فرارو- بازآفرینی جدید پرزرق وبرق بلندی های بادگیر می کوشد عشق طوفانی کاترین و هیثکلیف را با زبانی مدرن و تصاویری اغراق آمیز روایت کند، اما در میان نمادپردازی های صریح و طراحی صحنه نمایشی، از روح سرکش و چندلایه داستان فاصله می گیرد.

به نقل از فرارو به گزارش نیویورک تایمز، اقتباس تازه بلندی های بادگیر با بازی مارگو رابی و جیکوب الوردی، جاه طلبانه و پرزرق وبرق است. روایتی که می کوشد با بارانی سیل آسا، مناظری مه آلود و فوران احساسات، به جهان خشن و شاعرانه امیلی برونته نزدیک شود. با این حال، در این مسیر بیش از آن که رمان را بازآفرینی کند، در اغراق های بصری و مفهومی خود غرق می شود.

این نسخه به کارگردانی امرالد فنل، که پیش تر با آثاری چون سالتبرن توجه ها را جلب کرده بود، تلاش دارد بلندی های بادگیر را به زبان امروز ترجمه کند. با رنگ های اشباع، نمادهای صریح، ارجاعات مدرن و رویکردی اکسپرسیونیستی. با این حال، همان طور که تاریخ اقتباس های متعدد این رمان کلاسیک نشان داده، اثر یگانه برونته به سادگی قابل بازآفرینی نیست. این داستانِ عشقِ سرکش و ویرانگر، در طول بیش از یک قرن در قالب های گوناگون سینما، تلویزیون، تئاتر و حتی اپرا بازآفرینی شده، اما همچنان ماهیتی عصیانگر و مهارنشدنی دارد.

فنل نیز، همچون بسیاری پیش از خود، تنها نیمه نخست رمان را دستمایه فیلم قرار داده است. بخشی که بر رابطه پرتنش و آتشین کاترین و هیثکلیف تمرکز دارد. روایت با تصویری تکان دهنده آغاز می شود: کاترین و نلی، در دوران کودکی خود، نظاره گر یک اعدام عمومی اند. صحنه ای که با تأکید بر پیوند میان مرگ و میل، لحن بی پرده و تا حدی خشن فیلم را از همان ابتدا مشخص می کند. این رویکرد صریح، نشانه ای از تلاش کارگردان برای عریان سازی مضامین نهفته رمان است. هرچند گاه این صراحت به سطحی نگری نزدیک می شود.

با ورود هیثکلیف، کودکی یتیم و رازآلود که توسط پدر کاترین از لیورپول آورده می شود، پیوندی همدست گونه و وحشیانه میان او و کاترین شکل می گیرد. این دو کودکِ طغیانگر، در طبیعت خشن و بادخیز دشت ها می دوند و علیه نظم تحمیلی پیرامونشان شورش می کنند. اما با گذر زمان، نسخه کودکانه جای خود را به چهره های بزرگسال با بازی مارگو رابی و جیکوب الوردی می دهد. دو بازیگری که هرچند به تنهایی حضوری گیرا دارند، در کنار هم چندان باورپذیر به نظر نمی رسند.

فیلم از نظر بصری چشمگیر است. مناظر مه آلود، عمارت فرسوده و تاریک هایتز و طراحی صحنه ای که گویی از دل صخره های سیاه بیرون زده، فضایی تهدیدآمیز و در عین حال شاعرانه خلق می کند. نمای بیرونی عمارت، همچون تخته سنگی عظیم و سیاه، یادآور سرنوشتی محتوم است: گویی خانه و ساکنانش از دل همان زمین سخت برآمده اند و در نهایت نیز در آن فرو خواهند رفت. این تمهیدات بصری، گرچه چشم نوازند، اما بارها و بارها همان مضامین را تکرار می کنند بی آن که عمق تازه ای بیافرینند.

یکی از تغییرات مهم این اقتباس، حذف ساختار روایی چندلایه رمان است. در کتاب، داستان از خلال روایت شخصیت های مختلف، از جمله خدمتکاری به نام نلی، به تدریج آشکار می شود و همین تعدد صداها به آن پیچیدگی می بخشد. در فیلم، نلی (با بازی هنگ چاو در بزرگسالی) به شخصیتی فرعی و تقریباً تزیینی تقلیل یافته است. همچنین برادر کاترین که در رمان نقش مهمی در شکل گیری تنش ها دارد، حذف شده و به جای آن، پدر خانواده حضوری پررنگ تر یافته است. تغییری که بار معنایی رابطه های شبه خواهر-برادری و اشارات به تم های ممنوعه را کاهش می دهد.

فنل می کوشد با تصاویری نمادین، داستان را به سطحی اسطوره ای برساند. هیثکلیف بر اسب، در برابر آسمانی آتشین یا کاترین در قاب هایی طراحی شده همچون تابلویی نقاشی شده، نمونه هایی از این تلاش اند. در عین حال، صحنه های عاشقانه که در رمان بیشتر در قالب کلامی شاعرانه و سوزان بیان می شوند، در اینجا به درگیری های فیزیکی و صریح بدل شده اند که بیش از آن که شورانگیز باشند، گاه تصنعی جلوه می کنند.

در نیمه دوم فیلم، زمانی که کاترین با همسایه ثروتمندش ادگار لینتون (با بازی شازاد لطیف) ازدواج می کند، جلوه های بصری به اوج اغراق می رسند. خانه تازه او، با دیوارهای کرم رنگی که شبیه پوست بدن طراحی شده اند و کتابخانه ای با کف قرمز براق و شومینه ای پر از قالب های گچی دست انسان، فضایی میان خانه عروسکی قرن نوزدهمی و دنیایی فانتزی خلق می کند. این طراحی صحنه های پرتزیین اگرچه خلاقانه اند، اما بیش از حد خودنمایی می کنند و روایت را تحت الشعاع قرار می دهند.

فیلم تلاش می کند درباره جنسیت، قدرت، آزادی و سلطه سخن بگوید، اما این ایده ها اغلب در سطح باقی می مانند. حتی مسئله نژاد هیثکلیف که در برخی اقتباس های معاصر برجسته شده، در اینجا به طور جدی کاوش نمی شود. در نتیجه، فیلم میان وفاداری به متن و بازخوانی مدرن آن سرگردان می ماند.

با بازگشت هیثکلیف پس از سال ها دوری، فیلم به کلیشه های عاشقانه نزدیک تر می شود. او بیش از آن که موجودی پیچیده و زخم خورده باشد، به تیپ آشنای قهرمان رمانتیک عبوس بدل می شود. کاترین نیز، که در رمان شخصیتی طوفانی و چندوجهی است و حتی خود را هیثکلیف می خواند، در این اقتباس به تصویری زیباشناختی و محدود تقلیل یافته است.

در نهایت، این بلندی های بادگیر بیش از آن که موفق به مهار یا بازآفرینی روح سرکش اثر برونته شود، در تزیینات و استعاره های بصری خود غرق می شود. اقتباسی که می خواهد هم زمان کلاسیک و مدرن باشد، هم وفادار و هم ساختارشکن، اما در این مسیر انسجام خود را از دست می دهد. با این حال، برای دوستداران رمان، آرامش بخش است که بدانند جهان غریب و بی قرار کاترین و هیثکلیف همچنان در صفحات کتاب زنده و دست نخورده باقی مانده است. جایی که هیچ باران مصنوعی یا نورپردازی اغراق آمیز نمی تواند آن را از جوهره اش دور کند.