فرارو محسن صالحی خواه؛ در اخبار آمده است که به زودی مشروح گفت وگوی صریح پزشکیان با سه تن از فعالان دانشگاهی، سیاسی و رسانه ای کشور منتشر می شود. این سه تن عبارتند از ماشاالله شمس الواعظین، روزنامه نگار پیشکسوت، بیژن عبدالکریمی، استاد فلسفه دانشگاه آزاد و محمدرضا جلایی پور، فعال سیاسی اصلاح طلب. گفتگویی درباره مذاکرات ایران و امریکا، وضعیت اقتصادی و وقایع تلخ دی ماه و نقش نخبگان در عبور از این چالش ها.

سوال اصلی درباره این گفتگو و خروجی آن، می تواند این باشد که دقیقاً قرار است کدام بخش از مسائل جامعه را با کدام زاویه نگاه حل کند؟ ابتدا به پرسشگران بپردازیم؛ شمس الواعظین اگر چه به خاطر سوابقش مورد احترام بخش قابل توجهی از جامعه مطبوعات کشور است، اما در حال حاضر در شورای اطلاع رسانی دولت عضویت دارد. نظرات بیژن عبدالکریمی در حوزه سیاست داخلی و خارجی مشخص است و جلایی پور هم از بهمن 1403 تا مهر 1404، قائم مقام معاونت راهبردی (با حکم ظریف) بود و در تیم پزشکیان تعریف می شود. این سه نفر با این مشخصات، مقابل پزشکیان نشستند و او را به چالش کشیدند یا به تعریف و تمجید از سیاست هایش همانطور که دیگر اعضای تیم رییس جمهور در فضای مجازی و رسانه به ان اشتغال دارند پرداختند؟ یا تلاش کردند ژست حامی منتقد را بگیرند؟

سوال دوم این است که این مدل گفتگوها، قرار است جای روبرو شدن پزشکیان با رسانه ها را بگیرد؟ زمان زیادی باقی نمانده تا دولت چهاردهم وارد سومین سال عمر خود شود. اما از آغاز کار تا امروز، آقای رییس جمهور صرفاً 26 شهریور 1403 یک نشست خبری با رسانه ها داشت و دیگر هیچ. چند ماه قبل قرار بود دومین نشست هم برگزار شود که تا امروز خبری نیست.

آیا در دوران دولت چهاردهم تا امروز، اتفاقات کمی رخ داده که نیازی به روبرو شدن پزشکیان با رسانه ها نیست؟ جنگ را پشت سر نگذاشتیم؟ بار دیگر ذیل تحریم های شورای امنیت نرفتیم؟ اعتراضاتی رخ نداد که با چند هزار کشته، مجروح و بازداشتی همراه باشد؟ دو بار پای میز مذاکره با آمریکای ترامپ نرفتیم؟ بحران اقتصادی در کشورمان تشدید نشد؟ در تمام این بزنگاه ها، آقای پزشکیان یا به سخنرانی و پرسش و پاسخ در مراسم های مختلف پرداخت، یا در نشست های دستچین شده حاضر شد، یا پاسخ هایی کپسولی در حاشیه حیاط دولت به خبرنگاران داد، یا یک طرفه از طریق صداوسیما با مردم حرف زد. صداوسیمایی که اگر دوست داشته باشد، پخش زنده صحبت هایش را هم قطع می کند. در این زنجیره صحبت های یک طرفه، گاهی استثنایی مثل صحبت چند ماه قبل او با ابطحی و معزی و عبدالله گنجی وجود داشته است و تمام.

از یک زاویه دیگر هم می توان به این گفتگو فارغ از خروجی آن که البته مختصاتش قابل حدس است نگاهی انداخت. تمام این ها مربوط به قبل از بزنگاه دی ماه 1404 است. رسانه ها و جامعه سوالات زیادی درباره شرایط کشور، آنچه چهل روز قبل پشت سر گذاشتیم و وضعیتی که امروز در آن هستیم، دارند که بی پاسخ مانده است. آیا گفتگویی با سه حامی که مشخص است دقیقاً چه میزان از افکار عمومی جامعه ایران در شرایط امروز را نمایندگی می کنند، پاسخ دهنده سوالات جامعه است؟ گاهی احساس می کنم آقای پزشکیان از وقتی روی آن صندلی نشسته اند، زیاد با ما شوخی می کنند!