داخلی برای تصمیمات کلان کشور که مستقیماً با امنیت ملی و منافع حیاتی ایران گره خورده است، بر برگزاری رفراندوم تأکید می کنند، ولی توقعی از طرف مقابل برای همراهی با نظر مردم شان در عدم تجاوز به ایران ندارند، پای یک استاندارد دوگانه به میان می آید. اگر نظر مردم و رفراندوم یک اصل با تفسیر شخصی از قانون و اصلی جهان شمول برای مشروعیت بخشی به تصمیمات سرنوشت ساز است، چرا این اصل باید فقط در تهران معنا پیدا کند و در واشینگتن نه؟

اگر توافق با ایران چنان برای سرنوشت ایرانیان حیاتی است که نیاز به همه پرسی دارد، پس حمله نظامی به ایران یا اعمال تحریم های فلج کننده که مستقیماً معیشت و جان مردم را هدف می گیرد، آیا برای شهروندان امریکا حیاتی نیست که نظرشان پرسیده شود؟ مگر نه این که در امریکا نیز این تصمیمات را گروهی اندک در کاخ سفید و پنتاگون می گیرند و نتایج آن بعضاً حتی مغایر با نظرسنجی های عمومی است؟

این گزینشی بودن مطالبه دموکراسی، گاهی در برخی امور دیگر در داخل هم دیده می شود. چیزهایی را که می پسندند هرگز مطالبه رفراندوم ندارند و هرچه را نمی پسندند، سریعاً از رفراندوم می گویند، آن هم وقتی زمینه روانی و رسانه ای آن فراهم است! دموکراسی برای آنان گویی ابزاری است برای زمین گیرکردن نظام مستقل در برابر فشارهای خارجی یعنی همان کودتای نرم! آن ها زمانی دم از رفراندوم می زنند که پای یک توافق حساس با غرب در میان است، زیرا می دانند فضای اقتصادی و رسانه ای موجود می تواند نتیجه را به نفع خواست آن ها رقم بزند. اما هرگز نمی پرسند که در خود آن کشورهای غربی، اساساً چنین مکانیسمی برای تصمیمات جنگی یا صلح وجود ندارد و اگر هم وجود داشت، چه بسا نتایجش خلاف منافع استراتژیک آن دولت ها بود. این یعنی تلاش برای تحمیل یک دموکراسی هدایت شده صرفاً برای محدودکردن اختیارات نظام داخلی، نه اعتقاد راسخ به حاکمیت ملی.

البته آقای زیدآبادی چندی پیش با تکیه بر یک کانال زرد، دروغی به جوان بست و هرگز حاضر به تصحیح یا حذف آن از کانال تلگرامی اش یا عذرخواهی نشد. جوان نوشته بود که اصلاح طلبان دنبال براندازی نیستند… ولی یک کانال زرد نوشته بود هستند و باقی کانال های اصلاح طلب نیز همچون مقلدان مفلوک مذبذب آن را تکرار کرده بودند و آقای زیدآبادی هم بر اساس آن، تحلیل مشعشعی نوشت و به رغم ارسال توضیحات جوان به اکانت شخصی اش و اکانت روزنامه هم میهن، هرگز حاضر نشد این دروغ محض خود را جبران کند. با این حال همچنان روزی نیست که توصیه های اخلاقی و انسانی به دیگران نکند.