استقلالِ این فصل، بی اغراق یکی از پرمهره ترین استقلال های سال های اخیر بود. جذب بازیکنان خارجی پرهزینه مثل یاسر آسانی و منیر الحدادی و جذب بازیکان ایرانی مانند سحرخیزان و آقاسی نشان می داد باشگاه تصمیم گرفته برای موفقیت در این فصل سرمایه گذاری واقعی انجام دهد. این ها بازیکنان معمولی لیگ داخلی نبودند؛ رزومه، تجربه بین المللی و هزینه انتقال و دستمزدشان سطح توقع را بالا برده بود. اما سؤال اینجاست: خروجی این سرمایه گذاری چه بود؟

در بازی برگشت برابر الحسین، استقلال نه تنها از نظر ذهنی آماده یک نبرد حذفی نبود، بلکه از نظر سازمان دفاعی هم آشفته ظاهر شد. این در حالی است که تیم با شرایطی ایده آل به مسابقه رسید: بازی لیگ لغو شد، اردو در امارات ادامه داشت، زمان کافی برای آنالیز و اصلاح اشتباهات دیدار رفت وجود داشت. کمتر مربی ای چنین فرصت آماده سازی ای برای یک بازی مرگ و زندگی دارد. اما نتیجه؟ همان اشتباهات تکراری.

ساپینتو در طول فصل هیچ نسخه ای برای ضعف مزمن استقلال در نحوه ارایه نظم دفاعی نداشت. دو گل اول در همین بازی، روی بی نظمی و اشتباهات عجیب مدافعان در ارسال های ایستگاهی به ثمر رسید. این مشکل تازه نیست؛ از همان شکست سنگین 7 گله برابر الوصل زنگ خطر به صدا درآمده بود. آن شب می توانست نقطه اصلاح باشد، اما تنها با حذف چند مهره دفاعی مانند آقاسی و سهرابیان عایدی برای استقلال نداشت و ظاهراً تبدیل شد به یک هشدار بی اثر.

نکته عجیب دیگر این بازی، انتخاب ترکیب اولیه بود. جنپو که بخش عمده فصل را یا مصدوم بوده یا روی سکو نشسته، ناگهان در حساس ترین بازی فصل فیکس شد؛ بازیکنی که از نظر ریتم مسابقه فاصله داشت و در زمین هم نمایش قابل دفاعی ارائه نداد. در چنین مسابقه ای، ثبات و آمادگی بدنی اهمیت حیاتی دارد، نه آزمون و خطا.

در سمت چپ نیز ابهام تاکتیکی ادامه داشت. ابوالفضل جلالی بعد از ماندگاری اش در استقلال عملاً به مهره ثابت تبدیل شده، در حالی که گودرزی در نیم فصل یکی از مهره های اصلی و مؤثر تیم بود و عملکرد قابل قبولی داشت. حالا اما جلالی فیکس است، در شرایطی که در فاز دفاعی و حتی هجومی آن تأثیرگذاری گذشته را ندارد. این جابه جایی نه تنها کیفیت سمت چپ را ارتقا نداده، بلکه به نظر می رسد تعادل آن منطقه را هم از بین برده است

با این حال، قطعا یکی از موارد دفاع از عملکرد ساپینتو، حضور استقلال در بالای جدول لیگ برتر است. اما آیا این مدعی بودن حاصل برتری فنی قاطع است؟ واقعیت این است که کیفیت عمومی لیگ در این فصل افت محسوسی داشته و سایر مدعیان هم ثبات لازم را نداشته اند. احتمال اینکه قهرمان امسال با یکی از کم امتیازترین رکوردهای سال های اخیر جام بگیرد، دور از ذهن نیست. در چنین فضایی، صدرنشینی الزاماً نشانه اقتدار نیست؛ گاهی محصول افت رقباست.

در جام حذفی هم استقلال هنوز به حریفی در تراز واقعی مدعیان نخورده است بماند که هنوز خاطره بازی عجیب استقلال با تیم ناشناخته پادیاب از یاد طرفداران استقلال نرفته است. در واقع آزمون های جدی این تیم عمدتاً در آسیا رقم خورد؛ جایی که اشتباهات فردی و ضعف ساختاری با بی رحمی مجازات می شود. و در این آزمون، ساپینتو نمره قبولی نگرفت و رکورد های منفی و کم سابقه در تاریخ باشگاه رقم زد. از باخت هفت گله تا اولین باخت یه یک تیم اردنی!

وقتی تیمی این همه مهره دارد، وقتی برای جذب خارجی ها هزینه شده، وقتی زمان آماده سازی کافی وجود داشته، دیگر نمی توان همه چیز را به بدشانسی یا اشتباه فردی حواله داد. مربی ای که نتواند ساختار دفاعی تیمش را در طول یک فصل ترمیم کند، که ضعف های تکرارشونده را اصلاح نکند و که در بازی های بزرگ تصمیم های قابل دفاع نگیرد، ناگزیر در مظان پرسش قرار می گیرد.

به نظر می رسد امروز ساپینتو بیش از هر مقطع دیگری به درِ خروج نزدیک شده است؛ نه صرفاً به خاطر یک حذف، بلکه به خاطر این احساس فزاینده که با وجود بهترین امکانات سال های اخیر، تیمش هنوز هویت منسجم و قابل اتکایی ندارد. باید در روز ها یا حتی ساعات آینده چه اتفاقی برای نیمکت باشگاه استقلال رخ میدهد؟! آیا استقلال سومین تیم از مدعیان لیگ خواهد شد که دست به تعویض کادرفنی خود میزند؟!