مسعود پزشکیان رییس جمهورصبح امروز در نشست فعالان سیاسی و اجتماعی استان لرستان گفت: نماینده خبرگان نقل می کردند که وقتی به ائمه (ع) بی احترامی می شد و حتی به آن ها ناسزا می گفتند، به جای برخورد تند، می پرسیدند درد چیست؟ مشکل کجاست؟ من چه کمکی می توانم بکنم؟ می رفتند، می نشستند و مسئله را ریشه یابی و حل می کردند.

به گزارش ایسنا، وی افزود: اکنون ماه مبارک رمضان، ماه خودسازی است. فرصتی است که یک بار دیگر به خودمان نگاه کنیم و از خود بپرسیم چه کرده ایم که بخشی از مردم با ما مسئله دار شده اند؟ چه اتفاقی افتاده که میان ما و مردم فاصله افتاده است؟ در حالی که باور و اعتقاد ما این است که خدمتگزار همین مردم باشیم.

پزشکیان تصریح کرد: جایگاهی که امروز در آن ایستاده ایم، مقامی برای فخر فروختن، دستور دادن یا نهی کردن نیست؛ جایگاهی برای خدمت کردن است. گاهی انسان شرمنده می شود وقتی نمی تواند برخی مشکلات مردم را حل کند. این گونه نیست که ما در آسایش باشیم و مردم در سختی؛ چنین تصوری درست نیست. زمانی که نماینده نبودیم و در حرفه پزشکی فعالیت می کردیم، زندگی ساده تری داشتیم. بیمار می آمد، کارش را انجام می دادیم؛ اگر می توانست، هزینه می پرداخت و اگر نمی توانست، از او مطالبه ای نداشتیم.

وی گفت: خوشحال بودیم اگر می توانستیم دردش را درمان کنیم یا گرفتاری اش را کاهش دهیم. در تمام عمرمان هرگز به دنبال رابطه مالی با بیمار نبودیم؛ انگیزه ما خدمت بود، نه منفعت.

وی گفت: خوشحال بودیم اگر می توانستیم بیماری را درمان کنیم و او سالم به زندگی اش بازگردد. زمانی هم که نماینده بودیم، با همین نگاه خدمت می کردیم و امروز نیز با همان نیت در این جایگاه حضور داریم. این مسئولیت، طعمه و فرصت شخصی نیست؛ امانتی است که مردم عزیز بر گردن ما گذاشته اند.

پزشکیان تصریح کرد: از برخی نارسایی ها واقعاً شرمنده ایم. بعضی اتفاقات دل انسان را به درد می آورد. باید کاری کنیم این فاصله ها از بین برود و جوانان ما باور کنند که ما با تمام وجود می خواهیم خدمتگزار مردم باشیم، نه اینکه صرفاً ادای خدمت را دربیاوریم. البته حل بسیاری از این مسائل زمان می خواهد و نیازمند فرصت است؛ فرصتی برای اقدام و اصلاح، آن هم با کمک شما که کنشگران اجتماعی، مذهبی و فرهنگی هستید. یک نفر به تنهایی نمی تواند کاری از پیش ببرد، اما اگر با هم باشیم، می توانیم کارهای بزرگی انجام دهیم؛ به شرط آنکه باور داشته باشیم رسالت ما گره گشایی از مشکلات مردم است. رنج مردم، رنج ماست. ما تلاش می کنیم تا آنجا که در توان داریم، مشکلات را برطرف کنیم و امیدواریم خداوند ما را در انجام این مسئولیت شرمنده نکند.

وی گفت: دغدغه های شما را شنیدیم. در مصوباتی که داشته ایم، تلاش کرده ایم در حد امکان عادلانه عمل کنیم. برخی از نمایندگان عزیز حضور ندارند و برخی در جلسه هستند؛ همچنین امام جمعه نیز در جریان امورند. صادقانه عرض می کنم که کم اعتباری یا بی عدالتی عامدانه ای در اینجا نداشته ایم. با این حال، اگر احساس می کنید حقی ضایع شده یا کوتاهی صورت گرفته است، اعلام کنید تا بررسی و اصلاح کنیم. رویکرد ما همین است. سخنانی که مطرح کردید، صرفاً محدود به این جلسه نیست؛ در مجموعه دیدارها و گفت وگوها نیز نکاتی مطرح شده که ذهن ما را درگیر کرده است.

وی ادامه داد: باور دارم بسیاری از مسائل را خود شما می توانید حل کنید، اما در عین حال معتقدم می توان این استان را به گونه ای دیگر اداره کرد، متفاوت دید و متفاوت اصلاح کرد. با وجود همه سختی ها، امکان تغییر و بهبود وجود دارد و ما با حول و قوه الهی برای تحقق آن تلاش خواهیم کرد.

وی گفت: آنچه امروز پرداخت می شود، بخشی است که از طریق بیمه ها و دولت تأمین می کنیم و تلاش داریم آن را به درستی مدیریت کنیم. اگر مدیریت نباشد، منابع به جای آنکه صرف پرداخت به پرسنل و بهبود خدمات شود، به هزینه های غیرضروری، تجهیزات، ساختمان ها یا اقدامات تکراری اختصاص می یابد و در نهایت مردم متضرر می شوند. بنابراین اصل مسئله، مدیریت درست منابع است.

پزشکیان ادامه داد: یکی از کانون های اصلی ارتباط با مردم، مسجد است. مسجد باید پناهگاه مردم باشد؛ جایی که افراد بتوانند بیایند، دغدغه ها و مشکلات خود را مطرح کنند و احساس امنیت و شنیده شدن داشته باشند. لازم نیست کسی توصیه کند که مسجد باید نقش اجتماعی خود را ایفا کند؛ این رسالت ذاتی آن است. ما در حال تقویت پیوند میان دولت و نهادهای مردمی هستیم تا این ارتباط بتواند زمینه پاسخ گویی بهتر و ارائه خدمات مؤثرتر را با مشارکت مردم فراهم کند. این مسیر آغاز شده و بزرگان نیز بر آن تأکید داشته اند. به باور من، مسجد باید واقعاً مسجد باشد؛ یعنی محل رسیدگی به نگرانی ها و پناهگاه مردم.

پزشکیان افزود: بسیاری از ما در مسجد رشد کردیم. حتی اگر با شیطنت های کودکانه به مسجد می رفتیم، فرهنگ، رفتار و نگرش مان همان جا شکل گرفت. باور و اعتقاد ما این بوده که دین یعنی خدمت به مردم و گره گشایی از کار آنان. از امیرالمؤمنین، حضرت علی(ع)، برای ما چنین روایت می کردند که حاکمی بود که وقتی می دید زنی سرپرست خانواده ای مشقت می کشد، خود برای کمک اقدام می کرد. یا در ماجرای معروف دادگاه، هنگامی که درباره زره ای با یک فرد غیرمسلمان اختلاف داشت، چون دلیل کافی ارائه نکرد، قاضی به نفع طرف مقابل حکم داد و او نیز حکم را پذیرفت. تصور چنین رفتاری در آن جایگاه، برای بسیاری دشوار است؛ اما این همان عدالت و تواضعی است که از آن بزرگوار آموخته ایم.

وی گفت: سؤال اینجاست ما چقدر به آن الگو نزدیک هستیم؟ قرار نیست ادعا کنیم همانند او هستیم، اما می توانیم رفتار، باور و شیوه مدیریتی خود را اندکی به آن معیار نزدیک کنیم؛ در برخورد با مردم، در مواجهه با ارباب رجوع، در اجرای عدالت. اگر چنین کنیم، بسیاری از گره ها باز خواهد شد.