هادی محمدی در اعتماد نوشت: روز سه شنبه دومین دور از مذاکرات مرحله جدید میان ایران و امریکا به پایان رسید . این بار هم همچون 5 دور مرحله اول که قبل از جنگ 12 روزه برگزار شد، مذاکرات به صورت غیر مستقیم و با وساطت عمانی ها انجام شد با این تفاوت که این بار زمین مذاکره به جای مسقط و رم، ژنو سوییس انتخاب شده بود که به نظر می رسد پیامی برای اتحادیه اروپا باشد که با رفتار ناخوشایند خود در شش ماه اخیر نه تنها حضور و اثر در مذاکرات که میزبانی مذاکرات را نیز از دست داد.

در این میان نکته قابل توجه این است که به نظر می رسد به هر دلیلی روند مذاکرات در مرحله جدید نیز به صورتی فرسایشی درآمده و هنوز هیچ افق روشن و قابل پیش بینی وجود ندارد.

هرچند پس از مذاکرات روز سه شنبه اعلام شد به برخی تفاهمات کلی دست پیدا کرده اند. با این حال آنچه از رفتار دو طرف برداشت می شود این است که سیاست دوطرف همچنان به قول معروف از این ستون به آن ستون فرج است باشد و اگرچه هم ایران و هم امریکا اعلام کرده اند در مذاکرات جدی و به دنبال توافق هستند اما سختی کار و پیچیدگی بیش از حد موضوع باعث شده یا سرعت پیشرفتی نباشد یا بسیار کند حرکت کنند، همین مساله باعث شده تا حداقل فایده از مذاکرات که می تواند زمان بردن و آرام شدن فضای ملتهب داخلی و خارجی در یک ماه گذشته باشد را بپذیرند.

به این معنا که ایران با این روند هم جلوی جنگ را گرفته و هم امتیاز درشتی نداده و هم التهابات داخلی را آرام می کند و امریکا هم با سیاست چماق و هویج خود به افکار عمومی اش این پیام را می دهد که با مذاکره به جای جنگ پرهزینه و پر ریسک، به دنبال گرفتن امتیازات از ایران و به قول خودشان تغییر رفتار تهران است. با این حال و در مقایسه با طرف امریکایی، ایران هم در اعلام و هم در عمل نشان داده که بیش از طرف امریکایی به دنبال حصول نتیجه است .

علاقه ایران به مذاکره و شنیده هایی مبنی بر نرمش در برخی حوزه ها با هدف رفع نگرانی طرف مقابل و آژانس بابت تسلیحات اتمی بیانگر این موضوع است که تهران مذاکره را برای مذاکره نمی خواهد و به دنبال این است تا ماشین جنگی امریکا را که در منطقه خیمه زده با ابزار دیپلماسی و مذاکره مهار کند، در این میان اگر این مذاکرات به سرعت به نتیجه مطلوب ایران یا نزدیک به نتیجه مطلوب برسد که بهترین گزینه است و اگر زمان ببرد با این تضمین که در زمان مذاکره حمله ای در کار نخواهد بود، هم برای ایران قابل قبول بوده و هم می تواند به نوعی برای نیروهای دفاعی و نظامی خود و برای ترمیم زخم های برجای مانده از دی ماه زمان به دست آورد.

این سیاست از این ستون به آن ستون همیشه نیز به فرج نمی انجامد و یک روی خطرناک نیز دارد که می تواند در صورت گذشتن از حد معقول به عکس خود عمل کند؛ به این شکل که زمان برای تکمیل زنجیره محاصره و آرایش نظامی امریکا نیز مفید است و از طرفی به لحاظ رسانه ای هم فشار را بر تهران افزایش خواهد داد. در مجموع به نظر می رسد منفعت ایران در رسیدن به یک توافق خوب و در عین حال سریع باشد .

فشارهای تحریمی، تهدیدات نظامی، نیاز جامعه به یک نقطه امید ملموس و عدم اعتماد به امریکا و تضمین هایش در مورد حمله نکردن در طول مذاکرات - همانطور که در مرحله اول در میان مذاکرات حمله کرد- موضوعاتی است که رسیدن به توافق سریع تر را برای ایران مفید تر کرده است. برای این کار حتما نیاز به گرفتن تصمیمات بزرگ و البته در چارچوب منافع و امنیت ملی است و اینکه طرف مقابل هم بداند ایران تنها در چارچوب امنیت و منافع خود حاضر به قبل توافق است و در غیر این صورت حتی حاضر است هزینه های جنگ را نیز بپذیرد.