احمد زیدآبادی، فعال رسانه، در کانال تلگرام خود نوشت: آن دسته از مخاطبانی که طی سه دهه ی گذشته آثار مرا دنبال کرده اند به خوبی می دانند که در خط مشی سیاسی همواره بر دو قاعده ی سلبی و یک قاعده ی ایجابی تأکید کرده ام.

قاعده ی سلبی یک: به انتخابات در جمهوری اسلامی به عنوان راهی برای تغییر مناسبات قدرت، دل نبندید و اگر احیاناً در شرایطی بر اساس قاعده ی عقلیِ دفع افسد به فاسد مجبور به حضور در انتخابات شدید، آن را به چشم عبور از مشکلات و تأمین مطالبات عمومی نبینید و معرفی نکنید.

قاعده ی سلبی دو: تا هنگامی که امکان کنترل و مدیریت و حفاظت از جمعیتی را ندارید، هرگز آن ها را برای اعتراض به خیابان فرا نخوانید چون نتیجه ای جز خشونت و سرکوب و سرخوردگی و خسارات جانی و مالی بسیار ندارد و به همین جهت وضع را سخت تر و وخیم تر می کند.

قاعده ی ایجابی: اعتراض مدنی منصفانه و مستمر با استفاده از هر ابزار و فضایِ در اختیار به قصد اصلاح و تغییر قوانین و عملکردهای مضر به حال جامعه و مخلِ منافع کشور.

قاعده ی سلبی اول، فاصله ی مرا با بسیاری از اصلاح طلبان و قاعده ی دوم مرزم را با براندازان و اخیراً با گذارطلبان نشان می دهد.

به منظور تحقق قاعده ی ایجابی، لزوم شکل گیری جریان چهارم را مطرح کردم که بحرانی شدن شرایط، روند آن را مختل کرد. با این همه، در مقام فردی، در تمام سه دهه ی گذشته به این قاعده پایبند بوده ام و به رغم تمام ناملایماتی که از طرف حکومت و گاه بخشی از اصلاح طلبان و براندازان متحمل شده ام، این شیوه را وا ننهاده ام.

از دیدگاه من، اگر قرار است راهی برای نجات کشور از این حجم از بحران های در هم تنیده گشوده شود، مسیرش همین است.