غزل حضرتی در اعتماد نوشت: باز گذارم به قطعه 329 افتاد. باز بهشت زهرا. باز صدای نوحه و بوی مرگ. ردیف قبرهای تازه و بدون سنگ قبر. گل های سرخ و سفید پرپر شده روی مزار. دیگر خبری از نوحه و نوحه خوان نیست. سبک عزاداری ها تغییر کرده. روی صندلی می نشینم، از همان صندلی ها که می چینند زیر سایه بان جلوی مزار. صدای محمد اصفهانی می پیچد در تازه ترین قطعه خاکی بهشت زهرا. شانه های آدم ها تکان می خورد. زنی حدودا 60 ساله ردیف اول نشسته که از میزان بی تابی اش می شود حدس زد جوانش زیر خاک رفته. بی تاب است، مثل همه مادرهای جوان ازدست داده. بلند بلند با پسرش حرف می زند؛ پسر 35 ساله اش که چهل روز است چشم از جهان فروبسته. تا اینجایش همه چیز عادی است.

جوانی از دنیا رفته، برایش دارند چهلم می گیرند. یکی از اقوامش می گوید تیر به قلبش خورده، در فردیس کرج، در آغوش مادرش جان داده. همین چند کلمه همه چیز را عوض می کند و این چند خط می شود، سخت ترین جای ماجرا، از نگاه من. اما از نگاه آن زن که قلبش دارد از سینه اش بیرون می زند، همه روزها و شب های این چهل روز، همه ساعت هایش، همه روزهای بعد از این چهل روز حتی، سخت است. سخت نه، جانفرساست، مرگ است. باید جای او باشی تا بفهمی چه می کشد.

برادران حمید همسن و سال او هستند. دو مرد جوان حدود چهل ساله اند. ایستاده اند بالای سر قبر پر از گل. هق هق می کنند. صورتشان را می گیرند، سرشان را فشار می دهند، قطره های اشک شان می چکد روی گل های تازه مزار. هر از گاهی یکی آن یکی را بغل می کند، دوباره در آغوش هم گریه می کنند. راست می گویند که غم داغ برادر را، برادر مرده می داند. صدای نوحه از مزار کناری می آید. اما صدای آهنگ هایی که اینجا پخش می کنند، قلب آدم را می ترکاند.

همه میگن که تو رفتی. همه میگن که تو نیستی... همه حرفاشون دروغه... همه شعرهای غمگین دنیا اینجا پخش می شود. جوان ترها اشک شان بند نمی آید، دوستانش زیرلب می خوانند، زمزمه می کنند، صورتشان را تندتند پاک می کنند، من هم صورتم را پاک می کنم. نمی دانم چرا خجالت می کشم. از کی، نمی دانم. از نوشتن، از خاکسپاری و بهشت زهرا و قبر و چهلم و تاج گل کلافه شده ام. دلم می خواست از زندگی بنویسم. از تابلوی بهشت زهرا بدم می آید. از پلی لیست غم و مصیبت حالم به هم می خورد، از دیدن چهره جوان های زیبا، خندان، پر از زندگی می خواهم دق کنم. اما این حال و روز الان آدم های اینجاست، این شهر است، این وطن است.

حمید، پسری جوان، مانند باقی کشته شده های دی ماه بود. پنجشنبه 18 دی ماه، در فردیس کرج با مادرش راهی خیابان شده بود. همان جا در فردیس کرج، تیر به قلبش خورد و در آغوش مادرش تمام کرد. حالا مادر مانده و پسری که وقتی که مرد، زل زده بود به چشمان مادرش و شاید دلش می خواست مثل همیشه مادر، ناجی اش باشد. عکس حمید روی مزار، مثل عکس بقیه کشته شده هاست؛ پر از نور و رنگ، پشتش دریاست، خیره شده به دوربین، لب هایش دارد می خندد. شبیه برادرانش است؛ بلندبالا، چشمانش پر از نور زندگی. چشمان برادرانش اما خالی شده. هیچ شوق زندگی در آنها نیست. سرد و خاموش، مثل چشمان الان حمید.

در خلوت روشن با تو گریسته ام، برای خاطر زند گان و در گورستان تاریک با تو خوانده ام، زیباترین سرودها را، زیرا که مرد گان این سال، عاشق ترین زند گان بوده اند.

عرشیا ، 17 سال بیشتر ندارد. مادرش و احتمالا خاله اش روی مزارش را با سلیقه گل چیده اند. هر دو خم شده اند روی سنگ تازه، دلشان نمی آید بروند. عکس روی قبر پسرکی را نشان می دهد که به نظر نوجوان می آید. او هم دارد مثل حمید می خندد.

همه آرام گریه می کنند. انگار هراسی در دلشان مانده که نمی توانند فریاد مانده در گلویشان را رها کنند. یکی می گوید اون خانوم کیه داره فیلم می گیره؟ می شناسینش؟ بهش بگین نگیره. اصلا از چی داره می گیره. بغل دستی اش می گوید چی می خواد بشه؟ دیگه بدتر از این؟ ولش کن.

این مزار هم نیاز به نوحه خوان ندارد. هرکس عکس عرشیا را می بیند، دلش می پکد. پسرکی که الان باید مدرسه می بود، شایدم داشت برای کنکور درس می خواند، حالا عکسش رفته روی سنگی بر گوری.

دنیا در بهشت زهرا تمام می شود. اینجا از گوشه و کنار صدای گریه و نوحه می آید. من اما سر شده ام، قبلا از قبرستان بیزار بودم. الان انگار بدم نمی آید هر چند وقت یک بار، راهی اینجا شوم و بنشینم گوشه ای و زل بزنم به سنگی. بعد برای خودم و برای صاحب قبر و برای همه مان اشک بریزم. در دلم، روی صورتم.

سنگ های قطعه 329 تازه اند. آدم های زیرش هم تازه اند. خیلی هایشان هنوز سنگ واقعی ندارند و فعلا همان سنگ مربعی توسی رویشان است که اسم و تاریخ فوت را نوشته. همه در دی ماه مرده اند، اما رویش ننوشته کدامشان نمی خواست بمیرد. کدامشان آرزوها داشت برای زندگی. کدامشان برای زندگی بهتر راهی خیابان شده بود. کدامشان به مرگ طبیعی نمرده. قبرستان پر شده از جوان. خدا به مادران شان رحم کند.