رسانه آمریکایی نیویورک تایمز در بخش یادداشت ها اقدام به انتشار نوشتاری درباره اراده دولت دونالد ترامپ، رییس جمهور ایالات متحده برای حمله به ایران و مخالفت افکار عمومی با این تصمیم کرده است.

به گزارش ایرنا؛ نویسنده در ابتدا به مقایسه ای تاریخی روی آورده و با ذکر این طعنه که من هرگز تصور نمی کردم دلم برای این تنگ شود که جورج دبلیو بوش و اطرافیانش به ما دروغ بگویند ، نوشت: وقتی دولت بوش می خواست به عراق حمله کند، کارزاری تمام عیار برای تبلیغ و اقناع افکار عمومی آمریکا به راه انداخت.

مقام های دولت اطلاعات نادرستی درباره سلاح های کشتار جمعی صدام حسین درز دادند؛ سلاح هایی که بعداً معلوم شد اصلاً وجود نداشتند. کالین پاول، وزیر امور خارجه وقت، در سازمان ملل ارائه ای گمراه کننده ارائه کرد. در کنگره، بسیاری از دموکرات ها چه تحت فشار بی وقفه افکار عمومی و چه به دلیل گرایش های تندروانه خود به جمهوری خواهان پیوستند تا مجوز حمله را صادر کنند.

دولت ترامپ زحمت توضیح نداده که چرا ممکن است ایران را بمباران کند یا به دنبال چه هدفی است، نه برای کنگره و نه برای مردم آمریکا.این کارزار دروغین شرم آور و نفرت انگیز بود اما در عین حال در نگاهی عمیق تر به طور ضمنی نشان می داد که افکار عمومی اهمیت دارد و یک رییس جمهور نمی تواند بدون قانع کردن مردم آمریکا به ضرورت جنگ، آن را آغاز کند. بنابراین شاید بتوان گفت که آنچه رخ داد دستکاری در فرآیند مشورت دموکراتیک بود و نه نفی کامل آن.

این ماجرا را با تهدید دونالد ترامپ به جنگ با ایران مقایسه کنید. روز چهارشنبه، باراک راوید، خبرنگار آکسیوس که به داشتن منابع قوی شناخته می شود، هشدار داد: دولت ترامپ به یک جنگ بزرگ در خاورمیانه نزدیک تر از آن چیزی است که بیشتر آمریکایی ها تصور می کنند. این جنگ ممکن است خیلی زود آغاز شود.

آمریکا بزرگ ترین تجمیع نیروی هوایی خود در منطقه از زمان جنگ عراق تاکنون را انجام داده است. رسانه هایی از جمله نیویورک تایمز گزارش داده اند که ارتش این گزینه را در اختیار ترامپ گذاشته که حتی همین آخر هفته حمله کند. نه تنها کنگره چنین جنگی را مجاز نکرده بلکه حتی بحث جدی هم درباره آن انجام نداده است. دولت نیز زحمت توضیح نداده که چرا ممکن است ایران را بمباران کند یا به دنبال چه هدفی است، نه برای کنگره و نه برای مردم آمریکا.

یک نماینده دموکرات که با همتای جمهوری خواه خود برای وادار کردن کنگره به رأی گیری درباره طرحی ضدجنگ همکاری می کند، گفت: هیچ جلسه توجیهی درباره راهبرد نظامی برگزار نشده است.

بیشتر گزارش ها حاکی از آن است که کاخ سفید در حال برنامه ریزی برای کارزاری بسیار شدیدتر و طولانی تر از بمباران سال گذشته ایران یا ربودن نیکولاس مادورو، رییس جمهور ونزوئلا، است. اما ما نمی دانیم که آیا ترامپ و تیمش به دنبال تغییر نظام سیاسی در ایران هستند یا نه و اگر هستند، تصورشان از آنچه پس از آن می آید چیست. حالا می توان گفت که دولت ترامپ دقیقا شبیه دولت خودکامه ای شده که بدون حتی تظاهر به این که رضایت مردم اهمیتی دارد، کشور را وارد یک جنگ می کند.

در مرکز تنش میان آمریکا و ایران، برنامه هسته ای ایران قرار دارد؛ برنامه ای که ترامپ ادعا می کند هشت ماه پیش، در پایان جنگ 12روزه اسراییل، آن را نابود کرده است. در همان زمان، گزارشی از سازمان اطلاعات دفاعی نشان داد که کارزار بمباران آمریکا برنامه ایران را کمتر از شش ماه به عقب انداخته است.

با این حال، تا امروز صفحه ای در وب سایت کاخ سفید با این مضمون خودنمایی می کند: تأسیسات هسته ای ایران نابود شده اند و هر ادعای دیگری اخبار جعلی است. ظاهرا دولت نیازی نمی بیند جنگ احتمالی برای پایان دادن به برنامه ای را توجیه کند که خود مدعی است قبلاً آن را از میان برده است.

گزارش ها همچنین حاکی از آن است که دولت ترامپ از ایران می خواهد برنامه موشک های بالستیک خود را محدود کند و حمایت از آنچه نیروهای نیابتی منطقه ای مانند حزب الله در لبنان و حوثی ها در یمن خوانده می شود را پایان دهد. روشن نیست که این خواسته ها جدی اند یا تنها تاکتیکی در مذاکره، اما به نظر می رسد برای ایران خطوط قرمز محسوب می شوند.

تا امروز صفحه ای در وب سایت کاخ سفید با این مضمون خودنمایی می کند: تأسیسات هسته ای ایران نابود شده اند و هر ادعای دیگری اخبار جعلی است. ظاهرا دولت نیازی نمی بیند جنگ احتمالی برای پایان دادن به برنامه ای را توجیه کند که خود مدعی است قبلاً آن را از میان برده است.راب مالی، نماینده ویژه جو بایدن در امور ایران، درباره شروط دولت ترامپ گفت: نمی دانم این شروط بهانه ای است یا واقعی. او افزود با توجه به اینکه ایران احتمالا آن ها را رد می کند، این موضع ممکن است صرفاً بخشی از یک نمایش باشد تا بتوانند بگویند: ما دیپلماسی را امتحان کردیم.

تا اینجا، دولت تقریبا هیچ تلاشی برای تشریح منطق پشت این مطالبات نکرده است. به هر حال، موشک های ایران و نیروهای منطقه ای که از آن ها حمایت می کند، اسراییل را بسیار بیش از ایالات متحده تهدید می کنند. اگر موضع دولت را همان طور که هست بپذیرید، به سختی می توان آن را با شعارهای انتخاباتی اول آمریکا ترامپ سازگار دانست.

نویسنده در ادامه می نویسد: من فکر نمی کنم ترامپ برای حفاظت از اسراییل به جنگ برود. بلکه گمان می کنم رفتار او از همان انگیزه خودبزرگ بینی هدایت می شود که باعث شد نامش را بر مرکز کندی بگذارد. او می خواهد مهر خود را بر جهان بزند؛ رییس جمهوری باشد که سه نظام سیاسی را که سال ها اسلافش را آزار داده اند از میان برد: ونزوئلا، ایران و کوبا، کشوری که اکنون آن را تحت محاصره شدید سوخت قرار داده است.

راب مالی در این خصوص گفت: او اکنون شیفته این ایده شده که رییس جمهوری باشد که در دورانش چندین رژیم به شدت ضدآمریکایی دیگر وجود نخواهند داشت.

اگر چنین باشد، شباهت هایی با انگیزه بوش برای حمله به عراق دیده می شود: بنا بر بسیاری روایت ها، او می خواست از پدرش پیشی بگیرد؛ رییس جمهوری باشد که جسارت حذف صدام حسین را دارد، پس از آن که دیگران ناکام مانده بودند. ترکیب خودشیفتگی و ناامنی که در درون حس می کرد باعث شد فکر کند می تواند و باید جهان را از نو بسازد.

ویرانگرترین پیامدهای جنگ عراق، بی تردید در خاورمیانه بود، جایی که صدها هزار نفر جان باختند. اما ویرانی های آن جنگ به افزایش آشفتگی در داخل آمریکا نیز کمک کرد، از جمله بازگشت یهودستیزی، زمانی که افرادی مانند تاکر کارلسن صهیونیست ها را متهم کردند که آن ها را فریب داده اند تا از حمله حمایت کنند.

اگر ترامپ آمریکا را وارد جنگی غیرضروری با ایران کند، پیامدها ممکن است بدتر باشد. او در آن صورت، وعده های انتخاباتی انزواطلبانه اش را به دلایلی که کسی دقیق نمی داند نقض خواهد کرد تا در جنگی شرکت کند که به نفع اسراییل است، آن هم در زمانی که نظریه های توطئه درباره یهودیان در میان مردم آمریکا پررنگ شده است.

نویسنده در ادامه ادعا می کند که دو مداخله نظامی مهم اخیر ترامپ در ایران و ونزوئلا هر دو به خوبی پیش رفتند و شاید اعتمادبه نفس او را برای بمباران کشورهای دیگر بدون پیامد افزایش داده باشند.

علی واعظ، مدیر پروژه ایران در گروه بین المللی بحران، معتقد است که این بار همه چیز می تواند متفاوت باشد. او می گوید: اگر نظام سیاسی در ایران احساس تهدید وجودی کند به احتمال زیاد واکنش تندی نشان خواهد داد.

نویسنده در ادامه می نویسد که ایران در قبال ترور سردار قاسم سلیمانی و حتی بمباران سال گذشته میلادی تاسیسات هسته ای خود توسط آمریکا خویشتنداری نشان داد و ممکن است ترامپ این خویشتنداری را به ضعف تعبیر کرده باشد.

علی واعظ معتقد است این یک محاسبه اشتباه است. به گفته او، ایران به این جمع بندی رسیده که خویشتنداری فقط تجاوز بیشتر را دعوت می کند. بنابراین این نه با خویشتنداری بلکه با بی پروایی پاسخ خواهد داد.

آمریکایی ها آماده پذیرش تلفات در این جنگ مطلوب ترامپ و حاضر به هیچ گونه فداکاری هم نیستند. در مارس 2003 یک نظرسنجی گالوپ نشان داد 72 درصد آمریکایی ها از جنگ با عراق حمایت می کنند. در مقابل، در نظرسنجی های اخیر کمتر از 30 درصد پاسخ دهندگان از اقدام نظامی علیه ایران پشتیبانی می کنند.

دونالد ترامپ تلاش نمی کند کشور را قانع کند که جنگ به نفع آن هاست. تنها چیزی که اهمیت دارد این است که آیا او فکر می کند این جنگ به نفع خودش هست یا نه.